W sytuacji zbiegu praw do tytułowych świadczeń rodzinnych, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z przysługującego już specjalnego zasiłku opiekuńczego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje przed ustaniem prawa do zasiłku opiekuńczego - tego typu świadczenie rodzinne można pobierać od momentu ustania prawa do poprzedniego świadczenia.

Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumentami urzędowymi nie mogą być umowy o pracę zawierane z pracownikami urzędów JST. Tym samym takie umowy w formie skanów nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą.

W sytuacji konfliktu między interesami pracodawcy i pracownika, to zatrudniony, który korzysta z ochrony związkowej, a nie pracodawca, powinien wygrać proces. Sąd ma w tym wypadku obowiązek przywrócić pracownika do pracy, nawet w sytuacji, gdy jest ono niecelowe lub niemożliwe - stwierdził Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i nie przyjął do rozpoznania skargi kasacyjnej.

W oparciu o jedno pismo zleceniodawcy, ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd zmienił wydaną w tej sprawie decyzję. W wyroku podkreślił, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie obowiązuje zasada dowolności, lecz zasada legalizmu i ZUS nie może wedle własnego uznania rezygnować z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł ograniczyć się do jednego pisma i nie podjąć żadnych działań zmierzających do weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

Stan zdrowia wnioskodawczyni nie dawał podstaw do uznania jej za osobę całkowicie niezdolną do pracy, choćby do pracy biurowej. Rodzaj dolegliwości, jakie rozpoznano u ubezpieczonej, takie jak padaczka oraz stopień ich zaawansowania, nie uniemożliwiają jej wykonywania pracy zarobkowej – orzekł sąd odwoławczy, a Sąd Najwyższy nie dostrzegł w tym wyroku rażącego naruszenia prawa.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona pojechała na spotkanie z adwokatem. Organ uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane niezgodnie z jego celem i odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w okresie niezdolności do pracy nie stanowi naruszenia celu zwolnienia lekarskiego. Pod warunkiem jednak, że czynności te nie wpływają negatywnie na proces leczenia i rekonwalescencji.

Już nawet brak opłacenia kilku należności wobec jednego publicznego wierzyciela może spowodować konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki, a zaniechania w tym względzie mogą rodzić odpowiedzialność solidarną zarządzających za długi spółki. Zapominają o tym prezesi, którzy nie regulują płatności wobec ZUS i PFRON, co może być potem dużym ryzykiem dla ich prywatnego majątku.

Istnienie konfliktu w środowisku pracy nie może być samoistnie oceniane jako patologia, otwierająca pracownikowi prawo do roszczeń odszkodowawczych. Konieczne jest wykazanie, że w ramach tego konfliktu, jedna z jego stron jest nękana, zastraszana, poniżana, ośmieszana lub izolowana – orzekł Sąd Najwyższy, oddalając kasację. Dodał też, że odszkodowanie przysługuje pracownikowi „który doznał mobbingu lub wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę”.

11 listopada Trybunał Sprawiedliwości UE nie unieważnił całej unijnej dyrektywy w sprawie płacy minimalnej. Uchylił przepis o ustalaniu i aktualizowaniu kryteriów, które mają przyczynić się do adekwatności wynagrodzeń. Podobnie - o automatycznym mechanizmie indeksacji ustawowych wynagrodzeń minimalnych, w którym zapisano, że nie może on prowadzić do obniżenia tych wynagrodzeń. Tym samym Trybunał potwierdził, że Unia Europejska jest właściwa do przyjęcia dyrektywy w sprawie odpowiednich płac minimalnych.

Po śmierci męża jego żona dowiedziała się z aktu zgonu, że jest on... wdowcem. Dlatego Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił kobiecie prawa do renty rodzinnej po nim, ponieważ nie przedłożyła aktu małżeństwa wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego. A świadectwo ślubu dla celów kościelnych, który został zawarty w 1996 r., nie stanowi dokumentu urzędowego, który potwierdza zawarcie małżeństwa w rozumieniu przepisów prawa cywilnego – orzekł Sąd Okręgowy w Suwałkach.

Były podstawy do zasądzenia odszkodowania dla nauczycielki nauczania początkowego ze względu na nierówne traktowanie i dyskryminację z powodu wieku – orzekł Sąd Najwyższy, uznając, że sąd okręgowy nie dostrzegł, iż jedynym kryterium do zwolnienia nie może być nabycie prawa do świadczenia kompensacyjnego.

Przygotowana przez pracownicę decyzja administracyjna zawierała omyłkę, która została sprostowana w drodze postanowienia. Urzędniczka została jednak ukarana karą porządkową upomnienia. Sąd podkreślił, że błędy są immanentną cechą natury ludzkiej, więc samo ich popełnienie nie może skutkować nałożeniem kary. Natomiast istnienie mechanizmu sprostowania w procedurze administracyjnej dowodzi, że ustawodawca zakłada ludzką omylność i toleruje jej niegroźne, korygowalne przejawy.

Czy w czasie epidemii pracodawcy mieli prawo domagania się podania przez pracownika danych wrażliwych obejmujących informację dotyczącą odbycia albo braku szczepienia na Covid-19, bądź domagania się złożenia zaświadczenia o przeciwwskazaniach do odbycia szczepienia. Czy brak tych danych mógł być podstawą zwolnienia pracownika jednostki medycznej – takie zagadnienia rozstrzygnie siedmioro sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Ubezpieczonemu odmówiono prawa do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Powodem było stwierdzenie, że wyłączną przyczyną wypadku przy pracy było naruszenie przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane wskutek rażącego niedbalstwa. Sąd Najwyższy podzielił tę ocenę, ponieważ ubezpieczony nie dostosował prędkości do warunków drogowych i nie zachował wymaganej ostrożności.

Pojawienie się zwierzyny w określonym czasie i na wyznaczonym terenie było niezależne od woli myśliwego. Otrzymał on też pełne wynagrodzenie, choć upolował o jednego dzika za mało. Tym samym przedmiotem zawartej z nim umowy nie był rezultat, tylko staranne działanie. Była to więc umowa o świadczenie usług, która podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Ochrona przedemerytalna i wynikający z niej zakaz wypowiedzenia obejmuje także pracownika, któremu umowa na czas określony kończy się przed osiągnięciem wieku emerytalnego – wynika z wtorkowej uchwały Sądu Najwyższego. Uchwałę podjął skład poszerzony siedmiorga sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN – przy dwóch zdaniach odrębnych.

Organ rentowy uznał, że wzięcie ślubu na zwolnieniu lekarskim stanowi nadużycie i wydał decyzję, w której odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego oraz zobowiązał ją do zwrotu pobranego świadczenia. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem. Nie było bowiem przeciwskazań do udziału w uroczystości. Ubezpieczona nie zachowywała się też w sposób, który pozostawałby w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego, np. tańczyła lub piła alkohol.

Sąd drugiej instancji, rozpoznając sprawę ponownie na skutek uwzględnienia skargi nadzwyczajnej i uchylenia wyroku przez Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, orzekający w składzie nie spełniającym wymogów sądu z art.19 ust.1 Traktatu i Unii Europejskiej, nie jest związany wykładnią prawa dokonaną w takim wyroku - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Uchylenie przez Sąd Najwyższy, orzekający w składzie wypełniającym wymogi sądu z art. 19 Traktatu o UE, wyroku zaskarżonego skargą nadzwyczajną i przekazanie sprawy właściwemu sądowi powoduje skutek, że postępowanie wszczęte w celu dochodzenia roszczenia należy uznać za niezakończone. A to oznacza, że przedawnienie nie biegło na nowo od daty uprawomocnienia się uchylonego wyroku - stwierdziło w środę, 24 września, 7 sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Pracownik porażony prądem w czasie pracy nie otrzymał od zakładu zadośćuczynienia za krzywdę i za naruszenie dóbr osobistych. Sąd Najwyższy sprzeciwił się wnioskom sądów powszechnych i nakazał dokładne zbadanie czy doszło do czynu niedozwolonego, a nawet do przestępstwa. Sprawa po czterech latach postępowania wróciła do sądu pierwszej instancji.