Pracodawca stwierdził, że stosunek pracy pracownicy korpusu służby cywilnej wygasł z uwagi na złożenie oświadczenia lustracyjnego, w którym potwierdziła pracę w organach bezpieczeństwa państwa. Sąd uznał jednak, że podstawa prawna tego działania w sposób oczywisty naruszała normy konstytucyjne. Podkreślono, że nie każde nawiązanie stosunku prawnego w ramach służby państwowej, wiąże się z zaangażowaniem w realizowanie zadań i funkcji charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego.

Prace wykonywane przez osoby bez wykształcenia medycznego stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, takie jak opieka nad chorymi, związane z utrzymaniem czystości i porządku wokół pacjentów oraz bezpośrednia asysta przy czynnościach lekarzy lub pielęgniarek, mogą uprawniać do emerytury pomostowej – tak orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Prezes zarządu został pracownikiem spółki dopiero, gdy zaistniała konieczność skorzystania przez niego ze zwolnienia lekarskiego. Pozorność zawartej umowy o pracę została potwierdzona przez słabą sytuację finansową spółki oraz okoliczność, że nie zatrudniono nikogo, kto zastąpiłby pracownika w okresach jego wielomiesięcznych nieobecności. Tak orzekł Sąd Najwyższy.

Trudności w wyłonieniu kandydata na stanowisko kierownika GOPS-u nie uzasadniają powierzenie go bez konkursu wybranej osobie. Pełniący obowiązki musi spełniać te same warunki formalne co kierownik takiej jednostki - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny. Inaczej dochodziłoby do obchodzenia przepisów stawiających kierownikowi określone wymagania.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił prawa do zasiłku chorobowego z uwagi na brak zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy. Sąd uznał, że dokument ten nie przesądza o niezdolności do pracy, ale jedynie ją potwierdza. Tym samym okoliczność ta może zostać wykazana innymi środkami dowodowym, a brak zaświadczenia lekarskiego nie przekreśla automatycznie prawa do zasiłku chorobowego.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania zasiłku macierzyńskiego, ponieważ uznał, że wniosek został złożony po terminie. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i podkreślił, że decyzja o przysposobieniu dzieci zasługuje na szacunek i ze względów społecznych powinna się wiązać z wszechstronną pomocą państwa. Dlatego też nawet gdyby ubezpieczona złożyła wniosek po terminie, to organ nie powinien wydać decyzji odmownej.

Organ uznał, że nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stanowi przeszkodę do posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz korzystania ze związanych z tym świadczeń. Pozbawił więc rencistkę prawa do stypendium z tytułu uczestnictwa w studiach podyplomowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i podkreślił, że decyzja w sprawie stypendium mogła zostać zmieniona jedynie za zgodą rencistki.

Nauczyciel mianowany, w wieku przedemerytalnym, nie jest objęty ochroną tak jak zatrudniony na umowę o pracę i nie może dochodzić wynagrodzenia w pełnej wysokości po przywróceniu go do pracy za czas pozostawania bez pracy z powodu wadliwego wypowiedzenia. Do takiego wniosku doszedł we wtorek Sąd Najwyższy w Izbie Pracy i oddalił skargę nauczycielki. Sąd opowiedział się za wyrównaniem praw nauczycieli mianowanych i kontraktowych w przyszłości.

Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej kwestii przez Sąd Najwyższy – orzekła w środę Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN. Sama jednak złamała przy tym zasadę prawną ustanowioną przez siedmiu sędziów w uchwale. Mówi ona o tym, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego prowadzi do nieważności postępowania.

Sąd Najwyższy orzekł, że należy przeciwstawić się takiemu stosowaniu prawa, które przez „przyłapanie” na rzekomym błędzie co do skutków oświadczenia woli przedsiębiorcy „przybiera postać imperatywnego wyłączania ubezpieczonych z systemu ubezpieczenia na skutek niekorzystnej interpretacji ich oświadczeń woli”. I dlatego oddalił skargę kasacyjną ZUS w sprawie wykorzystania ulgi na start.

Do okresów zatrudnienia, od których uzależnione jest nabycie prawa do nagrody jubileuszowej nie można zaliczać jedynie zatrudnienia w państwowych zakładach pracy. Sąd Najwyższy ocenił, że postanowienie zakładowego układu zbiorowego pracy, które wyłącza możliwość uwzględnienia okresów zatrudnienia w prywatnym zakładzie pracy, narusza zasadę równego traktowania pracowników. Tym samym należy uznać je za nieobowiązujące.

W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z powodu likwidacji jednego z analogicznych stanowisk pracy powinna być wskazana przyczyna wyboru pracownika do zwolnienia. Przyczyna ta powinna być tak sformułowana, by pracownik wiedział i rozumiał, z jakiego powodu dokonano wypowiedzenia i mógł zadecydować o ewentualnym wniesieniu odwołania do sądu - orzekł Sąd Najwyższy.

W umowie o pracę albo w układzie zbiorowym pracy można uzgodnić korzystniejsze warunki rozwiązywania stosunków pracy niż określone w kodeksie pracy. Sąd Najwyższy zwrócił jednak uwagę, że strony każdorazowo muszą szczegółowo wskazać zakres korzystniejszych uprawnień. Tym samym, skoro w układzie zbiorowym ograniczono jedynie możliwość wypowiedzenia umowy o pracę, to nie można na tej podstawie rozszerzać prawa do ewentualnego odszkodowania.

Zawieszenie prawa do renty rodzinnej skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty i eliminacją negatywnej przesłanki wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem nie jest możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych świadczeń, w tym renty rodzinnej. Innymi słowy nie jest możliwe kumulatywne pobieranie zarówno świadczenia pielęgnacyjnego, jak i renty rodzinnej.

Sam fakt ujawnienia w otwartej półce kilkunastu różnych dokument księgowych nie może stanowić podstawy do zwolnienia dyscyplinarnego. Szczególnie, że dostęp do niej mieli wszyscy pracownicy biura. Sąd wskazał, że drobne zaniechania lub uchybienia w wykonywaniu obowiązków pracowniczych i związana z nimi utrata zaufania mogą stanowić jedynie podstawę do wypowiedzenia umowy o pracę za wypowiedzeniem.

Spółka twierdziła, że informacje o wypłaconych premiach i nagrodach stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast ich ujawnienie może mieć wpływ na potencjalne kształtowanie się cen akcji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak tej oceny i podkreślił, że sporne informacje dotyczą jedynie dodatkowych elementów wynagrodzenia, które nie dają pełnego obrazu polityki płacowej spółki.

Wójt nie chciał przyznać dofinansowania za cały okres kształcenia młodocianego pracownika, ponieważ zmienił on miejsce zamieszkania w trakcie trwania nauki. Organ twierdził, że pracodawca powinien złożyć drugi wniosek do organu właściwego ze względu na wcześniejsze miejsce zamieszkania ucznia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie zgodził się z tą oceną i wskazał, że sprawę powinna rozpoznać gmina miejsca zamieszkania młodocianego pracownika w dacie ukończenia nauki i zdania egzaminu.

Przedmiotem umów między właścicielką przedszkola a wychowawczynią było opracowanie i wykonywanie autorskiego programu choreograficzno-pedagogicznego „Tańce ludowe” przez dzieci w okresie trwania roku szkolnego – uznał Sąd Apelacyjny. Przyznał zatem rację ZUS, że były to umowy zlecenia, a nie o dzieło, a wynagrodzenie było wypłacone w każdym miesiącu.

Osobie pobierającej emeryturę na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie przysługuje prawo do deputatu węglowego w formie ekwiwalentu pieniężnego. Potwierdził to we wtorek Sąd Najwyższy. Uznał, że świadczenie się nie należy, ponieważ ostatnim miejscem pracy emerytki nie było PKP.

O przedawnieniu prawa do zasiłku chorobowego decyduje data zgłoszenia roszczenia o jego wypłatę, a nie termin ustąpienia przyczyny uniemożliwiającej wypłatę czy data opłacenia w całości zaległych składek na ubezpieczenie. Tak zdecydowały sądy dwóch instancji i uchyliły negatywne dla kobiety decyzje ZUS. Podkreślono przy tym, że mierzenie skali cierpienia osoby, która nie doznała uszkodzenia ciała, pozostaje poza możliwościami dowodowymi sądu.