Decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne została uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił uwagę, że kwota 201,60 zł pozostająca na życie, z pewnością uniemożliwia skarżącemu i jego żonie zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Nie bez znaczenia była również okoliczność związana z pobieraniem świadczeń z pomocy społecznej. Zapłata zaległości nie powinna bowiem odbywać się kosztem publicznych transferów.

Skoro powódka od samego początku, zakładając działalność gospodarczą, działała z zamiarem wykreowania pozornego tytułu w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, należy uznać, że świadomie wprowadziła w błąd ZUS przez umyślne działanie – orzekł Sąd Najwyższy. Składając dokumenty dotyczące ubiegania się o zasiłki, wnioskodawczyni podawała nieprawdziwe dane co do faktycznego prowadzenia działalności – dodał sąd.

Orzeczenia wydawane przez sportowe sądy arbitrażowe mogą być badane przez sądy krajowe na wniosek klubów sportowych i graczy, czy są zgodne z przepisami Unii Europejskiej np. o swobodzie pracy, konkurencji, czy świadczenia usług – tak wynika z piątkowego wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie jednego z belgijskich klubów piłkarskich.

W trakcie liturgii Wielkiej Soboty ksiądz przewrócił się i uderzył dotkliwie w kolano. ZUS uznał, że był to wypadek przy pracy, ale odmówił księdzu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100 procent jego wymiaru. Sąd w Łomży zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał odwołującemu się księdzu należne świadczenie.

Córka ubezpieczonego przekazała lekarzowi niepełne informacje, co skutkowało wystawieniem zwolnienia, które obejmowało dzień pracy. Organ stwierdził, że skoro w okresie niezdolności wykonywano pracę, to należy odmówić prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia. Sąd nie podzielił tej oceny, uznał, że doszło do pomyłki, która była wynikiem nieporozumienia komunikacyjnego, więc nie można obciążać ubezpieczonego negatywnymi konsekwencjami.

W odpowiedzi na niewiążące zaproszenie na paradę równości, pracownik wysłał maila, w którym napisał, że jest przeciwko społeczności LGBTQ+ i jej nie wspiera. Następnie wbrew prośbom i poleceniom kierownictwa, kontynuował dyskusję na forum publicznym. Ponadto zamieścił na portalu komentarz, w którym skrytykował kobiety robiące kariery. Postępowanie pracownika było niezgodne z wartościami organizacji i naraziło pracodawcę na straty wizerunkowe.

Nie traci prawa do renty rodzinnej osoba, która ukończyła 25 lat życia w okresie wakacji studenckich po ukończeniu zajęć na przedostatnim roku studiów, a przed rozpoczęciem zajęć na ostatnim roku, na który uzyskała wpis, nawet jeśli był warunkowy – orzekł Sąd Najwyższy. I dodał, że warunkowe zezwolenie dziekana na studiowanie na następnym roku jest również podstawą wpisu uprawniającego studenta do uczestnictwa w zajęciach tego roku.

Decyzja o zwolnieniu radnej powiatowej z pracy w KRUS poróżniła Radę Powiatu Łęczyckiego i organ nadzoru. Spór rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Wyjaśnił, że nie można schować się za mandatem, gdy przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie są związane z wykonywaniem mandatu. Mandat nie może uprzywilejowywać radnego.

Pracownik jest obowiązany przestrzegać regulaminu pracy i ustalonego w zakładzie pracy porządku, dbać o dobro zakładu i chronić jego mienie. Na gruncie niniejszej sprawy, zwolniony dyscyplinarnie pracownik, naruszył te obowiązki poprzez nierealizowanie zleconych dostaw i celowe fałszowanie dokumentacji. Nie miało przy tym istotnego znaczenia, że dokument, na którym podrobił podpisy, był dokumentem wewnętrznym.

Pracodawca wysłał maila, w którym poinformował, że pracownik zrezygnował z pracy. Wiadomość przez pomyłkę trafiła do jednego z klientów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pracodawca miał prawnie uzasadniony interes w powiadomieniu załogi o odejściu z pracy jednego z pracowników. Natomiast skierowanie wiadomości do klienta słusznie zostało zakwalifikowane jako naruszenie, za które udzielono upomnienia.

Skoro na podpisywanych przez pracownika listach obecności oraz w karcie ewidencji czasu pracy wskazywano na urlop wypoczynkowy, to wynikało stąd domniemanie, że powód otrzymywał za to wynagrodzenie urlopowe. Pracownik nie wykorzystał tylko dziewięciu dni i za tyle należy się ekwiwalent za urlop - orzekł Sąd Rejonowy w Szczecinie i nakazał pracodawcy wypłatę 1700 zł, choć powód żądał 6000 zł.

Prezes regionalnej izby obrachunkowej cofnął udzieloną pracownicy zgodę na dodatkowe zatrudnienie. Czynność ta została zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał jednak, że nadanie albo odebrane spornego uprawnienia stanowi uprawnienie przełożonego w ramach podległości służbowej i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Organ rentowy odmówił matce prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy po zmarłym synu. Uznał bowiem, że z uwagi na niskie dochody w zeznaniu podatkowym, bezpośrednio przed śmiercią syn nie mógł przyczyniać się do jej utrzymania. Sąd podkreślił, że takie wnioskowanie opiera się jednak na błędnym założeniu, że wszystkie dochody są zgłaszane do opodatkowania. Tymczasem powszechnie wiadomo, że w niektórych branżach funkcjonuje tzw. szara strefa.

Pracownik został zwolniony dyscyplinarnie, ponieważ w ocenie pracodawcy doszło do próby kradzieży. W toku procesu ustalono, że pracownik niewątpliwie wynosił mienie pracodawcy poza teren zakładu pracy, ale nie działał umyślnie. Zabrał przedmiot przez roztargnienie, z uwagi na zły stan psychiczny, spowodowany śmiercią ojca. Sąd zwrócił również uwagę, że pracownik zawsze wykonywał swoją pracę nienagannie i uzyskiwał na tyle wysokie wynagrodzenie, że nie miał potrzeby kraść przedmiotu o wartości 28,99 zł.

Kobieta prowadząca sprzedaż w internecie została uznana przez ZUS za osobę, która omija prawo i pobiera nienależne zasiłki. Zakład nakazał więc zwrot całej wypłaconej sumy. Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił orzeczenie potwierdzające ustalenia organu rentowego. Wskazał, że trzeba jeszcze raz przeanalizować sytuację, a zwłaszcza świadomość ubezpieczonej, której liczne kontrole nie miały nic do zarzucenia przez lata.

Pracodawca nie wykazał, że zastępca managera sklepu dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Zachowania, które stanowiły podstawę zwolnienia - logowanie się na konto innego pracownika, występowały w zakładzie pracy i nie były incydentem ograniczającym się do jednej osoby. Sąd Najwyższy podkreślił, że jeżeli pracodawca toleruje określoną praktykę, choć formalnie jej zabrania, to działania pracownika nie mogą być uznane za ciężkie naruszenie obowiązków.

Zdaniem NSA opłacenie przez pracodawcę składek na ubezpieczenie pracownika w momencie ich wpłaty będzie stanowić dla ubezpieczonego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Tym samym NSA przychylił się do stanowiska organu podatkowego i utrzymał dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych - piszą Lila Kasperowicz i Grzegorz Grochowina z KPMG w Polsce.

Powództwo o odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę zostało oddalone. Likwidacja stanowiska pracy, wskazana jako jedna z przyczyn wypowiedzenia, okazała się bowiem prawdziwa. Były pracownik twierdził, że sąd ma obowiązek dokonania wszechstronnej oceny zasadności rozwiązania stosunku pracy. Sąd Najwyższy podkreślił jednak, że decyzja o wprowadzeniu zmian organizacyjnych, w tym likwidacji stanowiska pracy, należy do autonomii zarządczej pracodawcy.

Inspektor pracy zobowiązał przedsiębiorcę do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że każda osoba, niezależnie od podstawy zatrudnienia, ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a przedsiębiorca jest zobowiązany je zapewnić. Z przepisów prawa pracy nie wynika jednak obowiązek kierowania zleceniobiorców na badania lekarskie i posiadania przez nich orzeczenia lekarskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponownie przeanalizować wniosek Hanny M. o przyznanie rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Kobieta wychowała pięcioro dzieci – swoje biologiczne i czworo w ramach rodziny zastępczej. Prezes ZUS ma uwzględnić fakt, że proces wychowania nie musi trwać 18 lat.