Trzeba zweryfikować ustalenie, że ubezpieczona emerytka musi zwrócić ponad 51 tys. zł ZUS-owi, który pomylił się wypłacając podwójne świadczenie. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uznała za zasadną skargę kasacyjną kobiety, która kwestionowała wyrok sądu II instancji, nakazujący jej oddać zawyżoną emeryturę pobieraną przez cztery lata.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zakwestionował znaczącą podwyżkę pensji, ponieważ uważał, że służyła ona jedynie do uzyskania wyższego zasiłku chorobowego. Organ rentowy zwrócił uwagę, że zaledwie po dwóch dniach od podpisania aneksu, pracownica zaczęła korzystać ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Sąd podzielił tę ocenę i wskazał, że nagły wzrost wynagrodzenia nie miał podstawy faktycznej i nie był związany z rzeczywistym awansem zawodowym.

Nauczyciel, który jest jednocześnie większościowym udziałowcem w spółce prowadzącej szkołę, zawarł umowę o pracę z samym sobą. ZUS zakwestionował wymiar składek na obowiązkowe ubezpieczenie jako pracownika. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, twierdząc, że w orzecznictwie dopuszcza się pod pewnymi warunkami możliwość zatrudnienia na podstawie umowy o pracę jedynego wspólnika spółki.

Żal spowodowany wydaniem wadliwego zaświadczenia o zarobkach spowodował, że pracownica uznawała za mobbing wszystkie zdarzenia, które wzbudzały jej niezadowolenie. Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że w zakładzie pracy istniały pewne nieprawidłowości, ale nie były one wymierzone w pracownicę i nie zmierzały do jej nękania czy też poniżenia. Natomiast sporadyczne zwracanie się podniesionym tonem nie mogło zostać uznane za mobbing.

Żołnierz z powodu licznych zwolnień lekarskich oraz słabych wyników w szkoleniach i egzaminach został zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Mimo trudnej sytuacji osobistej i zdrowotnej dowództwo uznało, że brak dyspozycyjności oraz niska samodzielność żołnierza uniemożliwiają mu dalszą służbę na zajmowanym stanowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podtrzymał decyzję dowództwa.

Umowa o pracę z prezesem spółki przewidywała wypłacenie odszkodowania, bez potrzeby spełnienia przez powoda dodatkowych warunków. Strony ustaliły w nim, że odszkodowanie nie będzie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, ale nie wtedy, gdy złoży sam rezygnację z funkcji. Sąd Najwyższy uznał, że prezes nie złamał w tej sytuacji zasad współżycia społecznego.

Prezes zarządu spółki z o.o. został obwiniony o to, że powierzył wykonywanie w niedzielę pracy w placówce handlowej pracownikom i zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia, gdzie działa klub czytelnika. Izba Karna Sądu Najwyższego uznała, że skarga kasacyjna Rzecznika Praw Obywatelskich, złożona na korzyść przedsiębiorcy jest oczywiście zasadna i uchyliła wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy.

Odmowa uwzględnienia wniosku płatnika o rozłożenie na raty składek na ubezpieczenia społeczne następuje na podstawie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie do sądu - tak brzmi najnowsza uchwała podjęta przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego. Jednak sąd nie może ingerować w trybie odwoławczym w treść umowy z płatnikiem w sprawie spłaty rat.

Sąd przeprowadził nieznany prawu dowód z zeznań stron na piśmie. Wyrok wydał zaś z udziałem ławnika wyznaczonego w dniu wyroku. Sąd Okręgowy nie dostrzegł tych naruszeń procedury - swój prawomocny wyrok wydał zatem z rażącym naruszeniem przepisów – uznał Rzecznik Praw Obywatelskich i złożył skargę nadzwyczajną. Jednak Sąd Najwyższy nie stwierdził, że doszło do rażącego złamania prawa i i utrzymał orzeczenie w mocy.

Nieobniżenie pensum nauczycielce z niepełnosprawnością było przejawem nierównego traktowania i z tego powodu powinna ona otrzymać odszkodowanie. Powinno ono wynosić trzykrotność wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w dacie wyroku – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Dodał, że zawsze należy uwzględniać możliwości finansowe pracodawcy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczoną prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było zalogowanie się do firmowego systemu i kliknięcie jednego przycisku, w celu zatwierdzenia listy pracowników objętych grupowym ubezpieczeniem. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ sporna praca miała charakter incydentalny, krótkotrwały, nieskomplikowany i wymuszony okolicznościami.

Wynagrodzenia pracowników samorządowych są jawne, zarówno gdy chodzi o składniki stałe, fakultatywne, jak i uznaniowe. Gdyby jednak taka informacja pozwalała na identyfikację pracownika z imienia i nazwiska, musi on wcześniej wyrazić na to zgodę. Wymóg ten nie dotyczy pracowników pełniących funkcje publiczne w jednostce - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było uczestnictwo w kilku posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej, za które otrzymał diety. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ aktywność ubezpieczonego miała charakter społeczny oraz nie wpływała negatywnie na przebieg zwolnienia lekarskiego i realizację jego celu.

27 listopada br. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego w składzie siedmiorga sędziów ma odpowiedzieć na pytanie, czy w sprawie z odwołania od decyzji odmawiającej prawa do renty, z uwagi na brak niezdolności do pracy, sąd jest uprawniony do przyznania renty szkoleniowej. A w przypadku pozytywnej odpowiedzi - od kiedy prawo do takiej renty powinno zostać przyznane.

Pracownik powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie trwania swojej nieobecności w pracy. Niewywiązanie się z tego obowiązku wskutek rażącego niedbalstwa stanowi ciężkie naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego i uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Tym samym powództwo o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy zostało uznane za bezzasadne.

Kara porządkowa może być zastosowana tylko po uprzednim wysłuchaniu pracownika. Ciężar związany z udowodnieniem, że procedura poprzedzająca ukaranie została zachowana, spoczywa na pracodawcy. Brak możliwości wykazania, że doszło do wysłuchania pracownika świadczy o wadliwości procedury i wiąże się z uchyleniem kary.

Wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy. Tym samym przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi lub być nadzwyczaj doniosła. Oddalając powództwo o odszkodowanie, sąd podkreślił, że nie można oczekiwać od pracodawcy, by darzył zaufaniem pracownika, który go lekceważy, nie stosuje się do poleceń i nie reaguje na zwracane mu uwagi.

Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy może być pracownik. Niemniej dla uznania danej osoby za pracownika nie wystarczy samo świadczenie pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że umowa zlecenia nie kreuje stosunku pracy więc nie może stanowić podstawy do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym.

Ujawnienie w toku postępowania sądowego w sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę nowej okoliczności, jaką jest ciąża pracownicy w okresie biegnącego wypowiedzenia, nie stanowi zmiany powództwa i dlatego nie jest ograniczone terminem 21 dni przewidzianych do złożenia odwołania do sądu (art. 264 kodeksu pracy) – taki jest sens uchwały Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Pracownica pojawiła się w zakładzie tylko pierwszego dnia pracy. Po kilku dniach nieobecności dowiedziała się, że jest w ciąży i zaczęła korzystać ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że umowa o pracę została zawarta dla pozoru więc jest nieważna. Oceny tej nie podzielił sąd, który wskazał, że czynności podjęte przez pracownicę pierwszego dnia pracy wskazywały na faktyczne wykonywanie umowy.