Sądy samorządowe, w tym lekarskie, powoli rozpoznają sprawy, dotyczy to także sporządzania uzasadnień orzeczeń - dlatego bardzo często karalność czynów się przedawnia. A to uniemożliwia merytoryczną kontrolę przez Sąd Najwyższy. Co więcej, 80 procent kasacji dyscyplinarnych zawiera słuszny zarzut pozbawienia obwinionych prawa do obrony. Izba Odpowiedzialności Zawodowej ostro krytykuje opieszałość sądów dyscyplinarnych. A także traktowanie obrońców tak, jak było i w tym przypadku.

Jeśli przewinienie służbowe było popełnione przez farmaceutę w czasie pandemii Covid-19, to bieg terminu przedawnienia karalności nie był wstrzymany ustawą, jak w przypadku przestępstw i wykroczeń skarbowych oraz spraw o wykroczenia. Dlatego kierowniczka apteki nie poniesie odpowiedzialności za poważne uchybienia w organizacji zadań i prowadzeniu apteki.

Dentysta zobowiązał się do zapłaty określonej sumy, ale nawet komornik miał kłopot z jej ściągnięciem. Istotą sprawy nie był problem czy lekarz, który zobowiązał się zapłacić określoną kwotę miał pieniądze, czy nie. Jeśli nie miał, to nie należało się zobowiązywać do ich zwrotu. Jeżeli nie miał pacjentów, to powinien był zamknąć gabinet i podjąć inną pracę. Ważne jest dotrzymywanie danego słowa - orzekł Sąd Najwyższy.

Nie było wątpliwości, że lekarz nauk medycznych znajdował się w szpitalu psychiatrycznym jako konsultant na podstawie umowy o pracę i był pod wpływem alkoholu. Zdumiewające jest to, że był to oddział leczenia uzależnień – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. Dlatego kara nałożona na doktora to nagana.

Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPCz) w polskiej sprawie dotyczącej aborcji uznał w czwartek, 13 listopada, naruszenie art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Chodzi tu o kwestie związane z prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. W skardze do Trybunału kobieta wyjaśniła, że w momencie wyroku polskiego Trybunału Konstytucyjnego była w 15. tygodniu ciąży, a wyniki badań lekarskich potwierdziły chorobę genetyczną płodu.

Uchwała o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szpitala nie jest decyzją administracyjną i w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zmienia to jednak faktu, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych w każdym postępowaniu toczącym się przed organami administracyjnymi jest zapewnienie stronie możliwości czynnego udziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił również, że podjęta uchwała powinna zawierać rzetelne i szczegółowe uzasadnienie.

Konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób chorych lub podejrzanych o chorobę zakaźną następuje w formie czynności. Inspektor sanitarny nie musi wydawać decyzji - taki jest sens uchwały siedmiorga sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października br. O treści uchwały zadecydowały względy bezpieczeństwa i ochrona grup społecznych przed skutkami zakażeń.

Nie ma przeszkód, aby stosować w sprawach odpowiedzialności zawodowej lekarzy, ale też innych zawodów – adwokatów czy radców prawnych i notariuszy, konstrukcję przejęcia do wykonania orzeczenia sądu karnego lub sądu dyscyplinarnego wobec obywatela polskiego, który wykonuje zawód zaufania publicznego – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, zaznaczając, że w takiej sytuacji kasacja nie przysługuje.

Czy w czasie epidemii pracodawcy mieli prawo domagania się podania przez pracownika danych wrażliwych obejmujących informację dotyczącą odbycia albo braku szczepienia na Covid-19, bądź domagania się złożenia zaświadczenia o przeciwwskazaniach do odbycia szczepienia. Czy brak tych danych mógł być podstawą zwolnienia pracownika jednostki medycznej – takie zagadnienia rozstrzygnie siedmioro sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN.

Dwie pielęgniarki zostały ukarane za pobicie pacjenta najsurowszymi karami dyscyplinarnymi. Jednak Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uznał, że wobec drugiej kobiety orzeczono karę zbyt surową i nieproporcjonalną, gdyż próbowała ona interweniować w czasie zajścia. Wyrok w jej sprawie został uchylony.

Pojawienie się zwierzyny w określonym czasie i na wyznaczonym terenie było niezależne od woli myśliwego. Otrzymał on też pełne wynagrodzenie, choć upolował o jednego dzika za mało. Tym samym przedmiotem zawartej z nim umowy nie był rezultat, tylko staranne działanie. Była to więc umowa o świadczenie usług, która podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Lekarz nie poniesie konsekwencji nieudanego zabiegu korekty nosa, gdyż po uniewinnieniu sprawa się przedawniła. Sąd Najwyższy orzekł, że Naczelny Sąd Lekarski wydał niesłuszne, stronnicze orzeczenie, nie dysponując żadnym pozytywnym dowodem na niewinność chirurga. Braki dokumentacji medycznej także nie zostały potwierdzone dowodami – stwierdziła Izba Odpowiedzialności Zawodowej SN.

Życie i zdrowie dziecka jest dobrem osobistym, nie może być traktowane jako postać szkody doznanej przez rodziców. Zaniechanie w okresie płodowym dostępnej diagnostyki prenatalnej, gdyby jej przeprowadzenie mogło pomóc w wykryciu choroby płodu poddającej się już w tym okresie leczeniu, mogłoby być czynem wymierzonym w zdrowie dziecka, lecz nie zdrowie i wolności jego rodziców – orzekł Sąd Najwyższy. I zaakceptował zadośćuczynienie dla rodziców z powodu dezinformacji oraz depresji po urodzeniu córki.

Roszczenie powódki w sprawie odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zakresie wynagrodzenia było usprawiedliwione – orzekł Sąd Okręgowy w Łodzi, przyznając jej rekompensatę. Niwelowanie ewentualnych nierówności w zatrudnieniu nie może polegać na pogorszeniu warunków zatrudnienia poszczególnych po to, aby „wszyscy mieli tak samo źle”. Pracodawca w takiej sytuacji powinien dążyć do poprawy warunków zatrudnienia tych osób, które są faktycznie gorzej traktowane.

Podważanie opinii biegłego okazało się bezskuteczne, gdyż ekspertyza jednoznacznie przesądziła o tym, że nie powinno dojść do założenia mostka na niedoleczonym zębie. Obwiniony lekarz nie powinien przerzucać odpowiedzialności na dentystkę, która skierowała do niego pacjentkę w celu wykonania protezy - orzekł Sad Najwyższy, rozpoznając kasację obwinionego lekarza dentysty.

Błąd diagnostyczny stomatologa pociągnął za sobą poważne konsekwencje. Zanim wykonano protezę, pacjentka straciła trzy zęby. Zgłosiła to przewinienie dość późno, ale karalność nie uległa przedawnieniu. Nie można wszcząć postępowania, gdy od chwili popełnienia czynu upłynęły trzy lata, a karalność przewinienia upływa po pięciu latach. W tym wypadku należy cały proces leczenia traktować jako czyn ciągły, a nie jednorazowy - orzekł Sąd Najwyższy.

Ziołowa herbata lecznicza zakwalifikowana jako tradycyjny ziołowy produkt leczniczy nie może, co do zasady, być wprowadzana do obrotu z logo bio - stwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Inaczej może być jednak pod warunkiem, gdy taka informacja na opakowaniu została zatwierdzona przez właściwy organ ze względu na korzystny wpływ produkcji ekologicznej na właściwości terapeutyczne produktu leczniczego.

W ramach zakonu wyodrębniony został Kościelny Oddział Medyczny, a także utworzona Zakonna Akademia Medyczna. Leczenie zakonników przez przełożonego biskupa stanowiło podstawę oskarżenia, choć było wykonane w ramach utworzonego oddziału. Sądy obu instancji orzekły, że było to nieuprawnione działanie i wymierzyły oskarżonemu karę grzywny. Jednak Sąd Najwyższy uznał, że wyrok należy uchylić z powodu błędnej obsady sądu.

Ocena zachowania pracownika izby wytrzeźwień wobec pacjentki w kontekście naruszenia nietykalności cielesnej została dokonana w sposób prawidłowy. Powołanie w tym celu biegłego z zakresu psychologii w celu analizy „komunikatów niewerbalnych” oskarżycielki nie było niezbędne dla prawidłowego wyrokowania - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, oddalając kasację pokrzywdzonej.

Polska ustawa, która weszła w życie w 2012 r., zakazuje pod groźbą kary pieniężnej reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. Na jej podstawie apteki mogą udostępniać publicznie jedynie ograniczone informacje o ich lokalizacji i godzinach otwarcia. Trybunał Sprawiedliwości UE w czwartek, 19 czerwca, uznał ten zakaz za sprzeczny z prawem Unii.