Odwołujący się Mariusz Kamiński został prawomocnie skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne ściągane z urzędu, co stanowi zdarzenie powodujące wygaśniecie z mocy prawa mandatu posła - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN opublikowała we wtorek pisemne uzasadnienie w sprawie odwołania od decyzji marszałka Sejmu Szymona Hołowni, stwierdzającej wygaśnięcia mandatu poselskiego Mariusza Kamińskiego.

Państwowa Komisja Wyborcza nie może zabronić organizacji realizacji celu, jakim jest wspieranie obywateli w wykonywaniu ich biernego prawa wyborczego poprzez udział w wyborach. Sąd Najwyższy uznał za zasadną skargę pełnomocnika Komitetu Wyborczego Ogólnopolska Federacja „Bezpartyjni i Samorządowcy” na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej, w której odmówiono jego rejestracji.

Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, w której sześcioro z jedenastu sędziów, nie może utworzyć sądu niezawisłego i bezstronnego, jest organem wadliwym strukturalnie i ustrojowo. Dlatego sędzia Barbara Skoczkowska zawiesiła postępowanie w sprawie prokurator, która ujawniła dane ze śledztwa w sprawie kierowcy autobusu, który spowodował wypadek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Zarządu Związku Biur Porad Obywatelskich nie wykonuje zadań publicznych i nie musi podawać, kto uzyskał uprawnienie do udzielania porad obywatelom. Inaczej jednak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny. Uznał, że wydawanie zaświadczeń o szkoleniu i egzaminy tego związku to informacja, którą należy się podzielić.

Prokurator stanu wojennego przekroczył swoje uprawnienia, stosując wobec opozycjonistów tryb doraźny i areszt tymczasowy – orzekł Sąd Najwyższy i pozwolił na ściganie byłego funkcjonariusza PRL. Prokurator nie rozważał, czy zatrzymani popełnili przestępstwo, czy ulotki przez nich drukowane i rozprowadzane istotnie miały na celu zagrożenie bezpieczeństwa państwa, wpływały na obronność, ani czy znieważono naczelne organy państwa takie jak WRON.

WSA w Warszawie oddalił skargę Prokuratury Rejonowej w Gorlicach na decyzję Prezesa UODO, w której organ nadzorczy nałożył na administratora karę w wysokości 20 tys. zł. Prokuratura przekazała w trybie dostępu do informacji publicznej dane, które nie zostały uprzednio zanonimizowane. Nie pomogło tłumaczenie prokuratury, że naruszenie dotyczyło tylko trzech osób, a dane trafiły do dziennikarza, który sam je zanonimizował przed publikacją dokumentów.

Pieszy pod wpływem alkoholu spowodował wypadek drogowy, który skończył się poważnymi uszkodzeniami ciała motocyklisty. Sprawca został skazany na trzy lata w zawieszeniu i dano mu dozór kuratora. Sąd Najwyższy orzekł, że niesłusznie. Wyrok został uchylony. Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy tylko przestępstwa umyślnego, a nie jak w tym wypadku – nieumyślnego.

Aktualnie w przestrzeni medialnej pojawiają się głosy, jakoby TSUE postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 roku w sprawie o sygn. akt C-488/23 pozbawił banki możliwości domagania się żądania zwrotu kapitału w zwaloryzowanej wysokości. Taka teza wydaje się jednak zbyt daleko idąca - pisze Robert Wechaman, radca prawny, counsel, Dyrektor Departamentu Sporów Sądowych w Lawspective.

Skazany na karę więzienia uchybił terminowi złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku Sądu Okręgowego, choć miał możliwość skontaktowania się z sądem i swoim obrońcą. Miał obowiązek zawiadomienia sądu o zmianie miejsca pobytu w związku z pozbawieniem wolności w innej sprawie. Oznacza to brak dbałości skazanego o własne sprawy, co w rezultacie uniemożliwiło wniesienie kasacji do Sądu Najwyższego. To nie obrońca ponosi winę za brak reakcji w terminie.

Nie można z góry założyć, że osoby wykształcone prawniczo nigdy nie mają potrzeby korzystania z pomocy prawnej świadczonej z urzędu – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej. Wykładnia zawężająca regulacji, mających wymiar gwarancyjny, stanowiłaby ograniczenie prawa do sądu, będąc przy tym przykładem niedopuszczalnej wykładni zmierzającej do ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności.

W przypadku stwierdzenia oczywistej obrazy prawa przy prowadzeniu sprawy, prokurator przełożony wytyka to uchybienie prokuratorowi. Sąd Najwyższy wskazał, że wytyk jest pewnego rodzaju interwencją, której zadaniem jest zwrócenie uwagi na nieprawidłowości w zakresie działań prokuratora i poprawa praktyk zawodowych. Nie pociąga on jednak za sobą bezpośrednich konsekwencji prawnych takich jak kary dyscyplinarne.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej postanowił z urzędu wznowić postępowanie z powodu niewłaściwej obsady sądu, tak jak to czynił od czerwca ubiegłego roku. W pierwotnym składzie SN zasiadał sędzia Igor Zgoliński, który oddalił kasację obrońców jako oczywiście bezzasadną. O wznowieniu zadecydowali sędziowie Piotr Mirek, ‎Jerzy Grubba - jako sprawozdawca oraz Michał Laskowski.

Wykazując zasadność prośby o ułaskawienie skazanego ojca, syn zwrócił uwagę na swoją sytuację majątkową i zdrowotną. W piśmie podkreślił, że na skutek wypadku drogowego jest osobą niepełnosprawną, a pobierana przez niego renta nie pozwala na spłatę rat kredytu hipotecznego. Sąd Najwyższy ocenił, że podnoszone względy rodzinne nie odnoszą się do dostarczania środków utrzymania osobom pozostającym na utrzymaniu skazanego.

Czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o zapłatę dotacji od Skarbu Państwa – rozważa skład trzech sędziów Izby Cywilnej. I przekazuje pytanie 7 sędziom. Sąd Najwyższy dopuścił przeoczenie ustawodawcy, a nawet popełnienie błędu legislacyjnego, gdyż w związku z dodaniem ustępu wskazującego na możliwość otrzymania dotacji celowej przez powiat, nie dostosowano do tej zmiany treści pozostałych ustępów.

W sprawach z zakresu zadośćuczynienia i odszkodowania od Skarbu Państwa za bezprawne tymczasowe aresztowanie i skazanie, a także w sprawach prowadzonych na podstawie tzw. ustawy lutowej, sąd może wyznaczyć inny sąd do rozpoznania - orzekł w uchwale Sąd Najwyższy. Powodem takiego rozstrzygnięcia jest fakt, że stroną w sporze jest prezes sądu, w którym taka sprawa się toczy i na którym spoczywa obowiązek wypłaty odszkodowań.

W sprawach o rozwód, zarówno niezakończonych do 3 lipca 2021 r., jak i wszczętych w okresie od 3 lipca 2021 r. do 14 kwietnia 2023 r., sąd pierwszej instancji orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że prezes sądu zarządził rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów. W razie rozpoznania takiej sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch ławników zachodzi nieważność postępowania - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej.

Po ponad miesiącu, Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik, byli szefowie CBA, zostali ponownie ułaskawieni. Kancelaria Prezydenta, ale i posłowie PiS uważają, że to oznacza, iż mogą wrócić do ław poselskich. Część prawników wskazuje, że mandaty obu posłów wygasły z mocy prawa 20 grudnia 2023 r., kiedy warszawski sąd okręgowy prawomocnie skazał ich na dwa lata pozbawienia wolności, a prawo łaski nie ma tu żadnego znaczenie. Są jednak i tacy, którzy uważają, że zawirowania z odwołaniami od wygaszenia doprowadziły do tego, że obaj politycy nadal są posłami.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 9 stycznia br. uznał za oczywiście niedopuszczalny wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy. Akta sprawy zostały już zwrócone Sądowi Najwyższemu, co pozwoli na powrót do rozpoznawania zagadnień prawnych dotyczących tzw. kredytów frankowych - w tym niedopuszczalności wprowadzania do umowy innego sposobu obliczania kursu waluty niewynikającego z umowy.

Obiektywna niemożność poniesienia kosztów, których wyłożenie jest konieczne do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przed sądem polubownym, może pociągać za sobą niewykonalność zapisu na sąd polubowny – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej. Stwierdzenie niewykonalności zapisu powinno stanowić ostateczność na wypadek, gdyby usunięcie bariery finansowej było niemożliwe w postępowaniu przed sądem polubownym.

Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia ma charakter wyjątkowy. A zatem powinno być stosowane, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego – taką linię orzeczniczą przyjął Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.