Sąd Rejonowy w Koszalinie 30 maja 2025 r.  uznał oskarżonego Adama P. za winnego produkowania i przechowywania materiałów pornograficznych z udziałem dzieci.

 

Zakaz zajmowania stanowisk na 10 lat i terapia

Za ten czyn sąd I instancji wymierzył  oskarżonemu karę 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie. Nadto, orzekł wobec niego środek zabezpieczający w postaci terapii zaburzonych preferencji seksualnych, środek kamy w postaci zakazu zajmowania wszelkich stanowisk i wykonywania wszelkiej działalności związanych z wychowywaniem, edukacją, leczeniem małoletnich i opieką nad nimi na okres 10 lat . A także - środek karny w postaci zakazu przebywania w miejscach związanych z wychowywaniem, edukacją, leczeniem małoletnich i opieką nad nimi na 10 lat.

Wyrok zapadł po zaakceptowaniu wniosku o wymierzenie wyroku bez postępowania dowodowego i nie został zaskarżony przez strony, uprawomocniając się w dniu 7 czerwca 2025 r.

Kasację od tego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył je w całości na niekorzyść skazanego i zarzucił:

  • rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 387 par. 1, 2 i 3 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku obrońcy oskarżonego, zaakceptowanego jako własny przez oskarżonego, gdy wniosek ten nie zawierał środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10000 złotych
  • wniosek obrońcy zawierał niezasadny postulat orzeczenia wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci terapii, o której mowa w art. 93a par. 1 pkt 2 k.k., co doprowadziło do wydania wyroku skazującego z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą prawa materialnego, tj. art. 93c pkt 3 k.k. w zw. z art. 93b par. 1 k.k., polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego popełnione w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych.

Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Koszalinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uznał, że charakter zaistniałych w sprawie uchybień uprawniał do uwzględnienia kasacji w całości.  

Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów zgodził się, że każdy sąd, rozpoznając wniosek o wydanie wyroku bez przeprowadzania postępowania dowodowego, jest zobligowany do jego szczegółowej kontroli zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Z obowiązku tego nie wywiązał się Sąd Rejonowy w Koszalinie. Dlatego, że orzekł zgodnie z wnioskiem oskarżonego, który był wadliwy w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci obligatoryjnego świadczenia pieniężnego wobec sprawcy występku z art. 202 par. 3 i par. 4a k.k. oraz bezpodstawnego orzeczenia wobec niego terapii zaburzonych preferencji seksualnych.

Zatem w razie skazania sprawcy za produkcję pornografii dziecięcej sąd orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10 tys. zł, do wysokości 60.tys. zł. Przepis ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2023 r., a zatem niewątpliwie znajduje zastosowanie w tej sprawie, skoro Adam P. przestępstwa tego dopuścił się w okresie od bliżej nieustalonego dnia do 21 października 2024 r. Orzeczenie tego środka karnego jest obligatoryjne – stwierdził sędzia sprawozdawca Paweł Wiliński.

Terapię można orzec jedynie w razie skazania za morderstwo albo spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i inne czyny popełnione w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych. W tej sytuacji, niezależnie od istnienia przesłanek o charakterze medycznym, niemożliwe było orzeczenie wobec oskarżonego jako sprawcy środka zabezpieczającego w postaci terapii.

Stwierdzone w tej sprawie przez biegłych zaburzenia preferencji seksualnych oskarżonego nie są bowiem tożsame z zaburzeniami osobowości, a nadto nie stwierdzono, aby w stosunku do niego istniało co najmniej wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia – wskazał sędzia Wiliński.

W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Koszalinie, który, uwzględniając rozważania SN, dokona rzetelnej weryfikacji wniosku oskarżonego i wyda orzeczenie zgodne z prawem.

Sąd Najwyższy orzekał w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący), ‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) oraz ‎SSN Włodzimierz Wróbel.

Wyrok Izby Karnej Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2026 r., sygnatura akt III KK 642/25.

 

Kodeks karny. Kodeks postępowania karnego. Kodeks karny wykonawczy. Kodeks wykroczeń. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Kodeks karny skarb ebook
-10%
Kodeks karny. Kodeks postępowania karnego. Kodeks karny wykonawczy. Kodeks wykroczeń. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Kodeks karny skarb ebook

Sprawdź  

Cena promocyjna: 75.6 zł

|

Cena regularna: 84 zł

|

Najniższa cena w ostatnich 30 dniach: 63 zł