Pracodawca zawarł z pracownikiem ugodę, w której określono sposób naprawienia szkód. Sąd oddalił jednak wniosek o nadanie jej klauzuli wykonalności, ponieważ uznał przepis kodeksu pracy za sprzeczny z Konstytucją. Z ostrożności procesowej ustalono również, że ugoda była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Pracownik został bowiem postawiony w sytuacji, w której myślał, że nie ma innego wyjścia niż podpisanie ugody. Tym samym nie wyrażał on swojej woli, lecz poddawał się woli pracodawcy.

Ubezpieczony starał się o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W toku procesu wykazano, że jest on obciążony schorzeniami ze strony układu neurologicznego. Jednakże okoliczność ta sama w sobie nie mogła być utożsamiana z niezdolnością do pracy zarobkowej.

Od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie pobiera się opłaty, jeżeli dochodzenie danej wierzytelności mieści się w zakresie działalności tego Zakładu, określonej w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, a koszty postępowania egzekucyjnego obciążają dłużnika. Opłaty tej nie pobiera się także w każdym wypadku, w którym postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed upływem dwóch lat od powstania tytułu egzekucyjnego obejmującego daną wierzytelność - orzekła Izba Cywilna SN.

Organ rentowy wskazał, że ubezpieczona otrzyma świadczenie rehabilitacyjne z tytułu wypadku, jeśli będzie posiadała dowody potwierdzające, że zdarzenie było wypadkiem przy pracy. Pierwotnie nie zostało ono tak zakwalifikowane w protokole. Tym samym dopiero sądowe ustalenie, że zdarzenie było wypadkiem przy pracy umożliwiło dokończenie postępowania o przyznanie świadczenia.

Ubezpieczony pracował jako rybak, ale po zakończeniu pracy nic nie stało na przeszkodzie, by podjął inną aktywność zawodową, co niewątpliwie ograniczyłoby pomniejszenie podstawy emerytury - stwierdził sąd II instancji. I dodał, że sprawiedliwa jest sytuacja, że osoba, która jest dłużej czynna zawodowo, dostaje wyższą emeryturę niż ta, która kończy pobierać wcześniejszą emeryturę. Ale Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, na skutek skargi Rzecznika Praw Obywatelskich - nie zgodził się z tym i uchylił wyrok.

Trzeba zweryfikować ustalenie, że ubezpieczona emerytka musi zwrócić ponad 51 tys. zł ZUS-owi, który pomylił się wypłacając podwójne świadczenie. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uznała za zasadną skargę kasacyjną kobiety, która kwestionowała wyrok sądu II instancji, nakazujący jej oddać zawyżoną emeryturę pobieraną przez cztery lata.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zakwestionował znaczącą podwyżkę pensji, ponieważ uważał, że służyła ona jedynie do uzyskania wyższego zasiłku chorobowego. Organ rentowy zwrócił uwagę, że zaledwie po dwóch dniach od podpisania aneksu, pracownica zaczęła korzystać ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Sąd podzielił tę ocenę i wskazał, że nagły wzrost wynagrodzenia nie miał podstawy faktycznej i nie był związany z rzeczywistym awansem zawodowym.

Nauczyciel, który jest jednocześnie większościowym udziałowcem w spółce prowadzącej szkołę, zawarł umowę o pracę z samym sobą. ZUS zakwestionował wymiar składek na obowiązkowe ubezpieczenie jako pracownika. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, twierdząc, że w orzecznictwie dopuszcza się pod pewnymi warunkami możliwość zatrudnienia na podstawie umowy o pracę jedynego wspólnika spółki.

Żal spowodowany wydaniem wadliwego zaświadczenia o zarobkach spowodował, że pracownica uznawała za mobbing wszystkie zdarzenia, które wzbudzały jej niezadowolenie. Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że w zakładzie pracy istniały pewne nieprawidłowości, ale nie były one wymierzone w pracownicę i nie zmierzały do jej nękania czy też poniżenia. Natomiast sporadyczne zwracanie się podniesionym tonem nie mogło zostać uznane za mobbing.

Żołnierz z powodu licznych zwolnień lekarskich oraz słabych wyników w szkoleniach i egzaminach został zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Mimo trudnej sytuacji osobistej i zdrowotnej dowództwo uznało, że brak dyspozycyjności oraz niska samodzielność żołnierza uniemożliwiają mu dalszą służbę na zajmowanym stanowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podtrzymał decyzję dowództwa.

Umowa o pracę z prezesem spółki przewidywała wypłacenie odszkodowania, bez potrzeby spełnienia przez powoda dodatkowych warunków. Strony ustaliły w nim, że odszkodowanie nie będzie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, ale nie wtedy, gdy złoży sam rezygnację z funkcji. Sąd Najwyższy uznał, że prezes nie złamał w tej sytuacji zasad współżycia społecznego.

Prezes zarządu spółki z o.o. został obwiniony o to, że powierzył wykonywanie w niedzielę pracy w placówce handlowej pracownikom i zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia, gdzie działa klub czytelnika. Izba Karna Sądu Najwyższego uznała, że skarga kasacyjna Rzecznika Praw Obywatelskich, złożona na korzyść przedsiębiorcy jest oczywiście zasadna i uchyliła wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy.

Odmowa uwzględnienia wniosku płatnika o rozłożenie na raty składek na ubezpieczenia społeczne następuje na podstawie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie do sądu - tak brzmi najnowsza uchwała podjęta przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego. Jednak sąd nie może ingerować w trybie odwoławczym w treść umowy z płatnikiem w sprawie spłaty rat.

Sąd przeprowadził nieznany prawu dowód z zeznań stron na piśmie. Wyrok wydał zaś z udziałem ławnika wyznaczonego w dniu wyroku. Sąd Okręgowy nie dostrzegł tych naruszeń procedury - swój prawomocny wyrok wydał zatem z rażącym naruszeniem przepisów – uznał Rzecznik Praw Obywatelskich i złożył skargę nadzwyczajną. Jednak Sąd Najwyższy nie stwierdził, że doszło do rażącego złamania prawa i i utrzymał orzeczenie w mocy.

Nieobniżenie pensum nauczycielce z niepełnosprawnością było przejawem nierównego traktowania i z tego powodu powinna ona otrzymać odszkodowanie. Powinno ono wynosić trzykrotność wynagrodzenia minimalnego obowiązującego w dacie wyroku – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Dodał, że zawsze należy uwzględniać możliwości finansowe pracodawcy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczoną prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było zalogowanie się do firmowego systemu i kliknięcie jednego przycisku, w celu zatwierdzenia listy pracowników objętych grupowym ubezpieczeniem. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ sporna praca miała charakter incydentalny, krótkotrwały, nieskomplikowany i wymuszony okolicznościami.

Wynagrodzenia pracowników samorządowych są jawne, zarówno gdy chodzi o składniki stałe, fakultatywne, jak i uznaniowe. Gdyby jednak taka informacja pozwalała na identyfikację pracownika z imienia i nazwiska, musi on wcześniej wyrazić na to zgodę. Wymóg ten nie dotyczy pracowników pełniących funkcje publiczne w jednostce - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych pozbawił ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego. Powodem było uczestnictwo w kilku posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej, za które otrzymał diety. Sąd nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem, ponieważ aktywność ubezpieczonego miała charakter społeczny oraz nie wpływała negatywnie na przebieg zwolnienia lekarskiego i realizację jego celu.

27 listopada br. Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego w składzie siedmiorga sędziów ma odpowiedzieć na pytanie, czy w sprawie z odwołania od decyzji odmawiającej prawa do renty, z uwagi na brak niezdolności do pracy, sąd jest uprawniony do przyznania renty szkoleniowej. A w przypadku pozytywnej odpowiedzi - od kiedy prawo do takiej renty powinno zostać przyznane.

Pracownik powinien niezwłocznie powiadomić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie trwania swojej nieobecności w pracy. Niewywiązanie się z tego obowiązku wskutek rażącego niedbalstwa stanowi ciężkie naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego i uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Tym samym powództwo o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy zostało uznane za bezzasadne.