Pomnik autorstwa rzeźbiarza Norberta Sarneckiego będzie przedstawiał Grochowiaka spacerującego po chodniku na leszczyńskim placu Metziga. Sylwetka poety z brązu będzie miała ok. 2 m wysokości.

„Zależało nam, aby Grochowiak ukazany był jako poeta przechadzający się po mieście, zamyślony z lekko zadartą w górę głową – i taki też będzie” - powiedział PAP rzecznik prezydenta Leszna Rafał Kotomski.

„Miejsce, w którym pomnik zostanie w piątek odsłonięty jest nieprzypadkowe, ponieważ sam Grochowiak wspominał o tym placu w swojej twórczości; tędy wracał ze szkoły, w pobliżu miał swoją ulubioną leszczyńską ulicę – Wąską. Chcieliśmy, żeby Grochowiak +wrócił do Leszna+, był bliżej ludzi, żeby pojawił się w przestrzeni miejskiej i był po prostu bliżej mieszkańców” – dodał Kotomski.

Uroczyste odsłonięcie pomnika z udziałem rodziny poety odbędzie się w piątkowe popołudnie i zainauguruje tegoroczną edycję festiwalu „Miasto Grochowiaka”.

W ramach festiwalu odbędzie się m.in. slam poetycki „Grochowiak niedaleki”. W trakcie trzech dni zaplanowano także projekcje filmów opartych na twórczości Grochowiaka - „Partita na instrument drewniany” z 1975 roku w reż. Janusza Zaorskiego wg. scenariusza Zaorskiego i Grochowiaka, „Twarz anioła” z 1970 roku w reż. Zbigniewa Chmielewskiego z dialogami Grochowiaka, „Czerwone i złote" z 1969 roku w reż. Stanisława Lenartowicza wg. scenariusza Grochowiaka.

Tegoroczną edycję festiwalu zakończy niedzielny koncert Witka Łukaszewskiego z zespołem w Teatrze Miejskim.

Poeta, prozaik, dramatopisarz i publicysta Stanisław Grochowiak urodził się w Lesznie w 1934 roku. Mimo, że czasy okupacji spędził w Warszawie, wrócił do rodzinnej miejscowości po zakończeniu wojny. Tu dorastał, uczył się i - jak podkreślił Kotomski - "to właśnie Leszno było miastem jego młodości i stąd także czerpał inspirację do swojej twórczości".

Stanisław Grochowiak uznawany jest za jednego z najoryginalniejszych polskich poetów, debiutował na łamach dodatku literackiego do "Słowa Powszechnego" w styczniu 1952 roku. W późniejszych latach prowadził m.in. dział literacki, drukował swoje wiersze i opowiadania, a także miał stały felieton "Listy Redaktora Rozsądnego" - poradnik dla młodych poetów na łamach "Wrocławskiego Tygodnika Katolickiego", którego redaktorem naczelnym był wówczas Tadeusz Mazowiecki.

Pierwszy, od razu głośny tomik poetycki Grochowiaka, "Balladę rycerską", autor opublikował w 1956 roku, potem wydał m.in. "Menuet z pogrzebaczem" (1958) , "Rozbieranie do snu" (1959), "Agresty" (1963). Ostatni etap twórczości artysty to takie zbiory jak: "Polowanie na cietrzewie" (1972), "Bilard" (1975) i wydane po śmierci poety "Haiku Images" (1975).

Grochowiaka zaliczano do tak zwanego pokolenia "Współczesności" obok m.in. Andrzeja Bursy, Ernesta Brylla, Marka Hłaski, Ireneusza Iredyńskiego, Edwarda Stachury. Grochowiak uprawiał też prozę - wydał tom opowiadań "Lamentnice" (1958), powieści: "Trismus" (1963) i "Karabiny" (1965), a także dramaty, takie jak "Szachy" (1961), "Partita na instrument drewniany" (1962), "Chłopcy" (1964).

Poeta zmarł przedwcześnie 2 września 1976 roku w Warszawie w wieku zaledwie 42 lat. (PAP)

ajw/agz/