Odpowiedzialność cywilna zakładu opieki zdrowotnej oparta jest na różnych podstawach prawnych, w zależności od tego, czy szkoda została wyrządzona w publicznym czy też niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej.Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.) wskazuje w art. 8 ust. 1 pkt 1-3b, że publiczne zakłady opieki zdrowotnej mogą być tworzone przez osoby fizyczne i prawne (ministra, centralny organ administ

ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 z późn. zm.; dalej jako: u.z.f.ś.). Celem tworzenia funduszu jest uzyskanie środków, które zostaną przeznaczone na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z funduszu oraz na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.

Problematyka standardu świadczeń zdrowotnych, którego spełnienia mógłby domagać się pacjent, stanowi zagadnienie, które do dnia dzisiejszego nie zostało w pełni omówione. Dogłębną analizę tematu utrudnia brak norm prawnych, które precyzyjnie regulowałyby tę kwestię.

Temat komercyjnych świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych przez zakłady opieki zdrowotnej posiadające kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia, budzi bardzo duże zainteresowanie. Niniejsze opracowanie poświęcone jest analizie przyjętych rozwiązań prawnych i regulacji Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiotowej kwestii. Poszukiwanie dodatkowych źródeł dochodu przez zakłady opieki zdrowotnej powoduje, że placówki posiadające kontrakty z NFZ, zarówno publiczne, jak i niepubliczne, są zainteresowane uruchomieniem działalności nakierowanej na pozyskanie dodatkowych środków finansowych. W sytuacji, w której dla zakładu główne i zasadnicze źródło dochodu stanowią środki pochodzące z realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia, niewątpliwie istotną sprawą jest, przed podjęciem konkretnych kroków organizacyjnych, rozpoznanie rzeczywistości prawnej. Chodzi o to, żeby podjęte działania na rzecz realizacji świadczeń za odpłatnością nie były sprzeczne z prawem, a w szczególności z warunkami umów, określonymi przez Fundusz, co w przypadku naruszenia ich postanowień, mogłoby narazić świadczeniodawców na reperkusje ze strony płatnika publicznego.

1. Państwowy Egzamin Specjalizacyjny Diagnostów Laboratoryjnych Specjalizacja kończy się złożeniem Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych (PESDL). Szczegółowy sposób i tryb składania egzaminu państwowego, tryb powoływania państwowej komisji egzaminacyjnej oraz zakres zadań komisji określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz. U. Nr 126, poz. 1319 z późn. zm.; dalej jako: r.s.s.). Ostatnia nowelizacja tego aktu z dnia 16 kwietnia 2009 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 516) z dniem 1 czerwca 2009 r. zmieniła dotychczas przyjęty model organizacji i przeprowadzania państwowego egzaminu specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych (PESDL). 1 Uzasadnienie projektu z dnia 18 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostę laboratoryjnego, dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Zdrowia pod adresem: www.bip.mz.gov.pl

1. Państwowy Egzamin Specjalizacyjny Diagnostów Laboratoryjnych Specjalizacja kończy się złożeniem Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych (PESDL). Szczegółowy sposób i tryb składania egzaminu państwowego, tryb powoływania państwowej komisji egzaminacyjnej oraz zakres zadań komisji określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz. U. Nr 126, poz. 1319 z późn. zm.; dalej jako: r.s.s.). Ostatnia nowelizacja tego aktu z dnia 16 kwietnia 2009 r. (Dz. U. Nr 62, poz. 516) z dniem 1 czerwca 2009 r. zmieniła dotychczas przyjęty model organizacji i przeprowadzania państwowego egzaminu specjalizacyjnego diagnostów laboratoryjnych (PESDL). 1 Uzasadnienie projektu z dnia 18 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostę laboratoryjnego, dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Zdrowia pod adresem: www.bip.mz.gov.pl

Farmaceuci wykonują swój zawód głównie, jako pracownicy aptek, przemysłu farmaceutycznego (przede wszystkim w działach naukowych bądź jako przedstawiciele handlowi), pracownicy naukowi uczelni bądź instytutów naukowych (np. Państwowego Zakładu Higieny, Narodowego Instytutu Leków) lub urzędnicy państwowi (np. w Głównym Inspektoracie Farmaceutycznym czy Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych). Jako pracownicy podlegają oni przepisom ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), który w sposób kompleksowy reguluje prawa i obowiązki pracownicze.

1. Informacja o programie Celem Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko (POIŚ) jest poprawa atrakcyjności inwestycyjnej Polski i jej regionów poprzez rozwój infrastruktury technicznej przy równoczesnej ochronie i poprawie stanu środowiska, zdrowia, zachowaniu tożsamości kulturowej i rozwijaniu spójności terytorialnej. POIŚ dysponuje największym ze wszystkich programów zasobem finansowym, wynoszącym niemal 28 mld euro. Stanowi to ponad 40% całkowitej kwoty środków unijnych zaangażowanych w realizację polityki spójności w Polsce.

Za produkcję leku odpowiedzialny jest wytwórca. Może nim być sam podmiot odpowiedzialny (przedsiębiorca, który uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego) lub inny podmiot wykonujący czynności związane z wytwarzaniem produktu leczniczego. Zgodnie z art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271; dalej jako: u.p.f.) wytwarzaniem jest każde działanie prowadzące do powstania produktu leczniczego, w tym zakup i przyjmowanie w miejscu wytwarzania przez wytwórcę materiałów używanych do produkcji, produkcja, dopuszczanie do kolejnych etapów wytwarzania, w tym także pakowanie lub przepakowywanie oraz magazynowanie i dystrybucja własnych produktów leczniczych, w tym także czynności kontrolne związane z tymi działaniami.