Tylko w ciągu jednego miesiąca, w kwietniu tego roku, Izba Karna Sądu Najwyższego musiała kilka razy zmienić wyroki nakładające karę grzywny dla sprawców przestępstw. Kara ta była albo zbyt wysoka, ponad „widełki” ustawy, albo zbyt niska. Górna granica możliwa do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego kary łącznej grzywny może wynosić maksymalnie 200 stawek dziennych. Prokurator generalny zauważył te błędy i złożył kasacje – raz na korzyść, innym razem - na niekorzyść skazanych.

W czwartek, 7 maja br., odbyło się posiedzenie jawne Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu prokurator Prokuratury Krajowej. Obwiniona miała wpływać na zakres czynności procesowych w celu udokumentowania a priori przyjętej tezy o braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

Sąd Najwyższy rozpatrywał kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2025 r., którą wniósł prokurator. Obrońca był ten sam co na etapie sądu niższej instancji. Po oddaleniu kasacji wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu poniesionych kosztów ustanowienia i udziału obrońcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Dołączył stosowną umowę oraz potwierdzenia zapłaty na łączną kwotę 6150 zł, a SN uznał, że wniosek jest zasadny. Zasądził przy tym całą wnioskowaną stawkę, ponad pięć razy wyższą niż minimalna.

Obwiniony prokurator ma określone prawa i nie może stać pod pręgieżem zarzutów nieokreśloną liczbę lat. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, że należy umorzyć postępowanie trwające dłużej niż pięć lat, w sprawie prokurator, która groziła innemu prokuratorowi. Naciski obwinionej wywołały u rozmówcy obawę i zaniepokojenie o przyszłe bezpieczeństwo jego dzieci, co stanowi uchybienie godności urzędu prokuratora.

Dziennikarz przegrał sprawę z sędzią Michałem Lasotą, zastępcą rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych. Wypowiedź sędziego Michała Lasoty skierowana do dziennikarza miała poniżyć go, ale Izba Odpowiedzialności Zawodowej uznała, że słowa sędziego nie noszą znamion przestępstwa. Miały na celu bowiem wyjaśnienie, że nagrywanie prywatnej rozmowy jest karalne.

Izba Karna Sądu Najwyższego uchyliła skazujący wyrok w sprawie podwójnego oszustwa. Powodem było orzekanie przez sędziego, który poparł inną osobę do nowej KRS i awansował na komisarza wyborczego. Z reguły tylko ci sędziowie, którzy mieli "zasługi" w tworzeniu niekonstytucyjnej Krajowej Rady Sądownictwa mogli liczyć na takie powołania – dodał Sąd Najwyższy.

Komisja Kodyfikacyjna ds. Ustroju Sądownictwa i Prokuratury jest organem władzy publicznej, finansowanym ze środków publicznych i stanowiącym realizację zadań publicznych, dlatego protokoły z jej posiedzeń stanowią informację publiczną – uznał Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając część wyroku sądu wojewódzkiego i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Chodziło o informacje dotyczące prac nad projektem regulującym status sędziów powołanych od 2018 r.

Wybrane dobrowolnie sąsiedztwo uciążliwego zakładu przemysłowego ma swoje konsekwencje. Lokatorzy nie powinni narzekać na hałas za oknami, nawet wczesnym rankiem albo wieczorem, gdyż wiedzieli wcześniej, gdzie zamierzają mieszkać - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie jednej z fabryk na Dolnym Śląsku. Sprawa o hałas ciągnęła się od ponad 15 lat, a dotyczyła mieszkańców budynków pofabrycznych, którzy tanio nabyli lokale po likwidowanym zakładzie przemysłowym, które zresztą w momencie zakupu nie miały nawet statusu mieszkalnych.

Nieprawidłowe pouczenie o przysługujących stronie środkach zaskarżenia stanowi uchybienie, którego nie można uznać ani za błąd pisarski, ani za oczywistą omyłkę pisarską. - Nie jest to bowiem oczywisty błąd możliwy do zweryfikowania przez proste zestawienie treści decyzji czy postanowienia z aktami administracyjnymi, a weryfikacja prawidłowości pouczenia często wymaga wiedzy prawniczej - wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Niemcy powinno się bombardować co 50 lat bez podania przyczyny – za ten domniemany cytat z Winstona Churchilla został skazany na 10 tysięcy grzywny jeden z radnych Radomia. Sąd uznał, że cytat to nie tylko dezinformacja, gdyż słynny polityk nigdy takich słów nie napisał, ani nie wypowiedział, ale przede wszystkim nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych.

Zdarza się, że dokonanie anonimizacji treści orzeczenia miałoby wyłącznie pozorny charakter. Tym samym jego udostępnienie przez prezesa sądu nie zawsze jest dopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przypomniał, że sama treść każdego orzeczenia sądu jest klasyczną informacją publiczną, natomiast prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Sąd Okręgowy w Sosnowcu, rozpoznając sprawę karną o publiczne propagowanie zachowania o charakterze pedofilskim, powziął poważne wątpliwości dotyczące składu sądu po wyroku uchylającym Sądu Najwyższego. Sędzia referent został powołany przez nową KRS, ale strony nie składały w ogóle wniosku o wyłączenie tego sędziego, co do którego nigdy nie przeprowadzono też procedury testu niezawisłości.

Pozwy o zwrot kapitału składane na zapas przez banki, mogą przerwać bieg przedawnienia roszczeń. Podobnie jest z oświadczeniami podsuwanymi frankowiczom do podpisu w trakcie procesów, że będą musieli się rozliczyć z kredytodawcami – wynika z czwartkowych wyroków wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach kredytów frankowych. Skutkiem sporów frankowiczów z bankami nie może być bowiem bezpodstawne wzbogacenie kredytobiorców, choć nie jest też dopuszczalny automatyzm w uznawaniu bankowych argumentów broniących przedawnionych roszczeń o zwrot kapitału kredytu.

Kara wymierzona przez sądy samorządu radcowskiego nie była rażąco niewspółmierna do wagi czynu – wskazał sędzia sprawozdawca. Sądy samorządowe zastosowały karę prewencyjnie i sąd zdaje sobie sprawę, że kara ta spowoduje trudności natury organizacyjnej dla obwinionego, utratę zarobków oraz zaufania pozostałych klientów – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.

Za niezastosowanie się do ugody sądowej i przetrzymywanie bezprawne własnego dziecka adwokat została ukarana karą finansową. Sąd Najwyższy orzekł, że wyrok sądu karnego nie jest konieczny, aby ukarać dyscyplinarnie adwokata. Zasady etyki stanowią, że adwokat musi kierować się prawem nie tylko w życiu zawodowym, ale i prywatnym.

Nieprzeprowadzenie rozprawy jawnej, mimo wniosku pozwanej i gdy jawność była obligatoryjna, należy kwalifikować jako pozbawienie możliwości obrony swych praw przez stronę, co powoduje nieważność postępowania – orzekła Izba Cywilna Sądu Najwyższego w wyroku w sprawie o zapłatę. Przewodniczący sądu II instancji mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia zdalnego, bo w sądzie w czasie pandemii takie rozprawy się odbywały. Z tej możliwości jednak nie skorzystał.

Przepisy ustawy o Sądzie Najwyższym w sprawie tzw. testu niezawisłości sędziego, znowelizowane 15 lipca 2022 r., nie mogą stanowić podstawy skutecznego wniosku procesowego - orzekł sędzia Mariusz Załucki w dwóch postanowieniach. Wniosek oparty na tych przepisach jest zatem niedopuszczalny, co powoduje jego odrzucenie. Postanowienia te nawiązują do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z lutego 2026 roku, który nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw.

Doszło do pomylenia tych dwóch trybów konsensualnych: skazania bez rozprawy i dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Te dwie instytucje stanowią różne podstawy orzekania. Sąd Rejonowy w Łodzi nie przeprowadził rzetelnej formalnej i merytorycznej kontroli wniosku o skazanie. Dlatego Sąd Najwyższy w Izbie Karnej uchylił zaskarżony przez Prokuratora Generalnego wyrok w sprawie nielegalnej gry hazardowej.

Mężczyzna domagał się alimentów – 500 zł – od swojego dziecka, ponieważ, jak twierdził, znalazł się w niedostatku, choć dysponuje niewielką kwotą pieniędzy. Sądy uznały jednak, że biorąc pod uwagę, iż powód sam wcześniej nie pomagał ani w utrzymaniu, ani w wychowaniu swojego syna, dochodzone roszczenie – w ich ocenie – byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Do tego doszła jeszcze kwestia interpretacji „niedostatku" – w ocenie sądów I i II instancji w nim nie jest.

Skutkiem podniesienia zarzutu potrącenia po terminie dwóch tygodni od dnia wymagalności, jest bezskuteczność tej czynności procesowej. A skutkiem niezachowania terminu określonego w art. 96 prawa upadłościowego jest utrata prawa potrącenia – orzekł Sąd Najwyższy. I dodał, że sąd rozpoznający powództwo syndyka powinien zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia o skuteczności zaliczenia wierzytelności pozwanego na poczet wierzytelności upadłego.