Sąd Apelacyjny w Warszawie, a konkretnie sędzia Przemysław Feliga, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem dotyczącym zawieszenia przez sądy drugiej instancji postępowań o zapłatę wszczętych przez konsumentów/frankowiczów, w trakcie których ogłoszono upadłość banku. Chodzi oczywiście o Getin Noble Bank. Prawnicy podkreślają, że rozstrzygnięcie będzie istotne z punktu widzenia ochrony praw konsumentów, ale może powodować kolejne problemy – z wykonalnością takich orzeczeń.

Ministerstwo Cyfryzacji przygotowało projekt nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego opłat za udostępnianie danych z rejestru mieszkańców i rejestru PESEL. Przepisy te wprowadzają nową opłatę pobieraną przez gminy za weryfikację dowodów osobistych, z której będą korzystać m.in. instytucje finansowe w Polsce. Zmiany mają wejść w życie 30 czerwca 2026 r.

Marcin Kubiczek, kwalifikowany doradca restrukturyzacyjny znany z pełnienia funkcji syndyka m.in. Getin Noble Banku, poinformował o nieprawomocnej decyzji zawieszającej jego licencję. Jak podaje, nie oznacza to unieważnienia dotychczasowych czynności ani przerwania prowadzonych przez niego postępowań upadłościowych i restrukturyzacyjnych. - Zawieszenie praw wynikających z licencji oznacza wstrzymanie możliwości wykonywania uprawnień doradcy restrukturyzacyjnego - informuje natomiast Ministerstwo Sprawiedliwości.

Osoby prowadzące działalność gospodarczą mają szansę na stwierdzenie nieważności umowy kredytu frankowego, ale muszą wykorzystywać inne argumenty niż konsumenci. Jednak orzecznictwo jest niejednolite i choć ewoluuje, to przedsiębiorcy wygrywają w sądach często dopiero wtedy, gdy umowy zawierają niestandardowe wady.

Nieważność aneksu, który zmienia kredyt złotówkowy we frankowy, zasadniczo nie podważa całej umowy, choć sąd ma prawo dokładnie ją zweryfikować w indywidualnych przypadkach. Tylko wyjątkowo można podważać umowę kredytu, który przewalutowano aneksem zawierającym klauzule niedozwolone – orzekł w czwartek Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie frankowiczki, która najpierw zaciągnęła kredyt mieszkaniowy w rodzimej walucie, ale po krótkim czasie dała się namówić na jego przewalutowanie przy niekorzystnym kursie franka.

Czy sankcja kredytu darmowego powinna być dla konsumenta dostępna przez rok od wypłacenia mu pieniędzy przez bank, czy może rok od spłaty ostatniej raty - taką wątpliwość podnosi krakowski sąd, który zadał TSUE kolejne trzy pytania prejudycjalne. Sąd prosi też o doprecyzowanie tez postawionych przez unijnych sędziów w ubiegłotygodniowym wyroku w sprawie C-744/24, dotyczącym liczenia odsetek i rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania. Nic dziwnego, gdyż prawnicy mają rozbieżne poglądy, jak powinno w tej kwestii wyglądać w Polsce orzecznictwo.

Marcin Kubiczek, syndyk Getin Noble Banku, zapewnia, że stosuje się do zarządzenia sędziego komisarza porządkującego postępowanie. Z tego powodu przestał składać wnioski o zwolnienie go z kosztów oraz zaskarżać niekorzystne orzeczenia w tej sprawie. Zapewnia także, że nie wypłaca z masy upadłości środków w sposób niezgodny z prawem upadłościowym.

Kwietniowe wyroki Trybunału Sprawiedliwości w sprawach frankowych stawiają pod znakiem zapytania dotychczasowy projekt specustawy, o który z determinacją od miesięcy walczy Arkadiusz Myrcha, wiceminister sprawiedliwości. Kolejne posiedzenie komisji sejmowych w tej sprawie już w środę, a my sprawdzamy, czy prace nad ustawą frankową nadal mają sens, albo co w niej należy radykalnie zmienić bądź mocno poprawić.

Naliczanie odsetek od wszystkich kosztów kredytu, a nie jedynie od wypłaconej realnie klientowi kwoty, narusza prawo europejskie - wynika z wyroku w sprawie C-744/24, w której w czwartek wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Banki i firmy pożyczkowe muszą też jasno, precyzyjnie i wyczerpująco informować klientów, jak naliczają odsetki i jakie są dodatkowe koszty kredytu. Sankcja kredytu darmowego może skutkować lawiną pozwów w ciągu najbliższych lat, choć Związek Banków Polskich uważa, że nie ma do tego podstaw.

Czy sąd – badając umowę kredytu konsumenckiego – powinien z urzędu wyszukiwać wszystkie nieprawidłowości skutkujące sankcją kredytu darmowego, czy jedynie opierać się na tych zarzutach, które wskaże mu sam kredytobiorca? Już w czerwcu poznamy opinię rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym istotnym w praktyce postępowaniu, z powodu którego jest zawieszonych wiele spraw przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym.

Będzie więcej chłodnej kalkulacji, być może przybędzie ugód banków z frankowiczami, choć do sądów może trafić też kolejna fala bankowych kontrpozwów. - czwartkowe trzy wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach przedawnienia roszczeń banków o zwroty kwot kredytów frankowych mają duże znaczenie dla postępowań toczących się przed sądami. Prawnicy wskazują, co się może zmienić.

Pozwy o zwrot kapitału składane na zapas przez banki, mogą przerwać bieg przedawnienia roszczeń. Podobnie jest z oświadczeniami podsuwanymi frankowiczom do podpisu w trakcie procesów, że będą musieli się rozliczyć z kredytodawcami – wynika z czwartkowych wyroków wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach kredytów frankowych. Skutkiem sporów frankowiczów z bankami nie może być bowiem bezpodstawne wzbogacenie kredytobiorców, choć nie jest też dopuszczalny automatyzm w uznawaniu bankowych argumentów broniących przedawnionych roszczeń o zwrot kapitału kredytu.

Pojawiają się wątpliwości, czy przy rozliczeniu kredytobiorcy frankowego z bankiem do potrącenia powinno się przyjmować wszystkie kwoty, które były nienależnie świadczone przez konsumenta na rzecz banku, czyli także prowizje i składki ubezpieczeniowe. Co do prowizji, sprawa wydaje się już przesądzona, ale w przypadku składek ubezpieczeniowych nie ma jednolitego orzecznictwa.

Obowiązkiem banku jest zapewnienie klientom bezpieczeństwa depozytów przy należytej staranności. Jednak bank nie byłby w stanie wykryć złośliwego oprogramowania i przeciwdziałać jego skutkom – wskazał Sąd Najwyższy i podał, że sądy niezasadnie przyjęły, że BOŚ był zobowiązany do wprowadzenia dodatkowych środków bezpieczeństwa w postaci wymogu autoryzacji zmian w szablonie płatności. Nie miało to oparcia ani w umowie, ani w ówczesnych przepisach prawa.

Dwa ostatnie tygodnie tego miesiąca to aż sześć polskich spraw w Luksemburgu, w dodatku dotyczą one frankowiczów i sankcji kredytu darmowego. Pięć werdyktów unijnych sędziów i jedna opinia rzecznika generalnego mogą zatrząść polskich rynkiem kredytowym.

Klientka banku oszukana przez cyberoszustów pozwała bank o zwrot pieniędzy bezprawnie wypłaconych z jej konta. I wygrała prawomocnie, chociaż bank bronił się, że kobieta działała nieostrożnie i sama podawała przestępcom poufne dane, ignorując kolejne sygnały ostrzegawcze. Prawnicy zwracają uwagę, że sądy nie stosują prostego schematu „kliknął - ponosi konsekwencje” i w tego typu sprawach możliwe są podobne orzeczenia, chociaż zdarza się też, że wygrywa bank.

Jedną ze strategii procesowych w obronie przez pozwem banku o zwrot kapitału są potrącenia, rozliczające wypłacone środki ze spłatami kredytobiorcy. Problemem są odsetki, zwłaszcza w sytuacji, gdy wierzytelność banku jest niewymagalna. W orzecznictwie powstały rozbieżności, ale coraz częściej zapadają wyroki korzystne dla frankowiczów.

Z Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zniknęła sprawa siedmiu pytań prejudycjalnych zadanych w sprawie sankcji kredytu darmowego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia. Prawnicy powodowej spółki liczą jednak na zwrot akcji w Luksemburgu i powrót sprawy na wokandę oraz merytoryczne odpowiedzi na pytania prejudycjalne.

Jeśli wpłatomat przyjmie gotówkę, a nie zaksięguje wpłaty, czasem trudno jest udowodnić utratę pieniędzy, a banki nie zawsze idą klientowi na rękę i zwracają wszystkie środki. Zdarza się, że dane z urządzenia przeczą temu, co twierdzi klient. W razie problemów pomaga rzecznik finansowy.

Sprawy kredytobiorców złotówkowych z WIBOR mocno różnią się od kredytów frankowych – zamiast ryzyka kursowego mamy ryzyko stopy procentowej, znikomy wpływ kredytodawcy na WIBOR, jak również duże różnice w obowiązkach informacyjnych. Dlatego w ewentualnych sporach sądowych będą podnoszone inne argumenty – pisze Maciej Orkusz, adwokat, partner w kancelarii DZP.