Uzyskanie świadczenia w drodze wyjątku wymaga spełniania wszystkich ustawowych przesłanek łącznie. Niespełnienie choćby jednego z warunków uniemożliwia przyznanie świadczenia. Gdy wnioskodawca otrzymuje stałe świadczenie z zagranicznej instytucji ubezpieczeniowej, nie można mówić, że brakuje mu niezbędnych środków utrzymania - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Błędem sądów i ZUS była odmowa żonie zmarłego pracownika dochodzenia roszczenia w postaci jednorazowego odszkodowania z tytułu śmierci jej męża spowodowanej skutkami choroby zawodowej. Niewłaściwie przyjęto, że przepisy obowiązujące w dniu ustania jego zatrudnienia nie przewidywały przyznania tego rodzaju świadczenia. Skarga nadzwyczajna prokuratora generalnego jednak odniosła skutek i Izba Kontroli Nadzwyczajnej SN uchyliła poprzednie orzeczenia.

Pracownik twierdził, że badanie stanu trzeźwości zostało przeprowadzone niewłaściwym urządzeniem, więc nie mogło stanowić podstawy do rozwiązania z nim umowy o pracę. Sąd uznał, że badanie alkotesterem niewyposażonym w ustnik nie mogło stanowić dowodu pozwalającego na dokładne określenie stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, ale wskazywało na jego obecność. Pracownik, chcąc uwolnić się od zarzutu, powinien był skorzystać z możliwości weryfikacji wyniku badania, a nie opuszczać teren zakładu pracy.

Osoba pobierająca rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy może pracę podjąć, gdy nie ma środków do życia. A wykonywanie pracy nie przekreśla możliwości stwierdzenia całkowitej niezdolności do pracy. Istotne jest to, czy jest to dowód na zachowaną w stopniu ograniczonym zdolność do pracy – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Bank nie zgadzał się z zadośćuczynieniem, które zostało przyznane pracownicy z uwagi na brak zapewnienia jej bezpiecznych warunków pracy. W skardze kasacyjnej wskazał, że nie było zależności pomiędzy utrzymaniem ochrony fizycznej i boksów kasowych a wystąpieniem napadu rabunkowego. Sąd Najwyższy nie zgodził się z tą oceną i podkreślił, że niepodjęcie możliwych, dyktowanych doświadczeniem życiowym oraz dbałością o zdrowie i życie ludzi działań, stanowi naruszenie porządku prawnego.

Podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego, ubezpieczona wybrała się z przyjaciółką do budynku sądu. Informacja o tym trafiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który pozbawił ją prawa do zasiłku chorobowego. Sąd uznał jednak, że zachowanie ubezpieczonej nie było sprzeczne z zaleceniami lekarza i nie wpłynęło negatywnie na przebieg zwolnienia. Decyzja organu została więc zmieniona.

Lekarka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wystawiła pacjentce zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy. Czyn ten uznano za przewinienie zawodowe, za które pierwotnie ukarano ją upomnieniem. Naczelny Sąd Lekarski zmienił jednak wydane orzeczenie, wymierzając lekarce karę ograniczenia zakresu czynności w wykonywaniu zawodu, poprzez zakaz wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy na okres jednego roku. Sąd Najwyższy uznał, że kara nie była rażąco niewspółmierna.

W sytuacji równoczesnego pobierania renty rodzinnej i renty socjalnej oba świadczenia jako samoistne tytuły ubezpieczenia zdrowotnego powinny być obciążone składką na ubezpieczenie zdrowotne, stosownie do art. 82 ust. 6 i 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skoro ani jedna, ani druga renta nie zostały wskazane w katalogu wyłączeń, to w sytuacji pobierania przez ubezpieczonego tych dwóch świadczeń, właściwy organ rentowy odlicza, pobiera i odprowadza składkę od każdego z tych świadczeń - taki jest sens uchwały trzech sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Niezdolność do pracy należy rozumieć jako obiektywnie istniejący stan, który uniemożliwia podjęcie pracy z przyczyn zdrowotnych, bez względu na to, czy został stwierdzony zaświadczeniem lekarskim. W sferze realizacyjnej niemożliwe jest nabycie prawa do zasiłku bez wykazania niezdolności do pracy zaświadczeniem lekarskim. Niemniej sam fakt niezdolności do pracy może zostać udowodniony innymi dowodami, np. opinią biegłego.

Pięć państw członkowskich zostało skazanych na kary finansowe za niedokonanie transpozycji dyrektywy o ochronie sygnalistów. Są one zobowiązane do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kary ryczałtowej, a Estonia, w wypadku utrzymywania się braku działania w tym zakresie, jest również zobowiązana do zapłaty dziennej kary pieniężnej – orzekł Trybunał Sprawiedliwości UE.

Informacja o mobbingu w miejscu pracy to sprawa prywatna, chyba że dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną. Dlatego wójt gminy, którego dotyczyło takie oskarżenie, nie mógł odmówić wydania informacji w tej sprawie, powołując się na ochronę prywatności osoby pokrzywdzonej - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Kierowniczka ośrodka pomocy społecznej naruszała prawa pracownicze. Należałoby więc uznać ją winną popełnienia zarzuconych jej czynów opisanych w akcie oskarżenia, ale sąd I instancji orzekł uniewinnienie. Sąd odwoławczy częściowo uchylił wyrok. Sprawa wraca do ponownego rozpoznania, gdyż zachowanie oskarżonej odznaczało się złośliwością, a działała w celu dokuczenia, okazania lekceważenia pracownikom poprzez nierespektowanie ich uprawnień.

Do pracy nauczyciela w godzinach nadliczbowych mają zastosowanie przepisy kodeksu pracy - orzekł w środę Sąd Najwyższy. To przełomowe rozstrzygnięcie, którego konsekwencją może być fala pozwów pedagogów, którzy domagać będą się wynagrodzenia za przepracowane godziny - choćby podczas kilkudniowych wycieczek.

Osoba niebinarna może być nierówno traktowana ze względu na płeć, z którą zakład pracy ją identyfikuje. Choć sama może nie czuć się ani kobietą, ani mężczyzną – taką nietypową konkluzją zakończyła się rozprawa w Izbie Pracy Sądu Najwyższego w sprawie odszkodowania za bezprawne rozwiązanie zatrudnienia i dyskryminację.

Organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do rekompensaty z tytułu pracy w szczególnych warunkach z uwagi na nieprawidłowości dotyczące przedstawionych przez niego dokumentów. Sąd podkreślił, że autentyczność i zgodność z prawdą tych dokumentów nie była kwestionowana. Natomiast dokonane w toku procesu ustalenia wskazywały, że ubezpieczony pracował 23 lata w szczególnych warunkach, więc należało mu przyznać rekompensatę.

Pracownica była w ciąży z pracodawcą. Umowa o pracę, którą zawarli nie mogła jednak zostać uznana za pozorną. Sąd podkreślił, że przepisy nie zawierają ograniczeń w zakresie nawiązywania stosunku pracy pomiędzy członkami rodziny i nie zabraniają zatrudniania kobiet w ciąży. Natomiast zgromadzony materiał dowodowy potwierdził wykonywanie pracy przez ubezpieczoną w ramach powierzonego jej stanowiska.

Jednym z powodów zwolnienia dyscyplinarnego było nieodebranie przez pracownicę, w trakcie trwania urlopu wychowawczego, skierowania na kontrolne badania lekarskie. Sąd uznał, że nie doszło w ten sposób do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Pracownik, stawiający się do pracy po długiej nieobecności, nie ma bowiem obowiązku dostarczenia już pierwszego dnia orzeczenia o zdolności do pracy.

Wyłączną przesłanką nabycia prawa do dodatku funkcyjnego był sam fakt zatrudnienia na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw ekonomiczno-administracyjnych szpitala, nie zaś wykonywanie obowiązków związanych z powierzeniem funkcji – orzekł Sąd Najwyższy. I podkreślił, że wypowiedzenie umowy o pracę pracownikowi w okresie ochronnym było bezskuteczne.

Okoliczność związana z przebywaniem przez powódkę na zwolnieniach lekarskich przez kilka miesięcy nie mogła wiązać się z zawieszeniem biegu przedawnienia. Po upływie okresu objętego zwolnieniami nie wystąpiły żadne okoliczności uniemożliwiające jej wytoczenie powództwa. Sąd Najwyższy podkreślił, że choroba nie stanowiła siły wyższej, więc nie mogła zawiesić biegu przedawnienia.

Nawet jeśli sąd wzywa radcę prawnego jako świadka, to może on odmówić składania zeznań, powołując się na tajemnicę zawodową. Tajemnica ta buduje zaufanie klientów i może być uchylona tylko w wyjątkowych wypadkach. Tym razem radca prawny została ukarana przez sąd dyscyplinarny naganą, gdyż nie znaleziono argumentów usprawiedliwiających.