W dniu 14 marca 2008 r. odbyło się kolejne szkolenie organizowane przez Wolters Kluwer Polska dla pracowników ochrony zdrowia. Publikujemy relację z tegoszkolenia.

Relacja z marcowego szkolenia organizowanego przez Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. dla pracowników ochrony zdrowia.

Procesy gospodarcze i społeczne spowodowały, że jednym z kluczowych czynników wpływających na funkcjonowanie firmy na rynku jest jej wizerunek. Termin ten ma wiele znaczeń. Ogólnie oznacza obraz firmy, jaki został ukształtowany w świadomości ludzi, zbiór znaczeń i symboli sprawiający, że organizacja jest rozpoznawalna, jak też sposób, w jaki ludzie opisują, zapamiętują i ustosunkowują się do firmy.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (pr. farm.) określa m.in. zasady przeprowadzania badań klinicznych produktów leczniczych. Z problematyką badań klinicznych wiąże się także szereg kwestii cywilistycznych, w tym w szczególności związanych z odpowiedzialnością cywilną za ewentualne szkody wyrządzone w trakcie tych badań. Należy zauważyć, że z art. 37c pr. farm. wynika, że prowadzenie badania klinicznego nie zwalnia sponsora i badacza od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z prowadzonego badania klinicznego.

Relacja z lutowego specjalistycznego spotkania szkoleniowego

1. WstępLekarz może aplikować swoim pacjentom środki farmaceutyczne i materiały medyczne bezpośrednio, podczas gdy pacjent podlega hospitalizacji w zakładzie opieki zdrowotnej, lub też przepisywać je pacjentowi do samodzielnego przyjmowania za pomocą recepty lekarskiej. Wydawaniem zapisanych przez lekarzy leków zajmują się apteki. Lekarz nie może sprzedawać środków farmaceutycznych, materiałów medycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy doraźnie dostarcza pacjentowi środek farmaceutyczny lub materiał medyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku art. 46 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 z późn. zm.; dalej jako: u.z.l.l.d.).

1. WprowadzenieKrew uczestniczy w podstawowych zjawiskach fizykochemicznych żywego organizmu. Przetoczenie krwi lub jej elementów komórkowych, zwane transfuzją, jest faktycznie przeszczepem krótko żyjącym. Przetaczanie krwi czyli transfuzja to podawanie krwi zasadniczo bezpośrednio z żyły dawcy do żyły biorcy. Obecnie z tej metody przetaczania korzysta się bardzo rzadko i pod tym pojęciem rozumie się potocznie również podawanie krwi metodą pośrednią, a więc krwi konserwowanej lub preparatów krwi, czyli środków krwiopochodnych, które zawierają krwinki czerwone (masa erytrocytarna). Podawanie dożylne pozostałych środków krwiopochodnych (np. preparaty osocza), tzw. środków krwiozastępczych (dekstrany) i innych roztworów (np. roztwory glukozy, elektrolitów), określa się terminem przetaczanie.

WstępPrzepis art.68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) odróżnia prawo do ochrony zdrowia oraz prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Zostało to ujęte w dwóch pierwszych ustępach tego artykułu:1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia.2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielenia świadczeń określa ustawa. 1Zapewnienie prawa do ochrony zdrowia i równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych zagwarantowane w art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji nie jest jednak równoznaczne z gwarancją otrzymania wszystkich rodzajów świadczeń i nie oznacza pełnej ich bezpłatności. Znikąd nie wypływa obowiązek zapewnienia przez państwo bezpłatnej opieki zdrowotnej. 2 Równy dostęp, nie oznacza bezpłatności, lecz przejawia się w stworzeniu pacjentom możliwości skorzystania ze świadczeń oraz w pozostawieniu swobody wyboru lekarza. W Konstytucji obowiązek zapewnienia dostępu do świadczeń został nałożony na władze publiczne, a świadczenia zdrowotne finansowane są ze środków publicznych (art. 68 Konstytucji). Udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zatem być uznane za wypełnianie przez instytucje państwowe i samorządowe nałożonego na nie obowiązku o charakterze publicznym 3. Świadczenia zdrowotne finansowane ze środków publicznych mogą być udzielane przez publiczne, jak i niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej, a także przez osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny lub grupową praktykę lekarską, grupową praktykę pielęgniarek i położnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach.