Podważanie opinii biegłego okazało się bezskuteczne, gdyż ekspertyza jednoznacznie przesądziła o tym, że nie powinno dojść do założenia mostka na niedoleczonym zębie. Obwiniony lekarz nie powinien przerzucać odpowiedzialności na dentystkę, która skierowała do niego pacjentkę w celu wykonania protezy - orzekł Sad Najwyższy, rozpoznając kasację obwinionego lekarza dentysty.

Błąd diagnostyczny stomatologa pociągnął za sobą poważne konsekwencje. Zanim wykonano protezę, pacjentka straciła trzy zęby. Zgłosiła to przewinienie dość późno, ale karalność nie uległa przedawnieniu. Nie można wszcząć postępowania, gdy od chwili popełnienia czynu upłynęły trzy lata, a karalność przewinienia upływa po pięciu latach. W tym wypadku należy cały proces leczenia traktować jako czyn ciągły, a nie jednorazowy - orzekł Sąd Najwyższy.

Ziołowa herbata lecznicza zakwalifikowana jako tradycyjny ziołowy produkt leczniczy nie może, co do zasady, być wprowadzana do obrotu z logo bio - stwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Inaczej może być jednak pod warunkiem, gdy taka informacja na opakowaniu została zatwierdzona przez właściwy organ ze względu na korzystny wpływ produkcji ekologicznej na właściwości terapeutyczne produktu leczniczego.

W ramach zakonu wyodrębniony został Kościelny Oddział Medyczny, a także utworzona Zakonna Akademia Medyczna. Leczenie zakonników przez przełożonego biskupa stanowiło podstawę oskarżenia, choć było wykonane w ramach utworzonego oddziału. Sądy obu instancji orzekły, że było to nieuprawnione działanie i wymierzyły oskarżonemu karę grzywny. Jednak Sąd Najwyższy uznał, że wyrok należy uchylić z powodu błędnej obsady sądu.

Ocena zachowania pracownika izby wytrzeźwień wobec pacjentki w kontekście naruszenia nietykalności cielesnej została dokonana w sposób prawidłowy. Powołanie w tym celu biegłego z zakresu psychologii w celu analizy „komunikatów niewerbalnych” oskarżycielki nie było niezbędne dla prawidłowego wyrokowania - orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, oddalając kasację pokrzywdzonej.

Polska ustawa, która weszła w życie w 2012 r., zakazuje pod groźbą kary pieniężnej reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. Na jej podstawie apteki mogą udostępniać publicznie jedynie ograniczone informacje o ich lokalizacji i godzinach otwarcia. Trybunał Sprawiedliwości UE w czwartek, 19 czerwca, uznał ten zakaz za sprzeczny z prawem Unii.

W sprawie o spowodowanie śmierci pacjentki włoski Sąd Apelacyjny nie wysłuchał biegłych sądowych, których wypowiedzi w pierwszej instancji były interpretowane w różny i niejednoznaczny sposób. Sąd II instancji niesłusznie uchylił wyrok uniewinniający lekarza i skazał go za błąd w sztuce na pobyt w więzieniu - orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka i stwierdził naruszenie przez włoski rząd prawa do rzetelnego procesu sądowego.

Błąd medyczny lekarza chirurga polegał na niedoszacowaniu utraty krwi przez pacjenta. Prosty zabieg urologiczny zakończył się zgonem. Lekarz został ukarany dyscyplinarnie karą zawieszenia wykonywania zawodu na rok. Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uznał, że kara ta nie jest niesprawiedliwa i nadmiernie surowa.

Karalność przewinienia lekarza ustała po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Lekarski, ale przed wniesieniem kasacji. Sąd Najwyższy umorzył więc postępowanie, choć dostrzegł nieprawidłowości i podkreślił, że sąd lekarski, mając wiadomości specjalne, nie może zastępować biegłych, choćby zeznaniami świadka dysponującego pozasądową ekspertyzą. Biegły też nie może wyręczać sądu i dokonywać oceny dowodów czy też wypowiadać się na temat zasadności stanowisk stron.

Przedsiębiorca twierdził, że nie wiedział o istnieniu reklamy apteki, ponieważ nie był jej autorem. Nie wiedział też, kto i kiedy ją umieścił. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena, czy przedsiębiorca był zaangażowany w proces powstawania reklamy lub jej umieszczenia, nie ma prawnie istotnego znaczenia. Natomiast z uwagi na jej bliskie sąsiedztwo i fakt, że wisiała przez okres niemal trzech lat od nabycia apteki, nie mógł nie wiedzieć o jej istnieniu.

Inspektor pracy zobowiązał przedsiębiorcę do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że każda osoba, niezależnie od podstawy zatrudnienia, ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a przedsiębiorca jest zobowiązany je zapewnić. Z przepisów prawa pracy nie wynika jednak obowiązek kierowania zleceniobiorców na badania lekarskie i posiadania przez nich orzeczenia lekarskiego.

Lekarz został obwiniony o to, że od kwietnia 2018 roku do listopada 2020 r. zaniedbywał obowiązki dyrektora szpitala z powodu choroby alkoholowej. Ponadto rzecznik odpowiedzialności zawodowej postawił lekarzowi zarzut nieudzielenia pomocy potrąconemu rowerzyście. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego 10 kwietnia br. uchyliła orzeczenie Naczelnego Sądu Lekarskiego przy jednym zdaniu odrębnym.

Krajowa Rada Fizjoterapeutów odmówiła stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skarżący nie zgadzał się z tym rozstrzygnięciem i wskazywał, że wykonywał ten zawód przez kilkanaście lat przed wejściem w życie przepisów go regulujących. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że posiadanie wieloletniej praktyki nie zostało uznane przez ustawodawcę za wystarczające do uzyskania prawa wykonywania zawodu.

Lekarz ma obowiązek służyć życiu i zdrowiu ludzkiemu - tak stanowi przysięga, którą składają medycy. Pobicie, okradzenie i zastraszenie innego człowieka - udowodnione lekarzowi w procesie karnym - mogło skończyć się pozbawieniem prawa do wykonywania zawodu. Jednak Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej zdecydował się na karę dyscyplinarną dwóch lat zakazu wykonywaniu zawodu oraz podanie orzeczenia do publicznej wiadomości.

Farmaceutka, która odmówiła sprzedaży pigułki „dzień po” z powodów religijnych, jest winna, lecz jej sprawa dyscyplinarna została umorzona z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego odrzuciła kasację obrońcy farmaceutki, uznając ją za niedopuszczalną, gdyż miała na celu obejście prawa.

Ocena skutków podjęcia uchwały przez Izbę Cywilną Sądu Najwyższego, w warunkach odpowiadających nieważności postępowania z racji niespełniania przez ten sąd wymagań niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu ustanowionego ustawą, musi następować ad hoc w każdym przypadku, w którym uchwała taka może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - orzekł skład trzech sędziów.

Lekarka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wystawiła pacjentce zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy. Czyn ten uznano za przewinienie zawodowe, za które pierwotnie ukarano ją upomnieniem. Naczelny Sąd Lekarski zmienił jednak wydane orzeczenie, wymierzając lekarce karę ograniczenia zakresu czynności w wykonywaniu zawodu, poprzez zakaz wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy na okres jednego roku. Sąd Najwyższy uznał, że kara nie była rażąco niewspółmierna.

Wojewódzki inspektor farmaceutyczny przekazał okręgowej izbie aptekarskiej odpis prawomocnego wyroku skazującego farmaceutkę za fałszowanie recept. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wbrew twierdzeniom farmaceutki, działanie to miało oparcie w przepisach prawa. Organ jest bowiem zobowiązany do współpracy z samorządem, do którego zadań należy sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu.

Niezdolność do pracy należy rozumieć jako obiektywnie istniejący stan, który uniemożliwia podjęcie pracy z przyczyn zdrowotnych, bez względu na to, czy został stwierdzony zaświadczeniem lekarskim. W sferze realizacyjnej niemożliwe jest nabycie prawa do zasiłku bez wykazania niezdolności do pracy zaświadczeniem lekarskim. Niemniej sam fakt niezdolności do pracy może zostać udowodniony innymi dowodami, np. opinią biegłego.

Opinia konsultanta, przygotowana na zlecenie rzecznika praw pacjenta i w ramach prowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego, nie stanowi informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że opinia dotyczy przypadku medycznego, który jest związany z konkretnym pacjentem i zawiera przedstawienie stanu wiedzy w określonym zakresie. Treść tego dokumentu oraz jego przedmiot powodują, że ma ona całkowicie prywatny charakter.