Odmowa uwzględnienia wniosku płatnika o rozłożenie na raty składek na ubezpieczenia społeczne następuje na podstawie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie do sądu - tak brzmi najnowsza uchwała podjęta przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego. Jednak sąd nie może ingerować w trybie odwoławczym w treść umowy z płatnikiem w sprawie spłaty rat.

Sąd przeprowadził nieznany prawu dowód z zeznań stron na piśmie. Wyrok wydał zaś z udziałem ławnika wyznaczonego w dniu wyroku. Sąd Okręgowy nie dostrzegł tych naruszeń procedury - swój prawomocny wyrok wydał zatem z rażącym naruszeniem przepisów – uznał Rzecznik Praw Obywatelskich i złożył skargę nadzwyczajną. Jednak Sąd Najwyższy nie stwierdził, że doszło do rażącego złamania prawa i i utrzymał orzeczenie w mocy.

Nieobniżenie pensum nauczycielce z niepełnosprawnością było przejawem nierównego traktowania i z tego powodu powinna ona otrzymać odszkodowanie. Powinno ono wynosić trzykrotność wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w dacie wyroku – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Dodał, że zawsze należy uwzględniać możliwości finansowe pracodawcy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczoną prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było zalogowanie się do firmowego systemu i kliknięcie jednego przycisku, w celu zatwierdzenia listy pracowników objętych grupowym ubezpieczeniem. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ sporna praca miała charakter incydentalny, krótkotrwały, nieskomplikowany i wymuszony okolicznościami.

Wynagrodzenia pracowników samorządowych są jawne, zarówno gdy chodzi o składniki stałe, fakultatywne, jak i uznaniowe. Gdyby jednak taka informacja pozwalała na identyfikację pracownika z imienia i nazwiska, musi on wcześniej wyrazić na to zgodę. Wymóg ten nie dotyczy pracowników pełniących funkcje publiczne w jednostce - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było uczestnictwo w kilku posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej, za które otrzymał diety. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ aktywność ubezpieczonego miała charakter społeczny oraz nie wpływała negatywnie na przebieg zwolnienia lekarskiego i realizację jego celu.

27 listopada br. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego w składzie siedmiorga sędziów ma odpowiedzieć na pytanie, czy w sprawie z odwołania od decyzji odmawiającej prawa do renty, z uwagi na brak niezdolności do pracy, sąd jest uprawniony do przyznania renty szkoleniowej. A w przypadku pozytywnej odpowiedzi - od kiedy prawo do takiej renty powinno zostać przyznane.

Pracownik powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie trwania swojej nieobecności w pracy. Niewywiązanie się z tego obowiązku wskutek rażącego niedbalstwa stanowi ciężkie naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego i uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Tym samym powództwo o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy zostało uznane za bezzasadne.

Kara porządkowa może być zastosowana tylko po uprzednim wysłuchaniu pracownika. Ciężar związany z udowodnieniem, że procedura poprzedzająca ukaranie została zachowana, spoczywa na pracodawcy. Brak możliwości wykazania, że doszło do wysłuchania pracownika świadczy o wadliwości procedury i wiąże się z uchyleniem kary.

Wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy. Tym samym przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi lub być nadzwyczaj doniosła. Oddalając powództwo o odszkodowanie, sąd podkreślił, że nie można oczekiwać od pracodawcy, by darzył zaufaniem pracownika, który go lekceważy, nie stosuje się do poleceń i nie reaguje na zwracane mu uwagi.

Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy może być pracownik. Niemniej dla uznania danej osoby za pracownika nie wystarczy samo świadczenie pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że umowa zlecenia nie kreuje stosunku pracy więc nie może stanowić podstawy do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym.

Ujawnienie w toku postępowania sądowego w sprawie z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę nowej okoliczności, jaką jest ciąża pracownicy w okresie biegnącego wypowiedzenia, nie stanowi zmiany powództwa i dlatego nie jest ograniczone terminem 21 dni przewidzianych do złożenia odwołania do sądu (art. 264 kodeksu pracy) – taki jest sens uchwały Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Pracownica pojawiła się w zakładzie tylko pierwszego dnia pracy. Po kilku dniach nieobecności dowiedziała się, że jest w ciąży i zaczęła korzystać ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że umowa o pracę została zawarta dla pozoru więc jest nieważna. Oceny tej nie podzielił sąd, który wskazał, że czynności podjęte przez pracownicę pierwszego dnia pracy wskazywały na faktyczne wykonywanie umowy.

Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie popełnienia przez niego w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku. Pod warunkiem jednak, że przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem. Natomiast samo podejrzenie jego popełnienia nie może stanowić samoistnej podstawy do zwolnienia dyscyplinarnego.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych dopatrzył się pozorności umowy o pracę zawartej pomiędzy pracodawcą i jego żoną, która okazała się być w ciąży. W toku procesu wykazano, że stworzenie nowego etatu było uzasadnione, a wybór żony był naturalny, ponieważ posiadała ona odpowiednie wykształcenie oraz znała realia pracy męża. Sąd podkreślił też, że ciąża nie jest stanem uniemożliwiającym podjęcie zatrudnienia, więc nie stoi na przeszkodzie w nawiązaniu stosunku pracy, jeśli faktycznie jest on realizowany.

Prezes UODO nakazał usunięcie danych osobowych byłego pracownika w zakresie adresu e-mail, zawierającego pierwszą literę jego imienia oraz nazwisko. Spółka twierdziła, że wykonanie decyzji będzie się dla niej wiązało z utratą intratnych relacji handlowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że imienne oznaczenie skrzynki pocztowej, powoduje, że w sytuacji zakończenia stosunku pracy konieczne jest usunięcie takiego adresu, np. poprzez zastąpienie go innym oznaczeniem.

Jeśli ktoś prowadzi działalność gospodarczą tylko po to, by uzyskać świadczenia z ubezpieczenia społecznego, to w istocie stwarza pozory tej działalności, gdyż nie zmierza do osiągania z niej zarobku – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie kobiety, korzystającej z zasiłku macierzyńskiego. Zatem musi zwrócić wypłacone jej przez ZUS pieniądze.

ZUS uchylił prawo do świadczenia „Dobry Start”, ponieważ uznał, że zostało pobrane przez nieuprawnioną osobę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił uwagę, że organ całkowicie pominął cel programu, jakim jest zapewnienie pomocy w edukacji dzieci poprzez wsparcie rodzin w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Tym samym w sytuacji ustalenia, że środki zostały przeznaczone na potrzeby dziecka, nie można stwierdzić, że zostały nienależnie pobrane.

Radny nie może łączyć mandatu z wykorzystaniem w swojej działalności gospodarczej mienia gminnego. Aby się od takiego zarzutu uchronić, trzeba wykazać, iż gmina przeprowadziła przetarg albo w inny sposób udostępniła mienie na zasadach ogólnych - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie myślenickiego radnego.

Jeśli potraktować prawo do określonej wysokości emerytury w kategorii „prawa do własności”, co wydaje się uzasadnione, to efekt ustawy zaopatrzeniowej funkcjonariuszy państwa totalitarnego, czyli obniżenie świadczeń z ustawy zaopatrzeniowej, godzi w prawa ekonomiczne obywateli zagwarantowane w art. 64 Konstytucji RP. Obniżanie świadczenia do pułapu przeciętnej emerytury nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością – podkreślił Sąd Najwyższy.