eHealth to aplikacja informacyjna i technologie komunikacji, które oddziałują na sektor zdrowia. eZdrowie także może oznaczać, bardziej ogólnie, użycie internetu albo innych elektronicznych mediów do przekazywania zdrowia skorelowanego z informacją albo usługami. eZdrowie to wszelkie zastosowania technologii teleinformatycznych w zapobieganiu chorobom, diagnostyce, leczeniu, kontroli oraz prowadzeniu zdrowego stylu życia. Narzędzia te przyczyniają się do usprawnienia komunikacji pomiędzy pacjentem a usługodawcami z branży opieki zdrowotnej, przekazywaniu danych pomiędzy poszczególnymi instytucjami oraz bezpośrednim kontaktom, zarówno między pacjentami, jak i pracownikami opieki zdrowotnej. Mogą one także obejmować sieci informacji na temat zdrowia, elektroniczne kartoteki, usługi telemedycyny oraz przenośne lub nadające się do noszenia na sobie urządzenia komunikacyjne, służące do wspomagania pacjenta i monitorowania jego stanu zdrowia. Narzędzia z zakresu eZdrowia mogą przynieść znaczące korzyści całemu społeczeństwu, dzięki poprawie dostępu do opieki zdrowotnej i jej jakości, skoncentrowaniu systemu opieki zdrowotnej na potrzebach pacjenta oraz poprawie skuteczności i wydajności funkcjonowania całego systemu ochrony zdrowia.

1. Formy doskonalenia zawodowegoJedną z podstawowych zasad wykonywania zawodu pielęgniarki jest udzielanie świadczeń zdrowotnych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej. Zasadę tę wyraża art. 18 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 z późn. zm.; dalej jako: u.z.p.p.). Aby powyższe założenie znajdowało odzwierciedlenie w stanie faktycznym, aby udzielane świadczenia rzeczywiście odpowiadały stanowi aktualnej wiedzy w zakresie świadczeń pielęgniarskich, na pielęgniarki nałożony został obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych (art. 10b ust. 1 u.z.p.p.). Obowiązek ten koresponduje z przyznanym pielęgniarkom prawem do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.Generalną zasadą kształcenia podyplomowego jest bowiem w świetle art. 10b ust. 2 u.z.p.p. realizacja treści programowych zgodnych z aktualnym stanem wiedzy medycznej.

Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.) zastąpiła obowiązujące poprzednio ustawy: z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.) oraz z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 241, poz. 2073, z późn. zm.).

Regulacje prawne dotyczące transportu materiału biologicznego są niejasne i nieprecyzyjne. Nie ma bowiem żadnego dokumentu o charakterze prawnym, który odnosiłby się bezpośrednio do problemu transportu ludzkiego materiału biologicznego pobranego od żywego osobnika w celach wyłącznie badawczych (diagnostycznych). Tym bardziej brak jest uregulowań szczególnych transportu ludzkiego materiału biologicznego do celów diagnostycznych w ramach badań klinicznych produktu leczniczego.

1. Podstawy formalno-prawne działalnościW myśl zapisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.) zmienionej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1172), niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, jak również indywidualna (bądź grupowa) praktyka lekarska może zawrzeć umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia. Ustawodawca w art. 5 u.ś.o.z. określił te podmioty mianem świadczeniodawców.