Sąd odwoławczy w uzasadnieniu nie wskazał, że sędzia orzekająca w sprawie nie spełnia minimum standardu niezawisłości i bezstronności. Skuteczne wykazanie nienależytej obsady sądu zakładałoby wskazanie np. na sposób obrad Krajowej Rady Sądownictwa w zakresie kandydatury, opinię zgromadzenia ogólnego sędziów danego sądu, porównanie osiągnięć kandydata z innym czy drogę awansu sędziego – orzekł Sąd Najwyższy i uchylił wyrok.

Zgodę na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydaje nie Sąd Najwyższy, ale Naczelny Sąd Administracyjny – orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej. Pytanie zadała nieistniejąca od lipca 2022 r. Izba Dyscyplinarna, a więc organ, który przestał działać, więc zagadnienie trzeba pozostawić bez rozpoznania.

Prokurator przyjął łącznie sześć łapówek w związku z pełnieniem funkcji publicznej, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym. W konsekwencji, oprócz kary pozbawienia wolności, nie może pełnić przez 10 lat zawodów związanych ze stosowaniem prawa. Izba Odpowiedzialności Zawodowej potwierdziła, że z uwagi na uchybienie godności urzędu nie może dalej pełnić służby.

Organ nakazał usunięcie licznych nieprawidłowości. Wydana w tej sprawie decyzja została uchylona, ponieważ nie określono, jakie czynności trzeba wykonać w celu usunięcia naruszeń oraz nie wskazano precyzyjnie, kto jest adresatem obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwrócił też uwagę, że organ powinien ocenić, czy wszystkie stwierdzone nieprawidłowości zagrażają życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku.

Brak obrońcy przy rozpoznawaniu sprawy o pozbawienie prawa wykonywania zawodu radcy prawnego był przyczyną uchylenia wyroku dyscyplinarnego. Wyższy Sąd Dyscyplinarny nie zaakceptował zwolnienia lekarskiego wydanego przez lekarza, który nie był lekarzem sądowym, co w okresie pandemii okazało się niesłuszne. Uchylono wtedy taki obowiązek – wskazał Sąd Najwyższy.

Sędziego nie można karać dyscyplinarnie za popełniony błąd. Uruchomienie postępowania dyscyplinarnego o ukaranie sędzi Barańskiej było błędem – stwierdziła w czwartek Izba Odpowiedzialności Zawodowej SN. Zachowanie sędzi obwinionej nie było bezprawne ani zawinione, ani też szkodliwe społecznie, miała prawo do własnej interpretacji przepisów - dodał Sąd Najwyższy.

Zasadnicza treść umowy zawarta przez jednostkę samorządową i dotycząca jej mienia stanowi informację publiczną. Wniosek w tej sprawie nie może jednak naruszać przepisów ustawy Prawo o notariacie, które limitują dostęp do treści aktu. Orzekł tak niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. W sprawie chodziło o skan aktu notarialnego potwierdzającego sprzedaż działki.

Wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet gdyby miał udziały dominujące, sięgające 99 procent, nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, więc nie podlega ubezpieczeniom społecznym - taki jest sens uchwały, która zapadła w środę w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego.

Firma korzystająca z ulgi na ekspansję odliczy wydatki na zakup biletów lotniczych oraz zakwaterowanie i wyżywienie pracowników w związku z wyjazdem na targi. Nie odliczy jednak wydatków na wynagrodzenie pracowników - orzekł w pierwszym takim wyroku WSA w Białymstoku, przyznając rację fiskusowi. Według ekspertów, takie ograniczenie nie wynika z przepisów, a wcześniej fiskus zgadzał się na potrącenie kosztów pracowniczych.

Emeryt, który uprzednio przeszedł na emeryturę i podjął zatrudnienie u innego pracodawcy, gdzie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości nie powodującej zawieszenia wypłaty emerytury, jest emerytem, byłym pracownikiem w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych - taką uchwałę podjął Sąd Najwyższy 21 lutego br.

Jakiekolwiek pogorszenie funkcji umysłowych ze względu na wiek czy też przebyte choroby nie jest równoznaczne z zaistnieniem stanu wyłączającego świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Polemika z oceną psychofizycznego stanu testatora nie może znaleźć się w skardze kasacyjnej - dlatego Izba Cywilna SN odrzuciła wniosek uczestniczki postępowania.

Potrącenie na pasach pieszej przez sędziego kierującego samochodem to wypadek nieumyślny wynikły z braku dostatecznej uwagi – orzekł Sąd Najwyższy. Zgromadzone dowody uzasadniają podejrzenie popełnienia przez sędziego czynu zabronionego, dlatego Izba Odpowiedzialności Zawodowej uchyliła immunitet i zezwoliła na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.

Ministerstwo Finansów nie zmienia stanowiska w zakresie opodatkowania aportu wnoszonego przez gminy do spółek komunalnych. Uznaje, że samorządy powinny w każdej sytuacji płacić VAT. Eksperci zwracają jednak uwagę, że gminy mogą działać w odmiennym charakterze: wykonywać zadania publiczne albo prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania publiczne. I tylko w drugiej sytuacji powinny płacić VAT. Spory rozstrzygnie Naczelny Sąd Administracyjny.

Wspólnota mieszkaniowa nie zgadzała się z rozstrzygnięciem, w którym nakazano jej usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że organ, zauważając nieodpowiedni stan techniczny, ma obowiązek wydać decyzję i sformułować adekwatne nakazy. Decyzja ta ma charakter autonomiczny względem ewentualnego skorzystania przez właścicieli lokali z uprawnień o charakterze cywilnym.

Niedopuszczalne jest odrębne dochodzenie wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności drogi koniecznej od samego ustanowienia. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej osoby fizycznej w takiej sprawie prowadzonej z udziałem kilkorga innych osób. Skarga staje się dopuszczalna wyłącznie w razie przekroczenia wartości progowej, czyli 50 tysięcy złotych.

Treść postanowienia prokuratora o umorzeniu postępowania przeciwko wójtowi jest informacją publiczną. Chodzi jednak wyłącznie o ten konkretny dokument i to w sprawie, w której wójtowi zarzucono nadużycie uprawnień związanych z pełnioną funkcją. Do takiego wniosku doszedł niedawno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Parametry oświadczenia o przeproszeniu za naruszenie dóbr osobistych są nie do pogodzenia z wolnością słowa i wolnością prasy oraz z zakazem cenzury prewencyjnej - orzekł Sąd Najwyższy. Uwzględnił skargę kasacyjną wydawcy prasowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie z powództwa kobiety opisanej jako osoba, która nie płaci w sklepie za odzież.

Spółka wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych, które obejmowały wpis od skargi. W toku postępowania wykazano, że spółka przynosiła dochód oraz dysponowała zasobami finansowymi, które pozwalały na kontynuowanie bieżącej działalności i wypłatę wynagrodzeń. Posiadała ona też środki trwałe o znacznej wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił więc przyznania prawa pomocy.

Sąd Apelacyjny w Warszawie nie zgodził się na uniewinnienie mężczyzny, który miał pomagać w popełnieniu oszustwa i praniu brudnych pieniędzy przez inne osoby. Sprawa wraca do Sądu Okręgowego, który ma ustalić, jaki był rzeczywisty udział oskarżonego w tym procederze, czy jego rola ograniczyła się do przypadkowej obecności w czasie popełnienia czynu zabronionego i czy wiedział, że dochodzi do przestępstwa.

Pracodawca nie wykonał w całości nakazu wypłaty pracownikom zaległych wynagrodzeń. Inspektor pracy nałożył więc na niego grzywnę w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że działania organu stanowiły konsekwencję trwającego niewykonania obowiązku, a trudna sytuacja finansowa pracodawcy nie mogła zostać uznana za podstawę odstąpienia od zastosowania grzywny w celu przymuszenia.