Sanepid stwierdza chorobę zawodową pracownika na podstawie dokumentacji medycznej sporządzonej w sprawie. Nie ocenia zaś, czy pracownik przyczynił się do powstania choroby przez brak przestrzegania BHP, nieostrożność, albo z innego powodu – te kwestie bierze się pod uwagę dopiero, gdy pracownik zdecyduje się na proces cywilny z pracodawcą, dochodząc roszczeń uzupełniających wobec świadczeń, które z tytułu choroby zawodowej przysługują mu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Zgodnie z radą pełnomocnika, pracownica wysłała zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia pracy za pośrednictwem poczty. Zgłoszenie trafiło do pracodawcy po terminie, co wiązało się z odmową dopuszczenia do pracy. Sąd wskazał, że zgłoszenie może być dokonane przez każde zachowanie, które w dostateczny sposób ujawnia wolę pracownika. Natomiast pouczenie przez pełnomocnika o konieczności wysłania zgłoszenia listem jest okolicznością usprawiedliwiającą niedochowanie terminu.

Nie można tak interpretować przepisów świadczeniowych, aby ograniczać dostępność do świadczeń rodzinnych osobom odpowiedzialnym za utrzymanie dziecka i faktycznie opiekującym się dzieckiem. Zdaniem WSA w Gliwicach bezpodstawne jest ustawowe wykluczenie z możliwości przyznania świadczenia wychowawczego osoby sprawującej bieżącą pieczę nad dzieckiem.

Zwolnienia lekarskie pracownika zaburzały plany produkcyjne, wpływały na mniejszą wydajność i ilość wykonanej produkcji oraz wiązały się z koniecznością wyznaczenia zastępstw i wykonywania pracy w nadgodzinach. Sąd podkreślił, że częste lub długotrwałe nieobecności w pracy spowodowane chorobą z reguły nie pozwalają pracodawcy na osiągnięcie celu zamierzonego w umowie o pracę, a przez to stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia tej umowy.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje za faktyczny brak możliwości podjęcia przez opiekuna zatrudnienia albo za rezygnację z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania czynności opiekuńczych. Co ważne, opieka musi mieć charakter stały, długotrwały i powtarzalny, a podejmowane czynności opiekuńcze w warunkach dnia codziennego zależą od indywidualnej sytuacji podopiecznego, rodzaju jego niepełnosprawności i niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Samo potwierdzenie wykonywania pracy przez pracodawcę nie przekłada się automatycznie na uznanie, że praca ta w istocie była świadczona w reżimie zatrudnienia pracowniczego – orzekł Sąd Apelacyjny w Rzeszowie. Ale wyrok został uchylony przez Sąd Najwyższy z powodu wydania go przez wadliwie powołanego sędziego, po 2017 roku. Rekomendacja tzw. neo-KRS dla tej sędzi miała być gratyfikacją za jej zaangażowanie w niekonstytucyjne działania organów władzy ustawodawczej - uznał SN.

Ciężko chora staruszka chce trafić do domu pomocy społecznej położonego blisko jej siostry, ale sto kilometrów od miasta, w którym wcześniej mieszkała. Sędziowie uznali emerytkę za bezdomną i wskazali, że o jej losach zdecydują urzędnicy z ostatniego miejsca zamieszkania. Nie ma znaczenia lokalizacja DPS, ani adres najbliższej rodziny bądź doradcy tymczasowego wyznaczonego emerytce przez sąd.

W sytuacji zbiegu praw do tytułowych świadczeń rodzinnych, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z przysługującego już specjalnego zasiłku opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje przed ustaniem prawa do zasiłku opiekuńczego - tego typu świadczenie rodzinne można pobierać od momentu ustania prawa do poprzedniego świadczenia.

Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumentami urzędowymi nie mogą być umowy o pracę zawierane z pracownikami urzędów JST. Tym samym takie umowy w formie skanów nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą.

W sytuacji konfliktu między interesami pracodawcy i pracownika, to zatrudniony, który korzysta z ochrony związkowej, a nie pracodawca, powinien wygrać proces. Sąd ma w tym wypadku obowiązek przywrócić pracownika do pracy, nawet w sytuacji, gdy jest ono niecelowe lub niemożliwe - stwierdził Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i nie przyjął do rozpoznania skargi kasacyjnej.

W oparciu o jedno pismo zleceniodawcy, ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd zmienił wydaną w tej sprawie decyzję. W wyroku podkreślił, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie obowiązuje zasada dowolności, lecz zasada legalizmu i ZUS nie może wedle własnego uznania rezygnować z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł ograniczyć się do jednego pisma i nie podjąć żadnych działań zmierzających do weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

Stan zdrowia wnioskodawczyni nie dawał podstaw do uznania jej za osobę całkowicie niezdolną do pracy, choćby do pracy biurowej. Rodzaj dolegliwości, jakie rozpoznano u ubezpieczonej, takie jak padaczka oraz stopień ich zaawansowania, nie uniemożliwiają jej wykonywania pracy zarobkowej – orzekł sąd odwoławczy, a Sąd Najwyższy nie dostrzegł w tym wyroku rażącego naruszenia prawa.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona pojechała na spotkanie z adwokatem. Organ uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane niezgodnie z jego celem i odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w okresie niezdolności do pracy nie stanowi naruszenia celu zwolnienia lekarskiego. Pod warunkiem jednak, że czynności te nie wpływają negatywnie na proces leczenia i rekonwalescencji.

Już nawet brak opłacenia kilku należności wobec jednego publicznego wierzyciela może spowodować konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki, a zaniechania w tym względzie mogą rodzić odpowiedzialność solidarną zarządzających za długi spółki. Zapominają o tym prezesi, którzy nie regulują płatności wobec ZUS i PFRON, co może być potem dużym ryzykiem dla ich prywatnego majątku.

Istnienie konfliktu w środowisku pracy nie może być samoistnie oceniane jako patologia, otwierająca pracownikowi prawo do roszczeń odszkodowawczych. Konieczne jest wykazanie, że w ramach tego konfliktu, jedna z jego stron jest nękana, zastraszana, poniżana, ośmieszana lub izolowana – orzekł Sąd Najwyższy, oddalając kasację. Dodał też, że odszkodowanie przysługuje pracownikowi „który doznał mobbingu lub wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę”.

11 listopada Trybunał Sprawiedliwości UE nie unieważnił całej unijnej dyrektywy w sprawie płacy minimalnej. Uchylił przepis o ustalaniu i aktualizowaniu kryteriów, które mają przyczynić się do adekwatności wynagrodzeń. Podobnie - o automatycznym mechanizmie indeksacji ustawowych wynagrodzeń minimalnych, w którym zapisano, że nie może on prowadzić do obniżenia tych wynagrodzeń. Tym samym Trybunał potwierdził, że Unia Europejska jest właściwa do przyjęcia dyrektywy w sprawie odpowiednich płac minimalnych.

Po śmierci męża jego żona dowiedziała się z aktu zgonu, że jest on... wdowcem. Dlatego Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił kobiecie prawa do renty rodzinnej po nim, ponieważ nie przedłożyła aktu małżeństwa wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego. A świadectwo ślubu dla celów kościelnych, który został zawarty w 1996 r., nie stanowi dokumentu urzędowego, który potwierdza zawarcie małżeństwa w rozumieniu przepisów prawa cywilnego – orzekł Sąd Okręgowy w Suwałkach.

Były podstawy do zasądzenia odszkodowania dla nauczycielki nauczania początkowego ze względu na nierówne traktowanie i dyskryminację z powodu wieku – orzekł Sąd Najwyższy, uznając, że sąd okręgowy nie dostrzegł, iż jedynym kryterium do zwolnienia nie może być nabycie prawa do świadczenia kompensacyjnego.

Przygotowana przez pracownicę decyzja administracyjna zawierała omyłkę, która została sprostowana w drodze postanowienia. Urzędniczka została jednak ukarana karą porządkową upomnienia. Sąd podkreślił, że błędy są immanentną cechą natury ludzkiej, więc samo ich popełnienie nie może skutkować nałożeniem kary. Natomiast istnienie mechanizmu sprostowania w procedurze administracyjnej dowodzi, że ustawodawca zakłada ludzką omylność i toleruje jej niegroźne, korygowalne przejawy.

Czy w czasie epidemii pracodawcy mieli prawo domagania się podania przez pracownika danych wrażliwych obejmujących informację dotyczącą odbycia albo braku szczepienia na Covid-19, bądź domagania się złożenia zaświadczenia o przeciwwskazaniach do odbycia szczepienia. Czy brak tych danych mógł być podstawą zwolnienia pracownika jednostki medycznej – takie zagadnienia rozstrzygnie siedmioro sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.