W sprawie o spowodowanie śmierci pacjentki włoski Sąd Apelacyjny nie wysłuchał biegłych sądowych, których wypowiedzi w pierwszej instancji były interpretowane w różny i niejednoznaczny sposób. Sąd II instancji niesłusznie uchylił wyrok uniewinniający lekarza i skazał go za błąd w sztuce na pobyt w więzieniu - orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka i stwierdził naruszenie przez włoski rząd prawa do rzetelnego procesu sądowego.

Błąd medyczny lekarza chirurga polegał na niedoszacowaniu utraty krwi przez pacjenta. Prosty zabieg urologiczny zakończył się zgonem. Lekarz został ukarany dyscyplinarnie karą zawieszenia wykonywania zawodu na rok. Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uznał, że kara ta nie jest niesprawiedliwa i nadmiernie surowa.

Karalność przewinienia lekarza ustała po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Lekarski, ale przed wniesieniem kasacji. Sąd Najwyższy umorzył więc postępowanie, choć dostrzegł nieprawidłowości i podkreślił, że sąd lekarski, mając wiadomości specjalne, nie może zastępować biegłych, choćby zeznaniami świadka dysponującego pozasądową ekspertyzą. Biegły też nie może wyręczać sądu i dokonywać oceny dowodów czy też wypowiadać się na temat zasadności stanowisk stron.

Przedsiębiorca twierdził, że nie wiedział o istnieniu reklamy apteki, ponieważ nie był jej autorem. Nie wiedział też, kto i kiedy ją umieścił. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena, czy przedsiębiorca był zaangażowany w proces powstawania reklamy lub jej umieszczenia, nie ma prawnie istotnego znaczenia. Natomiast z uwagi na jej bliskie sąsiedztwo i fakt, że wisiała przez okres niemal trzech lat od nabycia apteki, nie mógł nie wiedzieć o jej istnieniu.

Inspektor pracy zobowiązał przedsiębiorcę do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że każda osoba, niezależnie od podstawy zatrudnienia, ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a przedsiębiorca jest zobowiązany je zapewnić. Z przepisów prawa pracy nie wynika jednak obowiązek kierowania zleceniobiorców na badania lekarskie i posiadania przez nich orzeczenia lekarskiego.

Lekarz został obwiniony o to, że od kwietnia 2018 roku do listopada 2020 r. zaniedbywał obowiązki dyrektora szpitala z powodu choroby alkoholowej. Ponadto rzecznik odpowiedzialności zawodowej postawił lekarzowi zarzut nieudzielenia pomocy potrąconemu rowerzyście. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego 10 kwietnia br. uchyliła orzeczenie Naczelnego Sądu Lekarskiego przy jednym zdaniu odrębnym.

Krajowa Rada Fizjoterapeutów odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skarżący nie zgadzał się z tym rozstrzygnięciem i wskazywał, że wykonywał ten zawód przez kilkanaście lat przed wejściem w życie przepisów go regulujących. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że posiadanie wieloletniej praktyki nie zostało uznane przez ustawodawcę za wystarczające do uzyskania prawa wykonywania zawodu.

Lekarz ma obowiązek służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu - tak stanowi przysięga, którą składają medycy. Pobicie, okradzenie i zastraszenie innego człowieka - udowodnione lekarzowi w procesie karnym - mogło skończyć się pozbawieniem prawa do wykonywania zawodu. Jednak Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej zdecydował się na karę dyscyplinarną dwóch lat zakazu wykonywaniu zawodu oraz podanie orzeczenia do publicznej wiadomości.

Farmaceutka, która odmówiła sprzedaży pigułki „dzień po” z powodów religijnych, jest winna, lecz jej sprawa dyscyplinarna została umorzona z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego odrzuciła kasację obrońcy farmaceutki, uznając ją za niedopuszczalną, gdyż miała na celu obejście prawa.

Ocena skutków podjęcia uchwały przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego, w warunkach odpowiadających nieważności postępowania z racji niespełniania przez ten sąd wymagań niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu ustanowionego ustawą, musi następować ad hoc w każdym przypadku, w którym uchwała taka może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - orzekł skład trzech sędziów.

Lekarka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wystawiła pacjentce zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy. Czyn ten uznano za przewinienie zawodowe, za które pierwotnie ukarano ją upomnieniem. Naczelny Sąd Lekarski zmienił jednak wydane orzeczenie, wymierzając lekarce karę ograniczenia zakresu czynności w wykonywaniu zawodu, poprzez zakaz wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy na okres jednego roku. Sąd Najwyższy uznał, że kara nie była rażąco niewspółmierna.

Wojewódzki inspektor farmaceutyczny przekazał okręgowej izbie aptekarskiej odpis prawomocnego wyroku skazującego farmaceutkę za fałszowanie recept. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wbrew twierdzeniom farmaceutki, działanie to miało oparcie w przepisach prawa. Organ jest bowiem zobowiązany do współpracy z samorządem, do którego zadań należy sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu.

Niezdolność do pracy należy rozumieć jako obiektywnie istniejący stan, który uniemożliwia podjęcie pracy z przyczyn zdrowotnych, bez względu na to, czy został stwierdzony zaświadczeniem lekarskim. W sferze realizacyjnej niemożliwe jest nabycie prawa do zasiłku bez wykazania niezdolności do pracy zaświadczeniem lekarskim. Niemniej sam fakt niezdolności do pracy może zostać udowodniony innymi dowodami, np. opinią biegłego.

Opinia konsultanta, przygotowana na zlecenie rzecznika praw pacjenta i w ramach prowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego, nie stanowi informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że opinia dotyczy przypadku medycznego, który jest związany z konkretnym pacjentem i zawiera przedstawienie stanu wiedzy w określonym zakresie. Treść tego dokumentu oraz jego przedmiot powodują, że ma ona całkowicie prywatny charakter.

Sąd I instancji nie uwzględnił w dostatecznym stopniu, że stwierdzenie przez Okręgową Radę Lekarską uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed rozpoznaniem wniosku lekarza o przywrócenie tego terminu - orzekł Naczelny Sąd Administracyjny i uchylił wyrok WSA. Lekarz jest zagrożony pozbawieniem prawa wykonywania zawodu z powodu jego nienaukowych metod i opinii.

Naczelny Sąd Administracyjny umorzył w lutym 11 postępowań z powodu cofnięcia skarg kasacyjnych przez pełnomocników rodziców, na których nałożono karę i tytuł egzekucyjny z powodu nieszczepienia dzieci na choroby zakaźne. W styczniu i lutym wierzyciel wycofał się z zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i sąd umorzył postępowania.

Sąd Apelacyjny w Warszawie 13 lutego uchylił wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga, który wcześniej skazał aktywistkę Aborcyjnego Dream Teamu Justynę Wydrzyńską na 30 godzin prac społecznych, za udzielenie pomocy kobiecie w przerwaniu ciąży. Teraz Sąd Okręgowy musi rozstrzygnąć problem karygodności czynu w świetle społeczno-politycznym. Władza publiczna musi udzielać wsparcia kobiecie w ciąży. Ale tam gdzie nie działa - uaktywnia się samopomoc obywatelska - dodał sąd II instancji.

Organ odmówił przyznania bonu na zasiedlenie, ponieważ z zarządzeń marszałka województwa w sprawie list podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych wynikało, że młody lekarz może go odbyć w miejscu zamieszkania. Sąd podkreślił, że bon jest instrumentem, który powinien być wykorzystywany, gdy bezrobotny nie może znaleźć zatrudnienia na lokalnym rynku pracy. Zadaniem organu nie jest jednak badanie, czy średnia ocen, z którą lekarz ukończył studia umożliwia mu podjęcie stażu w miejscu zamieszkania.

Naruszenie dóbr osobistych nie wymaga imiennego, bezpośredniego wskazania go w wypowiedzi. Wystarczające jest powołanie jakichkolwiek danych, które pozwalają na zidentyfikowanie tego podmiotu i powiązanie treści analizowanej wypowiedzi z jego działalnością. A także, by wypowiedź ta mogła wpływać na odbiór określonego podmiotu w społeczeństwie – orzekł Sąd Najwyższy i uchylił wyrok, w którym pozwano Naczelną Izbę Aptekarską.

Sąd Okręgowy w Suwałkach rażąco naruszył prawo, nakazując agresywnej kobiecie poddanie się terapii farmakologicznej, osłabiającej popęd seksualny. Jedynym celem tej terapii jest osłabienie popędu seksualnego, a nie korygowanie zachowań podejrzanego, które z popędem tym nie mają nic wspólnego. Dlatego Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczonego środka zabezpieczającego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.