Sąd Rejonowy we Włocławku powziął wątpliwość, którą przedstawił Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego. A ta podjęła uchwałę, zgodnie z którą właściwa okręgowa rada adwokacka, do której adwokat ustanowiony przez sąd skierował wniosek o zwolnienie z obowiązku zastępowania strony w postępowaniu, nie może skutecznie zwolnić go z tego obowiązku.

Radca prawny, jako obrońca na sali sądowej, nie chciał założyć maseczki. Jego zachowanie w trakcie wykonywania obowiązków służbowych było podyktowane tym, iż rozporządzenie wydane przez rząd pozostawało w sprzeczności z podstawą prawną. Jednak rzecznik dyscyplinarny i sądy były zdania, że postąpił wbrew ślubowaniu i nieetycznie, za co ukarano go naganą. Sąd Najwyższy uchylił orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego z powodu poważnych braków uzasadnienia.

Adwokat przeszedł na drugą stronę - do przeciwnika procesowego i teraz procesuje się ze swoim dawnym klientem. Sądy dyscyplinarne Adwokatury stwierdziły winę obwinionego, ale nie mogły go ukarać z powodu przedawnienia karalności przewinienia. Czy przedawnienie istotnie nastąpiło? Oceni to ponownie Wyższy Sąd Dyscyplinarny, gdyż Sąd Najwyższy uznał, że wydane postanowienie zostało błędnie nazwane.

Sądy pierwszej instancji oddaliły w całości powództwa Forum Obywatelskiego Rozwoju oraz Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, które domagały się zakazu mówienia o tym, że unijny mechanizm relokacji ma charakter przymusowy; że dotyczy on nielegalnych imigrantów, również tych spoza Europy; a także, że Polacy poprzez udział w referendum mogą mieć wpływ na odrzucenie paktu migracyjnego. Rozstrzygnięcie podtrzymał Sąd Apelacyjny.

Oskarżenie o zniesławienie i zniewagę przez prokuratora należy dobrze udokumentować. Ciężar dowodu w postępowaniu o uchylenie immunitetu i postawienie przed sądem karnym należy do wnioskodawcy. Dowody zaś nie mogą stanowić subiektywnej oceny materiału – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego i nie zezwoliła na uchylenie immunitetu.

W korespondencji zawodowej adwokaci muszą przestrzegać właściwych form. Nie mogą używać wyrażeń czy zwrotów obraźliwych ani grozić ściganiem karnym lub dyscyplinarnym, zwłaszcza swoim kolegom z samorządu. Tej zasady nie przestrzegał znany gdański adwokat i dlatego został ukarany upomnieniem. Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej postanowił karę utrzymać w mocy.

Skoro kodeks postępowania karnego wyraźnie określa, jakie kary można orzec wobec oskarżonego w postępowaniu nakazowym i w ogóle nie przewiduje możliwości pozbawienia wolności, to orzeczenie wobec oskarżonego wyrokiem nakazowym kary nieprzewidzianej w tym trybie postępowania narusza w rażący sposób przepisy kodeksu. Potwierdził to niedawno Sąd Najwyższy w Izbie Karnej.

Osoba prawna może domagać się finansowego zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych od osoby prywatnej, która zamieściła opinię w Internecie – uznał Sąd Najwyższy we wtorkowej uchwale. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który skierował pytanie do SN, stał na przeciwnym stanowisku. Jednak swoją opinię chciał oprzeć na uchwale Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, gdyż pojawiły się wcześniej także wyroki przeciwne.

Sądy dwóch instancji oraz samorząd radcowski odmówiły kandydatce do zawodu wpisu na listę radców prawnych, mimo zatarcia skazania. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że, popełniając czyny zabronione pod groźbą kary, dopuszczając się przewinień dyscyplinarnych w okresie odbywania aplikacji radcowskiej, przy pełnej znajomości konsekwencji swoich czynów, skarżąca niejako sama pozbawiła się możliwości włączenia do kręgu radców prawnych.

Samo przytoczenie przepisów, które rzekomo narusza zaskarżone orzeczenie, nie czyni zadość obowiązkowi przytoczenia i uzasadnienia podstaw skargi nadzwyczajnej – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. SN oddalił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich, który uznał za sprzeczne z Konstytucją odsetki od kredytu frankowego.

Jeśli wśród propozycji odpowiedzi w teście była wyłącznie jedna poprawna, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu, to zdający egzamin radcowski nie może ich kwestionować. Przyjmowanie przez zdającego dodatkowych założeń, to niewłaściwa metoda rozwiązywania testu – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej kwestii przez Sąd Najwyższy – orzekła w środę Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN. Sama jednak złamała przy tym zasadę prawną ustanowioną przez siedmiu sędziów w uchwale. Mówi ona o tym, że rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego prowadzi do nieważności postępowania.

Trybunał Konstytucyjny ogłosił orzeczenie wydane w sprawie skargi spółki z o.o. dotyczącej istnienia oraz zakresu szkody wyrządzonej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem oraz właściwości miejscowej sądu. Według orzeczenia zgodny z Konstytucją jest przepis kodeksu postępowania cywilnego, stanowiący, że właściwy do orzekania o odszkodowaniu za wyrok niezgodny z prawem jest ten sam sąd, który wcześniej wydał wadliwy wyrok.

Pierwsza uchwała dotycząca zbrodni sądowej i uchylenia immunitetu sędziego stanu wojennego zapadnie 4 października br. Jest to konsekwencja uchwały pełnego składu Izby Odpowiedzialności Zawodowej z 19 września br. Dała ona wskazówki, jak rozstrzygać sprawy sędziów podejrzanych o popełnienie zbrodni sądowych w stanie wojennym, czyli 40 lat temu. Dowiemy się, czy wnioski prokuratorów IPN o osądzenie tych sędziów przez sądy karne są zasadne.

Po 13 latach zakończył się proces w sprawie opłaty reprograficznej. Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał firmie Sony wypłatę 576 tys. zł zaległej opłaty na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. To ważny wyrok ze względu na to, że sąd zdecydował się stwierdzić, że smartfony, tablety czy notebooki podlegają obowiązkowi opłat

Drobna kolizja drogowa spowodowana przez prokuratora przy jego nieuwadze nie jest przypadkiem mniejszej wagi – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego i przerwała linię orzeczniczą, która wskazywała, że zwykła stłuczka samochodowa prokuratora czy sędziego nie kończy się ukaraniem. Musi być równość wobec prawa – podsumował prezes Izby.

Sędzia nie ma obowiązku etycznego darzenia sympatią przełożonego. Ma prawo też do wypowiadania swoich opinii, co uczyniła obwiniona sędzia wojskowa. Nie jest to złamanie zasad etycznych ani godności urzędu – przekonała Sąd Najwyższy obrona. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uniewinniła sędzię, uznając, że słusznie orzekł tak sąd I instancji. Dodał, że „nie tak powinna przebiegać rozmowa, która miała miejsce w gabinecie prezesa sądu z podwładną”.

W Sądzie Najwyższym doszło do nietypowej sytuacji. Sąd kontrolował bowiem orzeczenie wydane też przez Izbę Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, która uznała winę sędziego – powiedział sędzia Kozielewicz. – Przyczyną wszczęcia postępowania był błąd sądu polegający na nie zwolnieniu z odbywania kary skazanego w dozorze elektronicznym. Jednak przedłużenie dozoru było winą innego sędziego - orzekł SN.

Błąd w zakresie wykładni i stosowania prawa krajowego, prawa Unii Europejskiej lub w zakresie ustalenia stanu faktycznego albo oceny dowodów, jeżeli nie stanowi rażącej i oczywistej obrazy przepisów prawa - jako zachowanie mieszczące się w istocie wymiaru sprawiedliwości i przez to legalne - nie może być podstawą do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej członka składu orzekającego – to uchwała całej Izby Odpowiedzialności Dyscyplinarnej SN.

Mimo, iż oskarżonemu nie przywrócono uprawnień do kierowania pojazdami nie oznacza to, że w dalszym ciągu pozostawały one cofnięte. Skoro w dacie czynu środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów został już wykonany w całości, to decyzja administracyjna w zakresie cofnięcia z tego powodu uprawnień nie obowiązywała – orzekł Sąd Najwyższy, uwzględniając kasację Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść kierowcy.