Organ rentowy odmówił matce prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy po zmarłym synu. Uznał bowiem, że z uwagi na niskie dochody w zeznaniu podatkowym, bezpośrednio przed śmiercią syn nie mógł przyczyniać się do jej utrzymania. Sąd podkreślił, że takie wnioskowanie opiera się jednak na błędnym założeniu, że wszystkie dochody są zgłaszane do opodatkowania. Tymczasem powszechnie wiadomo, że w niektórych branżach funkcjonuje tzw. szara strefa.

Pracownik został zwolniony dyscyplinarnie, ponieważ w ocenie pracodawcy doszło do próby kradzieży. W toku procesu ustalono, że pracownik niewątpliwie wynosił mienie pracodawcy poza teren zakładu pracy, ale nie działał umyślnie. Zabrał przedmiot przez roztargnienie, z uwagi na zły stan psychiczny, spowodowany śmiercią ojca. Sąd zwrócił również uwagę, że pracownik zawsze wykonywał swoją pracę nienagannie i uzyskiwał na tyle wysokie wynagrodzenie, że nie miał potrzeby kraść przedmiotu o wartości 28,99 zł.

Kobieta prowadząca sprzedaż w internecie została uznana przez ZUS za osobę, która omija prawo i pobiera nienależne zasiłki. Zakład nakazał więc zwrot całej wypłaconej sumy. Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił orzeczenie potwierdzające ustalenia organu rentowego. Wskazał, że trzeba jeszcze raz przeanalizować sytuację, a zwłaszcza świadomość ubezpieczonej, której liczne kontrole nie miały nic do zarzucenia przez lata.

Pracodawca nie wykazał, że zastępca managera sklepu dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Zachowania, które stanowiły podstawę zwolnienia - logowanie się na konto innego pracownika, występowały w zakładzie pracy i nie były incydentem ograniczającym się do jednej osoby. Sąd Najwyższy podkreślił, że jeżeli pracodawca toleruje określoną praktykę, choć formalnie jej zabrania, to działania pracownika nie mogą być uznane za ciężkie naruszenie obowiązków.

Zdaniem NSA opłacenie przez pracodawcę składek na ubezpieczenie pracownika w momencie ich wpłaty będzie stanowić dla ubezpieczonego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Tym samym NSA przychylił się do stanowiska organu podatkowego i utrzymał dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych - piszą Lila Kasperowicz i Grzegorz Grochowina z KPMG w Polsce.

Powództwo o odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę zostało oddalone. Likwidacja stanowiska pracy, wskazana jako jedna z przyczyn wypowiedzenia, okazała się bowiem prawdziwa. Były pracownik twierdził, że sąd ma obowiązek dokonania wszechstronnej oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy. Sąd Najwyższy podkreślił jednak, że decyzja o wprowadzeniu zmian organizacyjnych, w tym likwidacji stanowiska pracy, należy do autonomii zarządczej pracodawcy.

Inspektor pracy zobowiązał przedsiębiorcę do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że każda osoba, niezależnie od podstawy zatrudnienia, ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a przedsiębiorca jest zobowiązany je zapewnić. Z przepisów prawa pracy nie wynika jednak obowiązek kierowania zleceniobiorców na badania lekarskie i posiadania przez nich orzeczenia lekarskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponownie przeanalizować wniosek Hanny M. o przyznanie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Kobieta wychowała pięcioro dzieci – swoje biologiczne i czworo w ramach rodziny zastępczej. Prezes ZUS ma uwzględnić fakt, że proces wychowania nie musi trwać 18 lat.

Uzyskanie świadczenia w drodze wyjątku wymaga spełniania wszystkich ustawowych przesłanek łącznie. Niespełnienie choćby jednego z warunków uniemożliwia przyznanie świadczenia. Gdy wnioskodawca otrzymuje stałe świadczenie z zagranicznej instytucji ubezpieczeniowej, nie można mówić, że brakuje mu niezbędnych środków utrzymania - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Błędem sądów i ZUS była odmowa żonie zmarłego pracownika dochodzenia roszczenia w postaci jednorazowego odszkodowania z tytułu śmierci jej męża spowodowanej skutkami choroby zawodowej. Niewłaściwie przyjęto, że przepisy obowiązujące w dniu ustania jego zatrudnienia nie przewidywały przyznania tego rodzaju świadczenia. Skarga nadzwyczajna prokuratora generalnego jednak odniosła skutek i Izba Kontroli Nadzwyczajnej SN uchyliła poprzednie orzeczenia.

Pracownik twierdził, że badanie stanu trzeźwości zostało przeprowadzone niewłaściwym urządzeniem, więc nie mogło stanowić podstawy do rozwiązania z nim umowy o pracę. Sąd uznał, że badanie alkotesterem niewyposażonym w ustnik nie mogło stanowić dowodu pozwalającego na dokładne określenie stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, ale wskazywało na jego obecność. Pracownik, chcąc uwolnić się od zarzutu, powinien był skorzystać z możliwości weryfikacji wyniku badania, a nie opuszczać teren zakładu pracy.

Osoba pobierająca rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy może pracę podjąć, gdy nie ma środków do życia. A wykonywanie pracy nie przekreśla możliwości stwierdzenia całkowitej niezdolności do pracy. Istotne jest to, czy jest to dowód na zachowaną w stopniu ograniczonym zdolność do pracy – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Bank nie zgadzał się z zadośćuczynieniem, które zostało przyznane pracownicy z uwagi na brak zapewnienia jej bezpiecznych warunków pracy. W skardze kasacyjnej wskazał, że nie było zależności pomiędzy utrzymaniem ochrony fizycznej i boksów kasowych a wystąpieniem napadu rabunkowego. Sąd Najwyższy nie zgodził się z tą oceną i podkreślił, że niepodjęcie możliwych, dyktowanych doświadczeniem życiowym oraz dbałością o zdrowie i życie ludzi działań, stanowi naruszenie porządku prawnego.

Podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego, ubezpieczona wybrała się z przyjaciółką do budynku sądu. Informacja o tym trafiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który pozbawił ją prawa do zasiłku chorobowego. Sąd uznał jednak, że zachowanie ubezpieczonej nie było sprzeczne z zaleceniami lekarza i nie wpłynęło negatywnie na przebieg zwolnienia. Decyzja organu została więc zmieniona.

Lekarka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wystawiła pacjentce zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy. Czyn ten uznano za przewinienie zawodowe, za które pierwotnie ukarano ją upomnieniem. Naczelny Sąd Lekarski zmienił jednak wydane orzeczenie, wymierzając lekarce karę ograniczenia zakresu czynności w wykonywaniu zawodu, poprzez zakaz wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy na okres jednego roku. Sąd Najwyższy uznał, że kara nie była rażąco niewspółmierna.

W sytuacji równoczesnego pobierania renty rodzinnej i renty socjalnej oba świadczenia jako samoistne tytuły ubezpieczenia zdrowotnego powinny być obciążone składką na ubezpieczenie zdrowotne, stosownie do art. 82 ust. 6 i 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skoro ani jedna, ani druga renta nie zostały wskazane w katalogu wyłączeń, to w sytuacji pobierania przez ubezpieczonego tych dwóch świadczeń, właściwy organ rentowy odlicza, pobiera i odprowadza składkę od każdego z tych świadczeń - taki jest sens uchwały trzech sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Niezdolność do pracy należy rozumieć jako obiektywnie istniejący stan, który uniemożliwia podjęcie pracy z przyczyn zdrowotnych, bez względu na to, czy został stwierdzony zaświadczeniem lekarskim. W sferze realizacyjnej niemożliwe jest nabycie prawa do zasiłku bez wykazania niezdolności do pracy zaświadczeniem lekarskim. Niemniej sam fakt niezdolności do pracy może zostać udowodniony innymi dowodami, np. opinią biegłego.

Pięć państw członkowskich zostało skazanych na kary finansowe za niedokonanie transpozycji dyrektywy o ochronie sygnalistów. Są one zobowiązane do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kary ryczałtowej, a Estonia, w wypadku utrzymywania się braku działania w tym zakresie, jest również zobowiązana do zapłaty dziennej kary pieniężnej – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE.

Informacja o mobbingu w miejscu pracy to sprawa prywatna, chyba że dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną. Dlatego wójt gminy, którego dotyczyło takie oskarżenie, nie mógł odmówić wydania informacji w tej sprawie, powołując się na ochronę prywatności osoby pokrzywdzonej - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Kierowniczka ośrodka pomocy społecznej naruszała prawa pracownicze. Należałoby więc uznać ją winną popełnienia zarzuconych jej czynów opisanych w akcie oskarżenia, ale sąd I instancji orzekł uniewinnienie. Sąd odwoławczy częściowo uchylił wyrok. Sprawa wraca do ponownego rozpoznania, gdyż zachowanie oskarżonej odznaczało się złośliwością, a działała w celu dokuczenia, okazania lekceważenia pracownikom poprzez nierespektowanie ich uprawnień.