1) WstępUstawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684)(dalej jako: p.r.z.o.z) reguluje zasady i warunki naprawy złej sytuacji ekonomicznej placówek publicznej służby zdrowia. Obok wskazania sposobów spłaty zobowiązań cywilnoprawnych oraz zobowiązań wobec pracowników z tytułu ustawy 203, ustawodawca określił także zasady restrukturyzacji zobowiązań publicznoprawnych. Jednym ze sposobów jest umorzenie zobowiązań publicznoprawnych.

Pełne prawo wykonywania zawodu pielęgniarka otrzymuje po spełnieniu warunków określonych w art. 11 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 z późn. zm.; dalej jako: u.z.p.p.). Jednym z koniecznych warunków jest odbycie stażu podyplomowego. Po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, pielęgniarka uzyskuje bowiem ograniczone prawo wykonywania zawodu. Jest ono przyznawane właśnie po to, by pielęgniarka mogła odbyć staż podyplomowy. Stanowi o tym wyraźnie art. 11 ust. 3 u.z.p.p. oraz 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie stażu podyplomowego pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 69, poz. 815 z późn. zm.; dalej jako: rozporządzenie).

1. Ochrona informacji o stanie zdrowia Dokumentacja medyczna jest szczególnym zbiorem danych osobowych. Informacje o stanie zdrowia zawarte w dokumentacji medycznej podlegają zaostrzonemu rygorowi ochrony prawnej, ponieważ zaliczane są do kategorii danych osobowych wrażliwych (inaczej zwanych danymi sensytywnymi). Ustawodawca zapewnia szczególną ochronę tego rodzaju danych i dlatego w art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.; dalej jako: u.o.d.o.) wprowadza generalny zakaz przetwarzania danych stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym. Zakaz przetwarzania danych wrażliwych stanowi przejaw konstytucyjnej zasady ochrony prywatności (art 51 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.). Szczególna ochrona danych o stanie zdrowia realizowana jest również poprzez obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Lekarz, pielęgniarka lub położna mają obowiązek zachować w tajemnicy informacje związane z pacjentem, a uzyskane w związku z wykonywaniem zawodu. W ten sposób dokumentacja medyczna podlega tajemnicy zawodowej, ponieważ zawiera tego rodzaju dane.

Dane o stanie zdrowia jako dane osobowe Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) zalicza dane o stanie zdrowia do tzw. danych wrażliwych (sensytywnych), czyli szczególnie chronionych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy przetwarzanie danych sensytywnych (w tym m.in. o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym) jest zasadniczo zabronione, poza wypadkami wskazanymi enumeratywnie w art. 27 ust. 2.

Opracowanie poświęcone jest analizie uwarunkowań prawnych wykonywania zawodu lekarza dentysty w Unii Europejskiej. Nazwa zawodu jest zgodna z nazwą użytą w Traktacie Akcesyjnym i wynika z negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską. Unia proponowała nazwę dentysta, Polska chciała używać nazwy zgodnej z krajową nomenklaturą lekarza stomatologii. Ostatecznie w Traktacie Akcesyjnym używane jest pojęcie lekarza dentysty, a w analizie obie nazwy są kompromisowo stosowane zamiennie.

We współczesnych systemach prawnych można wyróżnić trzy modele regulacji prawnych, które dotyczą przerwania ciąży. Według pierwszego wszelkie zabiegi przerywania ciąży są zakazane. Uzasadniając takie stanowisko podaje się dobro dziecka, interesy matki, względy społeczne. Model drugi aprobuje dopuszczalność przerywania ciąży pod warunkiem wcześniejszego uzyskania zgody odpowiednich władz państwowych. Zgoda oparta jest na kryteriach medycznych, socjalnych, demograficznych. Zgodnie z modelem trzecim przerywanie ciąży jest prawnie dopuszczalne. Jednakże musi zostać przeprowadzone przez osoby wykwalifikowane pod względem medycznym. W Polsce okoliczności przerwania ciąży reguluje przede wszystkim parokrotnie nowelizowana ustawa z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. Nr 17, poz. 78 z późn. zm.; dalej: ustawa o planowaniu); zob. art. 4a. W pozostałym zakresie zastosowanie mają również przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943 z późn. zm., dalej jako: ustawa lekarska) odnośnie obowiązku podjęcia takiego zabiegu bądź jego odmowy (art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 i ust. 10, art. 34 ust. 6) i ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89; dalej jako: ustawa o z.o.z.) zob. art. 7.