Stosowane w Polsce zwolnienie z podatku od nieruchomości wchodzących w skład infrastruktury kolejowej nie stanowi pomocy publicznej - wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 kwietnia 2025 r. (sygn. C-453/23). Oznacza to, że państwa członkowskie mają autonomię w określaniu preferencji podatkowych w podatkach niezharmonizowanych.

Pracownik twierdził, że badanie stanu trzeźwości zostało przeprowadzone niewłaściwym urządzeniem, więc nie mogło stanowić podstawy do rozwiązania z nim umowy o pracę. Sąd uznał, że badanie alkotesterem niewyposażonym w ustnik nie mogło stanowić dowodu pozwalającego na dokładne określenie stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, ale wskazywało na jego obecność. Pracownik, chcąc uwolnić się od zarzutu, powinien był skorzystać z możliwości weryfikacji wyniku badania, a nie opuszczać teren zakładu pracy.

Bank nie zgadzał się z zadośćuczynieniem, które zostało przyznane pracownicy z uwagi na brak zapewnienia jej bezpiecznych warunków pracy. W skardze kasacyjnej wskazał, że nie było zależności pomiędzy utrzymaniem ochrony fizycznej i boksów kasowych a wystąpieniem napadu rabunkowego. Sąd Najwyższy nie zgodził się z tą oceną i podkreślił, że niepodjęcie możliwych, dyktowanych doświadczeniem życiowym oraz dbałością o zdrowie i życie ludzi działań, stanowi naruszenie porządku prawnego.

W razie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, kredytobiorca ten jest uprawniony do domagania się od banku zwrotu świadczeń spełnionych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy oraz odsetek za opóźnienie. Liczy się je od momentu upływu terminu nałożonego na danego przedsiębiorcę do chwili wykonania tego zobowiązania – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej.

Organ orzekł o niezbędności wejścia inwestora na teren sąsiedniej działki w celu wykonania robót budowlanych. Skarżący protestował, wskazując, że nie wyraża zgody do czasu ustalenia granic działki przez uprawnionego geodetę. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organy rozpoznające wniosek inwestora nie są uprawnione do badania prawidłowości przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami, dlatego też spór ten pozostawał bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia.

Pożyczka udzielona przez spółkę, opodatkowaną tzw. estońskim CIT, na rzecz podmiotu powiązanego, przy zachowaniu warunków rynkowych, przeznaczona na cele inwestycyjne i bieżącą działalność gospodarczą, nie stanowi ukrytego zysku. W konsekwencji nie zapłaci od niej ryczałtu - orzekł właśnie kolejny sąd administracyjny - wbrew stanowisku fiskusa. Według ekspertów konieczne jest pilne doprecyzowanie przepisów.

Spółka zaskarżyła oświadczenie rady gminy, które wyrażało negatywne stanowisko wobec planowanej przez nią inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że celem oświadczenia nie było uniemożliwienie realizacji inwestycji. Zaskarżony akt miał bowiem charakter intencjonalny, nie przyznawał ani też nie odbierał skarżącej żadnych praw oraz nie nakładał na nią obowiązków.

Weksel został wystawiony w sposób niezgodny z wymogami ustawy, a nadto dochodzona należność wynikała z umowy gospodarczej zawartej dla pozoru i w celu przestępczym. Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN uchyliła więc nakaz zapłaty sprzed 18 lat, wystawiony w postępowaniu nakazowym na tej podstawie. Skarga nadzwyczajna prokuratora generalnego okazała się zasadna.

Trybunał Konstytucyjny zakwestionował we wtorek przepis ustawy o PIT obowiązujący do końca 2014 r., zgodnie z którym, w przypadku gdy przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej były wierzytelności własne podatnika, wynikające z zawartych przez niego jako pożyczkodawcę umów pożyczek, kwota udzielonych pożyczek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu (sygn. SK 53/21).

Dopuszczalne jest nakazanie zawarcia umowy o odprowadzenie ścieków przez przedsiębiorstwo, bez stosownego zezwolenia. Nie oznacza to jednak, że sąd, który zajmie odmienne stanowisko, popełnił błąd i jego wyrok podlega uchyleniu. Decyzje te mogą być bowiem dotknięte innymi wadami, które uniemożliwiają ich zgodne z prawem wykonanie i z tego względu wymagają one usunięcia z obrotu - orzekła Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego.

Podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego, ubezpieczona wybrała się z przyjaciółką do budynku sądu. Informacja o tym trafiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który pozbawił ją prawa do zasiłku chorobowego. Sąd uznał jednak, że zachowanie ubezpieczonej nie było sprzeczne z zaleceniami lekarza i nie wpłynęło negatywnie na przebieg zwolnienia. Decyzja organu została więc zmieniona.

Zarzut stawiany dwóm prokuratorom o nadużycie uprawnień okazał się nieudokumentowany. Spółka, podejrzana o pranie brudnych pieniędzy, przez pięć lat miała zablokowane środki finansowe na rachunku bankowym jako dowód rzeczowy. Jej pełnomocnik dopatrzył się w tym czynu zabronionego. Jednak Izba Odpowiedzialności Zawodowej nie zgodziła się na uchylenie immunitetu prokuratorom.

Spółka przetwarzała dane najemcy samochodu po zakończeniu umowy. Uzasadniała to ewentualnym ustaleniem, dochodzeniem lub obroną przed roszczeniami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z zakończeniem umowy dochodzi do ustalenia okoliczności faktycznych związanych ze stanem technicznym pojazdu, które mogą być podstawą roszczeń. Tym samym przetwarzanie danych osobowych najemcy było dopuszczalne w krótkim okresie po wykonaniu umowy, w którym mogły zostać ujawnione szkody.

Małżonków sprzedających działkę należy uznać za jednego podatnika VAT, nie dwóch odrębnych podatników - wynika z czwartkowego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE (sygn. C‑213/24). Konsekwencją wyroku powinna być nowelizacja ustawy o VAT oraz zmiana systemów informatycznych skarbówki, by umożliwić rejestracją takiego „dwuosobowego” podatnika. TSUE orzekł również, że osoba sprzedająca nieruchomość jest podatnikiem VAT, jeśli powierza pełnomocnikowi uatrakcyjnienie działki przed sprzedażą.

3 kwietnia 2025 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Sądu Apelacyjnego w Warszawie, dotyczące kary pieniężnej za niezłożenie sprawozdania przez wytwórcę energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w małej instalacji. Zwrócił uwagę, że kontrolowane przepisy określają wysokość kary pieniężnej w sposób sztywny, który nie pozwala sądowi na ocenę, czy środki represji administracyjnej są odpowiednie i proporcjonalne do konkretnego przypadku naruszenia prawa. Orzeczenie zapadło większością głosów.

Dobra osobiste zarządu spółdzielni mieszkaniowej nie zostały - w ocenie Sądu Najwyższego - naruszone. Nie zostały przekroczone granice dozwolonej krytyki, która zmierzała do uzyskania wytłumaczenia nieprzejrzystości działań podjętych przez powodów. A podjęta krytyka nie miała na celu obrażenia ani spółdzielni, ani członków zarządu, dlatego Izba Cywila SN nie przyjęła skargi kasacyjnej.

Postępowanie o zasiedzenie dotyczyło gruntu w centrum miasta, pomiędzy ścianą budynku i ulicy, zaznaczonego precyzyjnie na mapach, którego stan w różnym okresie korzystania z niego przez posiadacza obrazowały zdjęcia. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej, że sądy rażąco naruszyły prawo przez brak oględzin, okazał się nieskuteczny. Izba Cywilna Sądu Najwyższego odmówiła więc przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd UE co do zasady utrzymał w mocy decyzję Komisji Europejskiej, zgodnie z którą siedem banków inwestycyjnych uczestniczyło w kartelu w sektorze europejskich obligacji skarbowych. Nieznacznie obniżył kwotę grzywien nałożonych na UniCredit i Nomura, utrzymał natomiast grzywnę na UBS.

Zarządzenie pokontrolne zostało skierowane do spółki cywilnej, a nie do jej wspólników. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w nazwie spółki byli wskazani wszyscy wspólnicy z imienia i nazwiska. Oznacza to, że zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem przepisów, ale uchybienie to nie było na tyle istotne, by skutkowało koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Argumentacja skarżącego nie pozwalała przyjąć, że należy czasowo pozbawić inwestora prawa do zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że inwestor ma prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji, mimo wniesienia środka zaskarżenia. Jeśli jednak decyzja zostanie uchylona, będzie na nim ciążył obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego.