Kurator procesowy może ustanowić pełnomocnika procesowego, ze skutkiem bezpośrednio dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, gdyż możliwość działania w postępowaniu sądowym przez pełnomocnika stanowi jedną z fundamentalnych zasad cywilnego procesu - taka jest istota uchwały podjętej w Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego 19 maja br.

Niedopuszczalne jest zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów sądowych. Sąd w składzie trzyosobowym wyznaczonym do rozpoznania zażalenia może odrzucić zażalenie - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy w odpowiedzi na przedstawione zagadnienie prawne budzące liczne wątpliwości sędziów.

Szarpanie, popychanie, uderzanie to nie pobicie - stwierdził Sąd Najwyższy. Radca prawny miał jednak wyrok karny, warunkowo umarzający postępowanie, stwierdzający jego winę, gdzie nie było znikomej społecznej szkodliwości. Nie doszło zatem do uniewinnienia. Z tego powodu Izba Odpowiedzialności Zawodowej pozostawiła w mocy karę nagany, którą wymierzył Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych.

Syn więźnia niemieckiego obozu koncentracyjnego, który trafił tam jako włoski jeniec wojenny, otrzyma 108 tysięcy euro odszkodowania. Środki zostaną jednak wypłacone nie przez niemiecki rząd, ale specjalny włoski fundusz rekompensat.

Samochód nie miał aktualnych badań technicznych. Z tego powodu kierowca został ukarany przez sąd wyrokiem nakazowym, wydanym bez udziału zainteresowanego. Postępowanie trwało jednak na tyle długo, że karalność się przedawniła, a co więcej sąd I instancji wymierzył karę wyższą od przewidzianej w ustawie – Kodeks wykroczeń. Grzywna nie może przekraczać w takich sprawach 1500 zł.

Matka uderzała niemowlę w twarz, szarpała je oraz rzucała nim, powodując obrażenia zakwalifikowane jako średni uszczerbek na zdrowiu. Jednak sąd pierwszej instancji nie uznał, że było to działanie szczególnie okrutne. Sąd Rejonowy w Wałczu skazał matkę na rok pozbawienia wolności za znęcanie się nad jej 3,5 miesięczną córką. Zdaniem Rzecznika Praw Dziecka orzeczenie to rażąco narusza prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał giełdowej spółce ponownie rozpatrzyć wniosek o udostępnienie treści umów przekazujących administrowanie wskaźnikiem WIBOR ze stowarzyszenia ACI Polska docelowo do spółki-córki, GPW Benchmark S.A. Sędziowie mocno rozważali natomiast, czy nie mogło dojść do nadużycia prawa do informacji publicznej, ale ostatecznie uznali, że GPW zarzuty te podniosła w nieodpowiedni sposób.

Oskarżony adwokat nie stawiał się na rozprawy. Sędzia chciał wyjaśnić przyczyny nieobecności, dlatego wysłuchał lekarzy sądowych w celu ustalenia, czy jest przeszkoda dla dalszego prowadzenia rozpraw. A w szczególności, czy nie zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania. Za to został oskarżony przez adwokata. W takiej sytuacji postępowanie przewidziane w ustawie nie jest przestępstwem znieważenia oskarżonego - stwierdził Sąd Najwyższy i odmówił uchylenia sędziemu immunitetu.

Jedyny żyjący rodzic dziecka jest osobą samotnie wychowującą dziecko, jeżeli jako jedyna osoba sprawuje nad nim władzę rodzicielską. Znaczenia nie ma tutaj sam fakt bycia osobą samotną, czyli niezamężną, nieżonatą lub niepozostającą w nieformalnym związku partnerskim. Jest to istotne z punktu widzenia prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w przypadku spełnienia pozostałych wytycznych.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozstrzygnął istotny problem dotyczący działu spadku po rodzicach, którzy już nie żyją. Chodziło o sytuację, gdy nie można zgłosić roszczeń o zwrot nakładów i wydatków. W wypadku, gdy w skład spadku wchodzi udział spadkodawcy w majątku objętym małżeńską wspólnością ustawową, do dokonania działu spadku niezbędne jest uprzednie albo jednoczesne z działem spadku, połączone w tym samym postępowaniu, przeprowadzenie podziału majątku - SN potwierdził słuszność tej linii orzeczniczej. SN wskazał jednak wyjątki.

Tylko w ciągu jednego miesiąca, w kwietniu tego roku, Izba Karna Sądu Najwyższego musiała kilka razy zmienić wyroki nakładające karę grzywny dla sprawców przestępstw. Kara ta była albo zbyt wysoka, ponad „widełki” ustawy, albo zbyt niska. Górna granica możliwa do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego kary łącznej grzywny może wynosić maksymalnie 200 stawek dziennych. Prokurator generalny zauważył te błędy i złożył kasacje – raz na korzyść, innym razem - na niekorzyść skazanych.

Sąd Najwyższy rozpatrywał kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2025 r., którą wniósł prokurator. Obrońca był ten sam co na etapie sądu niższej instancji. Po oddaleniu kasacji wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego zwrotu poniesionych kosztów ustanowienia i udziału obrońcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Dołączył stosowną umowę oraz potwierdzenia zapłaty na łączną kwotę 6150 zł, a SN uznał, że wniosek jest zasadny. Zasądził przy tym całą wnioskowaną stawkę, ponad pięć razy wyższą niż minimalna.

Obwiniony prokurator ma określone prawa i nie może stać pod pręgieżem zarzutów nieokreśloną liczbę lat. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, że należy umorzyć postępowanie trwające dłużej niż pięć lat, w sprawie prokurator, która groziła innemu prokuratorowi. Naciski obwinionej wywołały u rozmówcy obawę i zaniepokojenie o przyszłe bezpieczeństwo jego dzieci, co stanowi uchybienie godności urzędu prokuratora.

Dziennikarz przegrał sprawę z sędzią Michałem Lasotą, zastępcą rzecznika dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych. Wypowiedź sędziego Michała Lasoty skierowana do dziennikarza miała poniżyć go, ale Izba Odpowiedzialności Zawodowej uznała, że słowa sędziego nie noszą znamion przestępstwa. Miały na celu bowiem wyjaśnienie, że nagrywanie prywatnej rozmowy jest karalne.

Izba Karna Sądu Najwyższego uchyliła skazujący wyrok w sprawie podwójnego oszustwa. Powodem było orzekanie przez sędziego, który poparł inną osobę do nowej KRS i awansował na komisarza wyborczego. Z reguły tylko ci sędziowie, którzy mieli "zasługi" w tworzeniu niekonstytucyjnej Krajowej Rady Sądownictwa mogli liczyć na takie powołania – dodał Sąd Najwyższy.

Komisja Kodyfikacyjna ds. Ustroju Sądownictwa i Prokuratury jest organem władzy publicznej, finansowanym ze środków publicznych i stanowiącym realizację zadań publicznych, dlatego protokoły z jej posiedzeń stanowią informację publiczną – uznał Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając część wyroku sądu wojewódzkiego i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Chodziło o informacje dotyczące prac nad projektem regulującym status sędziów powołanych od 2018 r.

Wybrane dobrowolnie sąsiedztwo uciążliwego zakładu przemysłowego ma swoje konsekwencje. Lokatorzy nie powinni narzekać na hałas za oknami, nawet wczesnym rankiem albo wieczorem, gdyż wiedzieli wcześniej, gdzie zamierzają mieszkać - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie jednej z fabryk na Dolnym Śląsku. Sprawa o hałas ciągnęła się od ponad 15 lat, a dotyczyła mieszkańców budynków pofabrycznych, którzy tanio nabyli lokale po likwidowanym zakładzie przemysłowym, które zresztą w momencie zakupu nie miały nawet statusu mieszkalnych.

Nieprawidłowe pouczenie o przysługujących stronie środkach zaskarżenia stanowi uchybienie, którego nie można uznać ani za błąd pisarski, ani za oczywistą omyłkę pisarską. - Nie jest to bowiem oczywisty błąd możliwy do zweryfikowania przez proste zestawienie treści decyzji czy postanowienia z aktami administracyjnymi, a weryfikacja prawidłowości pouczenia często wymaga wiedzy prawniczej - wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Niemcy powinno się bombardować co 50 lat bez podania przyczyny – za ten domniemany cytat z Winstona Churchilla został skazany na 10 tysięcy grzywny jeden z radnych Radomia. Sąd uznał, że cytat to nie tylko dezinformacja, gdyż słynny polityk nigdy takich słów nie napisał, ani nie wypowiedział, ale przede wszystkim nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych.

Zdarza się, że dokonanie anonimizacji treści orzeczenia miałoby wyłącznie pozorny charakter. Tym samym jego udostępnienie przez prezesa sądu nie zawsze jest dopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przypomniał, że sama treść każdego orzeczenia sądu jest klasyczną informacją publiczną, natomiast prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.