Komentarz dotyczy finansowych zadań służby medycyny pracy oraz zasad wykonywania świadczeń zdrowotnych z zakresu medycyny pracy.

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 z późn. zm.; dalej jako: u.i.w.) określa prawa i obowiązki pracowników Inspekcji Weterynaryjnej oraz osób wyznaczonych do wykonywania zadań i czynności w zakresie urzędowej kontroli weterynaryjnej.

Zawód lekarza to jedna z najbardziej odpowiedzialnych profesji, której celem jest przede wszystkim ratowanie ludzkiego zdrowia i życia. Dlatego też prawne aspekty wykonywania tego zawodu są niezwykle istotne zarówno dla lekarzy, jak też dla ich pacjentów. Integracja z Unią Europejską, emigracja zarobkowa oraz zmieniające się prawodawstwo powoduje, że zagadnienia te stają się niezwykle istotne w praktyce wykonywania zawodu.

Od kilku lat prowadzone są w Polsce intensywne prace nad opracowaniem optymalnego systemu, który poprawiłby wskaźniki w zakresie ratowania osób poszkodowanych w wypadkach i innych stanach zagrożenia życia. Dlatego podjęcie zdecydowanych działań w tym kierunku jest w pełni uzasadnione i wynika z oczekiwań społeczeństwa, ponieważ ilość osób umierających w Polsce na skutek wypadków i innych stanów zagrożenia życia jest nadal zbyt wysoka w porównaniu ze wskaźnikami w innych bardziej rozwiniętych państwach. W tym celu, w ramach systemu powiadamiania ratunkowego, organizowane są między innymi wojewódzkie centra powiadamiania ratunkowego (poziom koordynacyjny), w których skład wchodzi stanowisko kierowania komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz stanowisko lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.; dalej jako: u.p.r.m.), natomiast centra powiadamiania ratunkowego (poziom wykonawczy) stanowiące wspólne stanowiska kierowania składają się ze stanowisk kierowania komendantów powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej oraz dyspozytorów medycznych zatrudnionych przez dysponentów jednostek określonych w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896 z późn. zm.; dalej jako: u.w.m.) wprowadza szereg wymagań związanych z wprowadzeniem wyrobów medycznych do obrotu i do używania. Wyroby medyczne podlegają określonej klasyfikacji i w zależności od przynależności do określonej klasy - obowiązkowi spełnienia przewidzianych w stosunku do nich wymagań zasadniczych.

Obligatoryjnym organem każdego zakładu opieki zdrowotnej jest jego kierownik. Kierownik to termin ustawowy określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.) i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. W praktyce natomiast osobę zarządzającą nazywa się dyrektorem. Używanie powyższego pojęcia powinno wynikać ze statutu konkretnego zakładu opieki zdrowotnej w przeciwnym wypadku nie ma ono bowiem uzasadnienia prawnego. Status prawny kierownika i zakres jego odpowiedzialności reguluje przede wszystkim ustawa o zakładach opieki zdrowotnej i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze a także inne powszechnie obowiązujące normy prawne. Z tytułu pełnionej funkcji kierownik zakładu opieki zdrowotnej ponosi różne rodzaje odpowiedzialności prawnej m.in. cywilną i karną.