Wykonywanie obowiązków lekarza weterynarii jest w Polsce poddane regulacjom kilku ustaw. Przede wszystkim należy odróżnić działania lekarza weterynarii powszechnego dostępu (leczenie zwierząt domowych, gospodarskich, wykorzystywanych w celach rozrywkowych, eksponowanych w zwierzyńcach i ogrodach zoologicznych itp.), od działania lekarzy weterynarii, którzy zajmują się ochroną bezpieczeństwa żywności pochodzenia zwierzęcego i urzędowej administracji weterynaryjnej.

We współczesnej literaturze prawniczej, poświęconej zagadnieniom odpowiedzialności cywilnej lekarza, rzadko wymienia się błąd w sztuce jako odrębną podstawę tej odpowiedzialności. Jednocześnie jednak pojęcie to funkcjonuje zarówno w praktyce lekarskiej, jak też orzecznictwie sądowym. Dlatego też warto zastanowić się nad umiejscowieniem błędu w sztuce wśród ogólnych przesłanek odpowiedzialności i jednocześnie bliżej wyjaśnić znaczenie tego pojęcia ustalone dla potrzeb stosowania prawa. W doktrynie prawa cywilnego wymienia się następujące przesłanki odpowiedzialności cywilnej lekarza: winę, szkodę oraz występujący między zawinionym postępowaniem lekarza a szkodą tzw. adekwatny związek przyczynowy. Wina obejmuje zarówno element obiektywny (bezprawność), czyli naruszenie reguł prawidłowego postępowania, jak również subiektywny (przypisywalność) w postaci np. niedbalstwa czy lekceważenia obowiązków. Należy zaznaczyć, że zdaniem Sądu Najwyższego nie każdy błąd lekarski, a tylko błąd zawiniony może powodować odpowiedzialność za szkodę wynikającą dla pacjenta.

Z dniem 1 stycznia 2008 r. weszły w życie przepisy o czasie pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej do ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.) mocą ustawy nowelizacyjnej z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 176, poz. 1240). Nowelizacja miała na celu dostosowanie przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej do przepisów dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. U. UE L 299 z 18.11.2003, str. 9), w wykładni przyjętej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości.

1) WstępUstawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684)(dalej jako: p.r.z.o.z) reguluje zasady i warunki naprawy złej sytuacji ekonomicznej placówek publicznej służby zdrowia. Obok wskazania sposobów spłaty zobowiązań cywilnoprawnych oraz zobowiązań wobec pracowników z tytułu ustawy 203, ustawodawca określił także zasady restrukturyzacji zobowiązań publicznoprawnych. Jednym ze sposobów jest umorzenie zobowiązań publicznoprawnych.

Pełne prawo wykonywania zawodu pielęgniarka otrzymuje po spełnieniu warunków określonych w art. 11 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 z późn. zm.; dalej jako: u.z.p.p.). Jednym z koniecznych warunków jest odbycie stażu podyplomowego. Po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, pielęgniarka uzyskuje bowiem ograniczone prawo wykonywania zawodu. Jest ono przyznawane właśnie po to, by pielęgniarka mogła odbyć staż podyplomowy. Stanowi o tym wyraźnie art. 11 ust. 3 u.z.p.p. oraz 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie stażu podyplomowego pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 69, poz. 815 z późn. zm.; dalej jako: rozporządzenie).

1. Ochrona informacji o stanie zdrowia Dokumentacja medyczna jest szczególnym zbiorem danych osobowych. Informacje o stanie zdrowia zawarte w dokumentacji medycznej podlegają zaostrzonemu rygorowi ochrony prawnej, ponieważ zaliczane są do kategorii danych osobowych wrażliwych (inaczej zwanych danymi sensytywnymi). Ustawodawca zapewnia szczególną ochronę tego rodzaju danych i dlatego w art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.; dalej jako: u.o.d.o.) wprowadza generalny zakaz przetwarzania danych stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym. Zakaz przetwarzania danych wrażliwych stanowi przejaw konstytucyjnej zasady ochrony prywatności (art 51 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Szczególna ochrona danych o stanie zdrowia realizowana jest również poprzez obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Lekarz, pielęgniarka lub położna mają obowiązek zachować w tajemnicy informacje związane z pacjentem, a uzyskane w związku z wykonywaniem zawodu. W ten sposób dokumentacja medyczna podlega tajemnicy zawodowej, ponieważ zawiera tego rodzaju dane.

Dane o stanie zdrowia jako dane osobowe Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) zalicza dane o stanie zdrowia do tzw. danych wrażliwych (sensytywnych), czyli szczególnie chronionych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy przetwarzanie danych sensytywnych (w tym m.in. o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym) jest zasadniczo zabronione, poza wypadkami wskazanymi enumeratywnie w art. 27 ust. 2.