Ubezpieczonemu odmówiono prawa do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Powodem było stwierdzenie, że wyłączną przyczyną wypadku przy pracy było naruszenie przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane wskutek rażącego niedbalstwa. Sąd Najwyższy podzielił tę ocenę, ponieważ ubezpieczony nie dostosował prędkości do warunków drogowych i nie zachował wymaganej ostrożności.

Pojawienie się zwierzyny w określonym czasie i na wyznaczonym terenie było niezależne od woli myśliwego. Otrzymał on też pełne wynagrodzenie, choć upolował o jednego dzika za mało. Tym samym przedmiotem zawartej z nim umowy nie był rezultat, tylko staranne działanie. Była to więc umowa o świadczenie usług, która podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Ochrona przedemerytalna i wynikający z niej zakaz wypowiedzenia obejmuje także pracownika, któremu umowa na czas określony kończy się przed osiągnięciem wieku emerytalnego – wynika z wtorkowej uchwały Sądu Najwyższego. Uchwałę podjął skład poszerzony siedmiorga sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN – przy dwóch zdaniach odrębnych.

Organ rentowy uznał, że wzięcie ślubu na zwolnieniu lekarskim stanowi nadużycie i wydał decyzję, w której odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego oraz zobowiązał ją do zwrotu pobranego świadczenia. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem. Nie było bowiem przeciwskazań do udziału w uroczystości. Ubezpieczona nie zachowywała się też w sposób, który pozostawałby w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego, np. tańczyła lub piła alkohol.

Sąd drugiej instancji, rozpoznając sprawę ponownie na skutek uwzględnienia skargi nadzwyczajnej i uchylenia wyroku przez Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN, orzekający w składzie nie spełniającym wymogów sądu z art.19 ust.1 Traktatu i Unii Europejskiej, nie jest związany wykładnią prawa dokonaną w takim wyroku - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Uchylenie przez Sąd Najwyższy, orzekający w składzie wypełniającym wymogi sądu z art. 19 Traktatu o UE, wyroku zaskarżonego skargą nadzwyczajną i przekazanie sprawy właściwemu sądowi powoduje skutek, że postępowanie wszczęte w celu dochodzenia roszczenia należy uznać za niezakończone. A to oznacza, że przedawnienie nie biegło na nowo od daty uprawomocnienia się uchylonego wyroku - stwierdziło w środę, 24 września, 7 sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Pracownik porażony prądem w czasie pracy nie otrzymał od zakładu zadośćuczynienia za krzywdę i za naruszenie dóbr osobistych. Sąd Najwyższy sprzeciwił się wnioskom sądów powszechnych i nakazał dokładne zbadanie czy doszło do czynu niedozwolonego, a nawet do przestępstwa. Sprawa po czterech latach postępowania wróciła do sądu pierwszej instancji.

Ubezpieczona, w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, pojechała na pogrzeb wuja. Organ rentowy uznał, że nadużyła ona prawa do zasiłku chorobowego i odmówił jej prawa do świadczenia. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i podkreślił, że zachowanie ubezpieczonej nie pozostawało w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego. Stan jej zdrowia nie wykluczał bowiem udziału w pogrzebie i podróży kolejowej.

Ochrona praw osób niepełnosprawnych przed dyskryminacją pośrednią obejmuje również rodziców dzieci z niepełnosprawnościami Pracodawca powinien dostosować warunki zatrudnienia i pracy rodziców takich dzieci w taki sposób, żeby mogli oni sprawować opiekę nad swoimi dziećmi bez obawy, że będą przez to narażeni na dyskryminację pośrednią. Potwierdził to w czwartek Trybunał Sprawiedliwości UE.

Organ ustalił, że ubezpieczona brała udział w rekrutacji w czasie, gdy korzystała ze świadczenia rehabilitacyjnego. Na tej podstawie wydano decyzję odmawiającą prawa do świadczenia oraz zobowiązującą do zwrotu pieniędzy. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i podkreślił, że odbycie rozmowy rekrutacyjnej w końcowym okresie choroby było wyrazem zapobiegliwości, którą trudno uznać za przejaw nadużycia prawa do świadczenia.

Roszczenie powódki w sprawie odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia było usprawiedliwione – orzekł Sąd Okręgowy w Łodzi, przyznając jej rekompensatę. Niwelowanie ewentualnych nierówności w zatrudnieniu nie może polegać na pogorszeniu warunków zatrudnienia poszczególnych po to, aby „wszyscy mieli tak samo źle”. Pracodawca w takiej sytuacji powinien dążyć do poprawy warunków zatrudnienia tych osób, które są faktycznie gorzej traktowane.

Choć decyzja prezesa ZUS w sprawie przyznania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego ma charakter uznaniowy, to organ nie może działać niezgodnie z przepisami. Skoro ustawodawca wymaga „wychowania” dziecka, chodzi o zakończony proces opieki, a nie proces przerwany na jego wczesnym etapie. NSA nie może zatem akceptować poglądu, że dziecko 5-letnie, to dziecko wychowane, a matce należy się przedmiotowe świadczenie.

Przepisy ustawy o PIT dotyczące stosowania przez podatników podwyższonych 50 proc. kosztów uzyskania przychodów są częstym przedmiotem sporów. Zauważyć można coraz większą skuteczność organów podatkowych w przedstawianiu swoich racji przed sądami administracyjnymi, a co za tym idzie, utrzymywaniem w mocy dokonywanych przez nie rozstrzygnięć. Kluczowe jest wyodrębnienie honorarium autorskiego oraz prowadzenie dokumentacji.

Pracownik rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Jedną z przyczyn było powiązanie wysokości wynagrodzenia z wartością frachtu. Sąd wskazał, że uzależnienie pensji od liczby wykonanych przewozów i związanej z tym wartości frachtu, narusza istotne interesy pracownika co do przestrzegania norm czasu pracy oraz dobowego i tygodniowego odpoczynku. Taki sposób wynagradzania zagraża również zdrowiu kierowcy i bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Organ przyznał prawo do jednorazowego odszkodowania za 10 proc. długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Ubezpieczony wniósł odwołanie, w którym domagał się podwyższenia do 25 proc. Sąd zmienił zaskarżoną decyzję poprzez przyznanie odszkodowania w wysokości 12 proc. długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Brak było bowiem podstaw do ustalenia stopnia uszczerbku w wyższym procencie niż ten, który wynikał z opinii biegłego.

Decyzja o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne została uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił uwagę, że kwota 201,60 zł pozostająca na życie, z pewnością uniemożliwia skarżącemu i jego żonie zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Nie bez znaczenia była również okoliczność związana z pobieraniem świadczeń z pomocy społecznej. Zapłata zaległości nie powinna bowiem odbywać się kosztem publicznych transferów.

Skoro powódka od samego początku, zakładając działalność gospodarczą, działała z zamiarem wykreowania pozornego tytułu w celu uzyskania świadczeń z ubezpieczenia społecznego, należy uznać, że świadomie wprowadziła w błąd ZUS przez umyślne działanie – orzekł Sąd Najwyższy. Składając dokumenty dotyczące ubiegania się o zasiłki, wnioskodawczyni podawała nieprawdziwe dane co do faktycznego prowadzenia działalności – dodał sąd.

Orzeczenia wydawane przez sportowe sądy arbitrażowe mogą być badane przez sądy krajowe na wniosek klubów sportowych i graczy, czy są zgodne z przepisami Unii Europejskiej np. o swobodzie pracy, konkurencji, czy świadczenia usług – tak wynika z piątkowego wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie jednego z belgijskich klubów piłkarskich.

W trakcie liturgii Wielkiej Soboty ksiądz przewrócił się i uderzył dotkliwie w kolano. ZUS uznał, że był to wypadek przy pracy, ale odmówił księdzu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100 procent jego wymiaru. Sąd w Łomży zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał odwołującemu się księdzu należne świadczenie.

Córka ubezpieczonego przekazała lekarzowi niepełne informacje, co skutkowało wystawieniem zwolnienia, które obejmowało dzień pracy. Organ stwierdził, że skoro w okresie niezdolności wykonywano pracę, to należy odmówić prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia. Sąd nie podzielił tej oceny, uznał, że doszło do pomyłki, która była wynikiem nieporozumienia komunikacyjnego, więc nie można obciążać ubezpieczonego negatywnymi konsekwencjami.