Komentarz poświęcony został omówieniu możliwości poprawy ofert w przetargach z zakresu ochrony zdrowia. Wskazane zostały rodzaje omyłek podlegających poprawie, czyli oczywiste omyłki pisarskie, oczywiste omyłki rachunkowe oraz inne omyłki polegające na niezgodności oferty ze specyfikacją istotnych warunków zamówienia. Poprawa tychże omyłek ukazana została na przykładzie procesów inwestycyjnych ochrony zdrowia, dostaw, usług oraz przetargów. Zagadnienie zostało przedstawione w oparciu o orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.; dalej jako: u.p.f.), określa podstawowe warunki złożenia wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, realizując w ten sposób postanowienia odpowiednich przepisów prawa Unii Europejskiej, w tym w szczególności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz. U. UE L 311 z 28.11.2001, str. 67 z późn. zm.).

Do jednej z naczelnych zasad prawa Unii Europejskiej należy zapewnienie swobodnego przepływu pracowników i swobodnego świadczenia usług na terenie całej Wspólnoty Europejskiej. Systemy prawne państw członkowskich zawierają jednak różne regulacje dotyczące wykonywania określonych zawodów, w tym farmaceuty, które stanowią istotną przeszkodę w możliwości swobodnej migracji pracowników. W celu zlikwidowania wspomnianej przeszkody, wydano początkowo szereg tzw. dyrektyw sektorowych. We wrześniu 2005 r. dyrektywy sektorowe zostały zastąpione jednym aktem prawnym w postaci dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2005/36/WE z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U. UE L 255 z 30.09.05, str. 22 z późn. zm.). Wspomniany akt prawny zawiera ujednolicone zasady dotyczące zdobywania oraz uznawania kwalifikacji, w tym kwalifikacji farmaceuty. Dyrektywa nr 2005/36/WE wraz z postanowieniami Traktatu Akcesyjnego tworzą podstawę do uznawania kwalifikacji polskiego farmaceuty we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 września 2004 r. w sprawie kwalifikacji osób uprawnionych do zawodowego uboju oraz warunków i metod uboju i uśmiercania zwierząt (Dz. U. Nr 205, poz. 2102; dalej jako: r.k.o.u.) zostało wydane na podstawie delegacji art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.; dalej jako: u.o.z.). Zasady dotyczące uboju zwierząt określa rozdział 10 u.o.z. Zgodnie z art. 33 1 u.o.z. uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie potrzebą gospodarczą, względami humanitarnymi, koniecznością sanitarną, nadmierną agresywnością zwierzęcia, potrzebami nauki lub wykonywaniem zadań związanych z ochroną przyrody na obszarze parków narodowych i rezerwatach przyrody.

Jedną z przyczyn, że tylko nieliczne samorządy złożyły wnioski dotyczące reorganizacji szpitali w spółki, są skomplikowane procedury. Trwają one zbyt długo i za dużo kosztują.

Artykuł 54 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.; dalej jako: u.o.z.z.) ustala podstawy do opracowania programów zwalczania chorób zakaźnych zwierząt wskazanych w załączniku 1 do ustawy w sposób umożliwiający implementację w odrębnych rozporządzeniach przepisów wspólnotowych.

W związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej Polska została zobowiązana w trakcie negocjacji do wprowadzenia do swego systemu prawnego dodatkowego prawa ochronnego na produkty lecznicze. Odpowiednie przepisy zostały przyjęte w nowelizacji ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.; dalej jako: u.p.w.p.) i zaczęły obowiązywać w momencie akcesji, podobnie jak postanowienia Traktatu Akcesyjnego w tym zakresie oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz. U. UE L 182 z 2.07.1992, str. 1 z późn. zm.), które ustanawiało dodatkowe prawo ochronne. SPC wydłuża dwudziestoletni okres ochrony patentowej leków maksymalnie o 5 lat, dając koncernom produkującym leki oryginalne przedłużoną wyłączność na rynku. Producenci generyków, których w Polsce jest najwięcej, będą natomiast musieli dłużej czekać na wygaśnięcie ochrony leków, których odpowiedniki zamierzają produkować.