Poczucie pracownika, że podejmowane wobec niego działania i zachowania mają charakter mobbingu, nie jest wystarczającą podstawą do jego stwierdzenia. Nie można też uznać, że każde naruszenie przez pracodawcę swoich obowiązków i powinności wobec pracownika jest równoznaczne z mobbingiem. Sąd Najwyższy podkreślił, że mobbing stanowi kwalifikowany delikt prawa pracy, który wyraźnie odróżnia się od innych niewłaściwych zachowań pracodawcy.

Pracownik zapłaci PIT od wynagrodzenia za odszkodowanie, które otrzymał od byłego pracodawcy na podstawie ugody. Nazwanie świadczenia "odszkodowaniem" nie oznacza, że obiektywnie posiada ono taki charakter i podlega zwolnieniu z opodatkowania – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny. Sądy, podobnie jak skarbówka, kwestionują praktykę polegającą na wypłacie wynagrodzenia pod nazwą „odszkodowanie”, by skorzystać z preferencji.

Praca w dozorze, czyli kierownictwie ruchu nie może być uwzględniona przy wyliczeniu prawa do emerytury górniczej. Jeśli czynności takie są wykonywane na powierzchni, a nie pod ziemią – orzekła Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego. W ten sposób odniosła się do skargi pracownika kopalni odkrywkowej węgla brunatnego.

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, iż dyscyplinarne zwolnienie z pracy za przesłanie do wąskiej grupy pracowników e-maila z krytyką szefa i prawodawcy, stanowiło naruszenie wolności wyrażania opinii zwolnionego pracownika. Trybunał wskazał przede wszystkim, iż jakkolwiek e-mail był ostry, krytyczny i sarkastyczny, to skarżący nie zawarł w nim wypowiedzi wulgarnych i nienawistnych, a jego krytyka nie była bezpodstawna.

Pracownica wzięła ślub w trakcie zwolnienia lekarskiego, a po uroczystości wstąpiła do zakładu pracy, by poinformować o tym swoje koleżanki. Na tej podstawie, ZUS nakazał zwrot wypłaconego zasiłku chorobowego. Sąd jednak nie zgodził się z wydaną decyzją i wskazał, że żadna okoliczność nie wskazywała na to, że pracownica zachowywała się w sposób, który pozostawałby w sprzeczności z celami zwolnienia lekarskiego.

Pracodawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz ich podstawowymi uprawnieniami. Uwzględniając aktualne możliwości techniczne, obowiązek ten może zostać zrealizowany za pośrednictwem intranetu. Tak orzekł Sąd Najwyższy.

Procedura antymobbingowa wdrożona w urzędzie miasta Wrocławia, może zostać zaskarżona przez związek zawodowy pracowników do sądu pracy – orzekł Sąd Najwyższy w sporze z prezydentem miasta o wydanie w tej sprawie zarządzenia wewnątrzzakładowego. Prawo przewiduje obowiązek konsultacji ze związkami zawodowymi w zakresie takiej procedury – dodał sąd.

Po odejściu ze spółki z o.o. członek zarządu nie odpowiada swoim majątkiem za długi składkowe, jeśli wykaże w postępowaniu, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości - z tym wnioskiem zgodziła się Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Sąd nie jest związany dowodami przedstawionymi przez Instytut Pamieci Narodowej w sprawie służby na rzecz totalitarnego państwa. Osobom, które do lipca 1990 r. pełniły służbę na rzecz takiego państwa, przysługują z budżetu emerytury, które nie naruszają zasady ne bis in idem, ani nie stanowią nieproporcjonalnego obniżenia wysokości poprzednio niesłusznie nabytych uprawnień – wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego.

Aby Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wypłacił świadczenie pracownikowi, którego zakład upadł, między rozwiązaniem umowy o pracę a ogłoszeniem upadłości przez sąd nie może upłynąć rok. Polski ustawodawca prawidłowo implementował unijną dyrektywę chroniącą pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – stwierdził Sąd Najwyższy i oddalił skargę kasacyjną powódki.

Organ nakazał pracodawcy zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników. Powodem było wypłacenie pensji na rachunek bankowy, który do nich nie należał. NSA zwrócił uwagę, że pracownicy wskazali ten rachunek w stosownych oświadczeniach. Podkreślił też, że sytuacja osób przebywających w domu pomocy społecznej może stanowić przeszkodę w realizowaniu przewidzianych prawem form przekazywania wynagrodzenia.

Organ zakwestionował umowę o pracę, ponieważ uznał, że została ona zawarta jedynie w celu uzyskania świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa. Jednym z argumentów był fakt, że w dniu zawarcia umowy, pracownica wiedziała, że jest w ciąży i w niedługim czasie stanie się długotrwale niezdolna do pracy. Sąd podkreślił jednak, że obowiązujące przepisy prawa nie zabraniają kobietom w ciąży podejmowania zatrudnienia.

Wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet gdyby miał udziały dominujące, sięgające 99 procent, nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, więc nie podlega ubezpieczeniom społecznym - taki jest sens uchwały, która zapadła w środę w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Emeryt, który uprzednio przeszedł na emeryturę i podjął zatrudnienie u innego pracodawcy, gdzie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości nie powodującej zawieszenia wypłaty emerytury, jest emerytem, byłym pracownikiem w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy 21 lutego br.

Pracodawca nie wykonał w całości nakazu wypłaty pracownikom zaległych wynagrodzeń. Inspektor pracy nałożył więc na niego grzywnę w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że działania organu stanowiły konsekwencję trwającego niewykonania obowiązku, a trudna sytuacja finansowa pracodawcy nie mogła zostać uznana za podstawę odstąpienia od zastosowania grzywny w celu przymuszenia.

Byłym funkcjonariuszom służby celnej, którzy po reformie przeszli do Krajowej Administracji Skarbowej i następnie przyjęli nowe warunki zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, stając się pracownikami KAS, przysługuje prawo do odprawy pieniężnej z tytułu zakończenia służby. Do takiego wniosku doszedł niedawno Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Pracownica służby cywilnej nie złożyła oświadczenia lustracyjnego, więc jej stosunek pracy wygasł z mocy prawa. Organ uznał ją za bezrobotną, ale odmówił przyznania prawa do zasiłku, ponieważ uznał, że do ustania zatrudnienia doszło z winy pracownicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie podzielił tego poglądu i wskazał, że organ nie był uprawniony do takiej oceny, ponieważ winę można ustalić wyłącznie na podstawie świadectwa pracy.

Były funkcjonariusz kontrwywiadu PRL może mieć wyższą emeryturę niż ustalona przez organ rentowy. Sąd Apelacyjny wskazał na dopuszczalność stosowania przez sąd powszechny rozproszonej kontroli konstytucyjnej i możliwość pominięcia określonego przepisu ustawy z uwagi na jego niekonstytucyjność, bez uprzedniego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego.

Syn pobrał emeryturę zmarłej matki, która wpłynęła na ich wspólne konto. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zobowiązał go do zwrotu nienależnego świadczenia. Sprawa trafiła do sądu, który potwierdził, że świadczenie było nienależne, ale uznał też, że syn zmarłej nie będzie musiał zwracać pieniędzy. Nie miał on bowiem wiedzy i świadomości, że wypłata emerytury następuje z góry.

Pracodawca zawarł z siostrą umowę o pracę na czas nieokreślony. W krótkim okresie od zatrudnienia stała się ona niezdolna do wykonywania pracy. ZUS dopatrzył się pozorności zatrudnienia i wydał decyzję, w której uznał, że pracownica nie podlega ubezpieczeniom społecznym. Sąd podzielił tę ocenę i wskazał, że nie było żadnych dowodów potwierdzających wykonywanie obowiązków pracowniczych.