Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 93, poz. 896 z późn. zm.; dalej jako: u.w.m.) wprowadza szereg wymagań związanych z wprowadzeniem wyrobów medycznych do obrotu i do używania. Wyroby medyczne podlegają określonej klasyfikacji i w zależności od przynależności do określonej klasy - obowiązkowi spełnienia przewidzianych w stosunku do nich wymagań zasadniczych.

Od kilku lat prowadzone są w Polsce intensywne prace nad opracowaniem optymalnego systemu, który poprawiłby wskaźniki w zakresie ratowania osób poszkodowanych w wypadkach i innych stanach zagrożenia życia. Dlatego podjęcie zdecydowanych działań w tym kierunku jest w pełni uzasadnione i wynika z oczekiwań społeczeństwa, ponieważ ilość osób umierających w Polsce na skutek wypadków i innych stanów zagrożenia życia jest nadal zbyt wysoka w porównaniu ze wskaźnikami w innych bardziej rozwiniętych państwach. W tym celu, w ramach systemu powiadamiania ratunkowego, organizowane są między innymi wojewódzkie centra powiadamiania ratunkowego (poziom koordynacyjny), w których skład wchodzi stanowisko kierowania komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz stanowisko lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.; dalej jako: u.p.r.m.), natomiast centra powiadamiania ratunkowego (poziom wykonawczy) stanowiące wspólne stanowiska kierowania składają się ze stanowisk kierowania komendantów powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej oraz dyspozytorów medycznych zatrudnionych przez dysponentów jednostek określonych w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Obligatoryjnym organem każdego zakładu opieki zdrowotnej jest jego kierownik. Kierownik to termin ustawowy określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.) i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. W praktyce natomiast osobę zarządzającą nazywa się dyrektorem. Używanie powyższego pojęcia powinno wynikać ze statutu konkretnego zakładu opieki zdrowotnej w przeciwnym wypadku nie ma ono bowiem uzasadnienia prawnego. Status prawny kierownika i zakres jego odpowiedzialności reguluje przede wszystkim ustawa o zakładach opieki zdrowotnej i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze a także inne powszechnie obowiązujące normy prawne. Z tytułu pełnionej funkcji kierownik zakładu opieki zdrowotnej ponosi różne rodzaje odpowiedzialności prawnej m.in. cywilną i karną.

Narodowy Fundusz Zdrowia wprowadził w drugiej połowie 2008 roku nowe zasady w zakresie realizacji i finansowania świadczeń szpitalnych, oparte na doświadczeniach brytyjskiego systemu HRG (w naszym systemie finansowania świadczeń opieki zdrowotnej zwany systemem JGP - jednorodnych grup pacjentów). Obecnie system ten jest już wdrożony i w zakresie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne uregulowany jest postanowieniami zarządzenia Prezesa NFZ 93/2008/DSOZ z dnia 22 października 2008 r. Zbliża się jednak okres zawierania umów przez Fundusz i w związku ze zmianami ustawowymi pojawią się nowe zarządzenia Prezesa Funduszu w sprawie warunków zawierania i realizacji umów, również w zakresie leczenia szpitalnego, których projekty zostały przekazane do konsultacji i znajdują się na stronach internetowych NFZ (www.nfz.gov.pl).

Prawo pacjenta do informacji o ryzyku i skutkach zabiegu medycznego jest jednym z podstawowych praw pacjenta. Zazwyczaj jest łączone z zagadnieniem tzw. świadomej zgody na interwencję medyczną (tzw. informed consent - ang., consentement eclairé - fr.). Trzeba pamiętać jednak, iż są to dwa niezależne prawa. Przykładowo, pacjent który rezygnuje z dalszej terapii zachowuje prawo do informacji o stanie zdrowia. Pacjent, który już wyraził zgodę na interwencję medyczną ma oczywiście prawo do informacji o wynikach badania, leczenia czy rehabilitacji.

Na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.) świadczeniobiorcy mają prawo do świadczeń na rzecz zachowania zdrowia, zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania chorób (art. 15 u.ś.o.z.). Powyższe świadczenia obejmują zarówno promocję zdrowia (propagowanie zachowań prozdrowotnych poprzez zachęcanie do indywidualnej odpowiedzialności za własne zdrowie), jak również programy profilaktyczne, których celem jest zmniejszenie zachorowalności i umieralności, poprzez wczesne rozpoznanie chorób (ze szczególnym uwzględnieniem chorób układu krążenia i chorób nowotworowych) oraz wczesną identyfikację osób z podwyższonym ryzykiem zachorowania (u.ś.o.z.).