Już większość sędziów Sądu Najwyższego nie uwzględnia w swoich orzeczeniach pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym w kwestii niezawisłości sędziowskiej. I nie wyłącza od orzekania sędziów, którzy zostali powołani na urząd w 2018 r. Twierdzą, że do źródeł prawa nie należą wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE, i jako takie nie mogą stanowić podstawy wydawanych rozstrzygnięć. Oto jeden z ostatnich przykładów.

Immunitet formalny przysługuje sędziemu i sędziemu w stanie spoczynku oraz prokuratorowi wyłącznie w okresie pozostawania przez nich w stosunku służbowym. Uchwała ta ma moc zasady prawnej - orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uchwale w składzie siedmiu sędziów. Uchwała zapadła jednogłośnie.

Znalezienie zwłok obwinionego kierowcy powinno uniemożliwiać dalsze prowadzenie postępowania wobec niego, niezależnie od tego, że było ono związane z wnioskiem złożonym w trybie rozprawy zaocznej – orzekł Sąd Najwyższy. Bez wpływu na sprawę pozostaje fakt, że Sąd Rejonowy w Turku, wydając zaskarżony wyrok, nie posiadał informacji o śmierci mężczyzny. Wyrok ten został zatem wydany, mimo istnienia procesowej przeszkody do orzekania.

Gdy umowa przewozu zawarta z zagraniczną linią lotniczą przewidywała świadczenie jakichś usług na terenie naszego kraju (w tym wylot), to polski sąd jest właściwy do zajmowania się sporami o wierzytelności pasażerskie i to nawet wtedy, gdy w wyniku cesji nabył je podmiot z innego państwa Unii Europejskiej. Tak wynika z czwartkowego wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Deutsche Lufthansa AG pozywanej nad Wisłą przez inną niemiecką firmę, skupującą wierzytelności za opóźnione loty.

Unijni sędziowie zdecydowali, że nie ma przeszkód, aby polscy konsumenci mogli zbywać wyspecjalizowanym firmom swoje wierzytelności oparte na sankcji kredytu darmowego (SKD). W sprawach sądowych pomiędzy skupującymi wierzytelności a bankami sądy nie będą z urzędu badać umów cesji, co jednak nie oznacza, że nie uczynią tego – tak jak niekiedy robią to już obecnie – na wnioski pozywanych banków.

W przypadku gdy strona wniosła o sporządzenie uzasadnienia postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych wydanego przez sąd II instancji i nie wniosła zażalenia na to postanowienie, wskazany w art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych, tygodniowy termin do opłacenia pisma biegnie od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia - taką uchwałę podjęła Izba Cywilna Sądu Najwyższego.

Prokurator, który poddał podejrzaną badaniom psychiatrycznym przez biegłych sądowych, nie miał na celu poniżenia jej w opinii publicznej. Jego decyzja stanowiła jedynie wykonywanie przysługujących mu uprawnień związanych z prowadzeniem postępowania przygotowawczego – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej i odmówił uchylenia immunitetu prokuratorowi.

Okoliczność, że rodzic sprawujący pieczę nad dzieckiem nie wypełnia obowiązku kontaktowania się ze względu na postawę dziecka, nie wyłącza możliwości nakazania zapłaty sumy pieniężnej na rzecz rodzica uprawnionego do kontaktów także wtedy, gdy postawa dziecka wynika z zachowań obojga rodziców - taką uchwałę podjęłą Izba Cywilna Sądu Najwyższego.

Musi być sankcja za lekceważenie obowiązku kształcenia przez radcę prawnego. Jest to czyn trwały, a termin przedawnienia liczy się od daty końcowej - orzekł Sąd Najwyższy i przyznał rację Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu, że nie dopuścił dowodów z opinii biegłych psychiatrów, gdyż wszystkie pisma procesowe obwinionego były redagowane sensownie.

Sądy dyscyplinarne adwokatury w dwóch instancjach orzekły winę adwokata, który doprowadził do przegrania sprawy w dwóch sprawach cywilnych, a klienci ponieśli z tego powodu koszty sądowe. Adwokat został ukarany karami pieniężnymi, ale jego kasacja okazała się zasadna. Sąd Najwyższy orzekł, że to Wyższy Sad Dyscyplinarny działał niestarannie, nie odnosząc się do zarzutów złamania postępowania karnego.

Przepis o doręczeniu pism procesowych nie znajduje zastosowania do adwokata lub radcy prawnego występującego w sprawie w charakterze kuratora - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej. Sytuacja wystąpiła w sądzie I instancji, gdy pozwana reprezentowana była przez kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, wykonującego zawód adwokata.

Rzecznik dyscyplinarny powołany przez ministra sprawiedliwości ad hoc, przed wydaniem postanowienia zabezpieczającego przez Trybunał Konstytucyjny może działać, jeśli podejmie on czynności na korzyść sędziego – orzekł Sąd Najwyższy. W ten sposób po sześciu latach zakończyło się postępowanie dyscyplinarne wobec sędzi Olimpii Barańskiej-Małuszek, członkini SSP „Iustitia”.

Sąd Najwyższy orzekł, że odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów nie obejmuje kwoty VAT, jeżeli poszkodowany poniósł koszty naprawy tego pojazdu a zapłacona przez niego cena nie obejmuje tego podatku. Ustalenie odszkodowania OC jako równowartość hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd i odszkodowanie to może uwzględniać rabaty na części zamienne i materiał lakierniczy - jeśli temu nie sprzeciwia się uzasadniony interes poszkodowanego.

Sąd dyscyplinarny pośpieszył się z osądzeniem i dlatego adwokat nie został wydalony z zawodu. Działanie sądu dyscyplinarnego II instancji było nieudolne, bo cały czas mamy do czynienia z jednym zdarzeniem, tj. zatrzymaniem kwoty, do której adwokat był nieupoważniony - orzekł Sąd Najwyższy. Jeśli organy samorządu adwokackiego wiedziały, że doszło do popełnienia przestępstwa przez adwokata, to należało pierwsze postępowanie dyscyplinarne zawiesić i oczekiwać na rozstrzygnięcie karne.

Izba Cywilna Sądu Najwyższego uwzględniła skargę kasacyjną kredytobiorców w sprawie o zasądzenie zwrotu spłaconych rat kredytu. Sąd uznał, że zastosowanie teorii dwóch kondykcji nie stoi w sprzeczności z dyrektywą unijną przy uwzględnieniu jego interpretacji przyjętej w wyroku TSUE z 19 czerwca 2025 r. Zatem konsument może dochodzić zwrotu całego spełnionego świadczenia albo podjąć decyzję o potrąceniu roszczenia o zwrot z roszczeniem banku.

Lekarz nie poniesie konsekwencji nieudanego zabiegu korekty nosa, gdyż po uniewinnieniu sprawa się przedawniła. Sąd Najwyższy orzekł, że Naczelny Sąd Lekarski wydał niesłuszne, stronnicze orzeczenie, nie dysponując żadnym pozytywnym dowodem na niewinność chirurga. Braki dokumentacji medycznej także nie zostały potwierdzone dowodami – stwierdziła Izba Odpowiedzialności Zawodowej SN.

Powodem umorzenia postępowania w sprawie uchylenia immunitetu prof. Manowskiej, I prezes Sądu Najwyższego było wadliwe powołanie na stanowisko nowego prokuratora krajowego Dariusza Korneluka, który został dokoptowany do Prokuratury Krajowej przez p.o. prokuratora krajowego Jacka Bilewicza. Te działania pozostawały w rudymentarnej opozycji do zasady legalizmu i były klasycznym przykładem tzw. falandyzacji prawa – orzekł Trybunał Stanu 18 września.

W tle spór ustrojowy o niezawisłość polskich sądów. Na rozprawie w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej starły się w czwartek dwa poglądy prawne - ich znaczenie wzrasta po wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 4 września br. Rzecznicy dyscyplinarni sędziów sądów powszechnych występują jednocześnie, ale nawzajem siebie nie uznają. Na ławie obrońców – tzw. paleo-sędziowie, stwierdzający, że TSUE przesądził o powołaniach sędziowskich po 2018 roku.

Nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności karnej sędzia w stanie spoczynku za skazanie dwóch opozycjonistów sprzeciwiających się wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 roku w PRL. Sąd Najwyższy uznał, że mógł popełnić błąd w zakresie wykładni, między innymi poprzez nie rozważenie kwestii związania sądu wojskowego retroaktywnością dekretu z 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym.

Jest to pierwsza tego typu sprawa sędziego, którego oświadczenie majątkowe wzbudziło podejrzenie prokuratora. Sześć lat temu do mieszkania sędzi sądu rejonowego weszli funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Prosili o odszukanie kopii rachunków bankowych, które świadczyłyby o posiadanych zasobach finansowych. Teraz prokurator chce uchylenia sędzi immunitetu. Sąd Najwyższy odroczył ogłoszenie orzeczenia do 22 października br.