Drobna kolizja drogowa spowodowana przez prokuratora przy jego nieuwadze nie jest przypadkiem mniejszej wagi – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego i przerwała linię orzeczniczą, która wskazywała, że zwykła stłuczka samochodowa prokuratora czy sędziego nie kończy się ukaraniem. Musi być równość wobec prawa – podsumował prezes Izby.

Sędzia nie ma obowiązku etycznego darzenia sympatią przełożonego. Ma prawo też do wypowiadania swoich opinii, co uczyniła obwiniona sędzia wojskowa. Nie jest to złamanie zasad etycznych ani godności urzędu – przekonała Sąd Najwyższy obrona. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uniewinniła sędzię, uznając, że słusznie orzekł tak sąd I instancji. Dodał, że „nie tak powinna przebiegać rozmowa, która miała miejsce w gabinecie prezesa sądu z podwładną”.

W Sądzie Najwyższym doszło do nietypowej sytuacji. Sąd kontrolował bowiem orzeczenie wydane też przez Izbę Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, która uznała winę sędziego – powiedział sędzia Kozielewicz. – Przyczyną wszczęcia postępowania był błąd sądu polegający na nie zwolnieniu z odbywania kary skazanego w dozorze elektronicznym. Jednak przedłużenie dozoru było winą innego sędziego - orzekł SN.

Błąd w zakresie wykładni i stosowania prawa krajowego, prawa Unii Europejskiej lub w zakresie ustalenia stanu faktycznego albo oceny dowodów, jeżeli nie stanowi rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa - jako zachowanie mieszczące się w istocie wymiaru sprawiedliwości i przez to legalne - nie może być podstawą do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej członka składu orzekającego – to uchwała całej Izby Odpowiedzialności Dyscyplinarnej SN.

Mimo, iż oskarżonemu nie przywrócono uprawnień do kierowania pojazdami nie oznacza to, że w dalszym ciągu pozostawały one cofnięte. Skoro w dacie czynu środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów został już wykonany w całości, to decyzja administracyjna w zakresie cofnięcia z tego powodu uprawnień nie obowiązywała – orzekł Sąd Najwyższy, uwzględniając kasację Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść kierowcy.

Niesprowadzenie oskarżonego pozbawionego wolności na rozprawę przez sąd II instancji, mimo zgłoszenia takiego wniosku, może nastąpić jedynie wyjątkowo, jeśli nie naruszy to standardów rzetelnego procesu, w tym prawa do obrony – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej i z tego powodu uchylił wyrok. Teraz osadzony może składać wnioski dowodowe, ale rozprawa musi być powtórzona, tak jak wnosił Rzecznik Praw Obywatelskich.

Możliwość dalszego zajmowania stanowiska prokuratora stanowi wyjątek od zasady, według której z dniem osiągnięcia określonego wieku prokurator przechodzi w stan spoczynku – orzekł Sąd Najwyższy. Obowiązkiem prokuratora kwestionującego decyzję Prokuratora Generalnego o odmowie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska jest wskazanie szczególnych okoliczności. I nie jest to dobre zdrowie, doświadczenie ani sumienna służba.

Sąd Najwyższy w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych odrzucił wniosek pełnomocnika Komitetu Wyborczego Polska Liberalna Strajk Przedsiębiorców o zabezpieczenie praw wyborczych w postaci nakazania Państwowej Komisji Wyborczej ujęcia Komitetu w losowaniu numerów wśród komitetów wyborczych, które zarejestrowały swoje listy we wszystkich okręgach wyborczych, lub wstrzymania losowania.

Jeśli strony umowy mają możliwość ustalenia treści stosunków prawnych, aby wyeliminować z niego klauzule abuzywne i kontynuować wykonywanie umowy w sposób prawidłowy, to nie trzeba unieważniać umowy kredytu frankowego – orzekł Sąd Okręgowy w Olsztynie, przyznając kredytobiorcy prawo do zwrotu sumy wynikającej z nieprawidłowej indeksacji do waluty obcej.

Prokurator stanął przed sądem dyscyplinarnym z powodu zlekceważenia poszkodowanej. Został uniewinniony od zarzutu naruszenie godności urzędu, gdyż kobieta została zabita przez sprawcę, wobec którego zastosował zakaz zbliżania się. Sąd Najwyższy uznał, że w tym stanie rzeczy, gdy sprawca nie stawił się na badania psychiatryczne, obwiniony prokurator nie musiał zastosować surowszego środka w postaci aresztu.

Jeśli prokurator wzywany przez sąd na poddanie się badaniom psychiatrycznym nie stawia się, można go zatrzymać i doprowadzić siłą. Zatrzymanie prokuratora w czasie pracy, zakucie w kajdanki i zastosowanie aresztu - było jednak nieprawidłowe. Sąd Najwyższy uznał, że czyn prokuratora jest mniejszej wagi – odstąpił od kary i uniewinnił go.

Dane zebrane dla celów zwalczania poważnej przestępczości i udostępnione właściwym organom nie mogą zostać następnie przekazane innym podmiotom i wykorzystane do zwalczania przewinień dyscyplinarnych związanych z korupcją, których znaczenie jest mniejsze niż zwalczanie poważnej przestępczości. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Oskarżony przechowywał podrobione banknoty euro. Ale nie wiadomo czy chciał je wykorzystać. Jednak sąd pierwszej instancji uniewinnił go od zarzutu przechowywaniu fałszywych pieniędzy w celu puszczenia w obieg. Sąd Najwyższy w Izbie Karnej uznał, że sam nie może kontrolować, czy zaistniały merytoryczne podstawy do skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Sprawę zbada sąd powszechny.

Sąd zdecydował, że skazany za niepłacenie alimentów nie może dalej odbywać kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Powodem był fakt, że w sytuacji osobistej, życiowej, zdrowotnej i majątkowej skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności. Wyprowadzenie się pod inny adres i niestawiennictwo na rozprawie przesądziło o odbywaniu kary w więzieniu.

Oskarżona, która przekazała oszustowi swoje hasło do e-bankowości, nie wiedziała, że jej dane zostaną wykorzystane do przestępstwa i oszukania osób kupujących telefony komórkowe w sklepie internetowym. Kobieta nie działała w zamiarze udzielenia pomocy do popełnienia tego przestępstwa – orzekł Sąd Apelacyjny we Wrocławiu i zmienił wyrok skazujący na uniewinnienie.

Z pozoru przewinienia dyscyplinarne prokuratorów wydają się oczywiste i godne potępiania, lecz postępowania dyscyplinarne ciągną się latami - tylko po to, aby wreszcie zapadły wyroki uniewinniające. Problem stanowi sam legislator, który zagmatwał przepisy. Do tego dochodzi szczególna zawiłość spraw. Oto trzy przykłady tylko z jednego dnia, 6 września br., z rozpraw przed Izbą Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego.

W sytuacji gdy przypisane oskarżonemu przestępstwa zostały popełnione po 1 lipca 2015 r., nie istnieje możliwości zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności przekraczającej rok, orzeczonej na podstawie kar jednostkowych wymierzonych za popełnione czyny – orzekł Sąd Najwyższy uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego. Uchylił wyrok sądu I instancji za znieważenie i groźby wobec ochroniarza.

Prawo do odwołania prezydenta miasta w drodze referendum gwarantuje Konstytucja. Ustawy regulują wyłącznie zasady i tryb jego przeprowadzania. I w takim duchu należy dokonywać wykładni ustawy o referendum lokalnym i kodeksu wyborczego - bez nadmiernego rygoryzmu i formalizmu. Potwierdził to niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Niedopuszczalne jest odrzucenie skargi nadzwyczajnej wyłącznie z powodu niskiej wartości przedmiotu sporu - taką uchwałę w składzie siedmiorga sędziów podjęła 5 września Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Izba nadała tej uchwale moc zasady prawnej. SN dodał, że reguły dotyczące skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym w tym wypadku nie mają zastosowania.

Sąd I instancji skazał dwóch mężczyzn za pobicie kobiet o ciemnej karnacji - miał być to atak na tle nienawiści rasowej. Jednak okazało się, że mieli oni alibi i nie uczestniczyli w bójce w restauracji. Apelacja skazanych okazała się skuteczna i zostali oni uniewinnieni przez Sąd Apelacyjny w Katowicach, który nie nabrał przekonania, iż oskarżeni zostali prawidłowo rozpoznani.