Podstawowym obowiązkiem przedsiębiorcy produkującego lub wprowadzającego żywność do obrotu jest zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego produktu.

Od kilku lat prowadzone są w Polsce intensywne prace nad opracowaniem optymalnego systemu, który poprawiłby wskaźniki w zakresie ratowania osób poszkodowanych w wypadkach i innych stanach zagrożenia życia. Dlatego podjęcie zdecydowanych działań w tym kierunku jest w pełni uzasadnione i wynika z oczekiwań społeczeństwa, ponieważ ilość osób umierających w Polsce na skutek wypadków i innych stanów zagrożenia życia jest nadal zbyt wysoka w porównaniu ze wskaźnikami w innych bardziej rozwiniętych państwach.

W obowiązującym stanie prawnym nałożono na lekarzy prawo, ale i obowiązek doskonalenia zawodowego1. Jedną z form tego procesu może być szkolenie specjalizacyjne ( 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów; Dz. U. Nr 231, poz. 2326 z późn. zm.).

Szkodą w prawie cywilnym jest uszczerbek w dobrach prawnie chronionych, poniesiony wbrew woli poszkodowanego. Tradycyjnie wyróżnia się dwa rodzaje szkód: na osobie i w mieniu. W przypadku szkody na osobie uszczerbek dotyka organizmu poszkodowanego, wyrażając się w uszkodzeniu ciała lub wywołaniu rozstroju zdrowia. Szkoda w mieniu ogniskuje się w sferze mienia, tj. własności i innych praw majątkowych przysługujących poszkodowanemu. Nie ulega wątpliwości, że szkody wyrządzone przy leczeniu są szkodami na osobie.

Zgodnie z art. 415 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) każdy, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Za szkodę odpowiada zatem osoba, której zawinione zachowanie jest źródłem powstania tej szkody, przy czym zachowanie to może polegać zarówno na działaniu, jak i zaniechaniu działania, do którego sprawca był zobowiązany. Szkodą w rozumieniu cytowanego przepisu jest natomiast każdy uszczerbek w dobrach prawnie chronionych i może przybrać postać uszczerbku materialnego na osobie lub mieniu (szkody majątkowej), bądź krzywdy rozumianej jako cierpienia fizyczne i krzywda moralna (szkody niemajątkowej).