W 2007 roku wartość sprzedaży leków w Polsce wyniosła ok. 16 mld zł. Największy wartościowy wzrost sprzedaży ok. 10% odnotowały leki wydawane bez recepty, wśród których prym wiodą leki na przeziębienie i grypę wzrost o 30%. Sprzedaż leków bez recepty (OTC) wzrosła tym samym do blisko 3,5 mld zł (na poziomie cen zakupu).W 2004 r. na pokrycie kosztów refundacji leków, Narodowy Fundusz Zdrowia wydał ponad 6 mld zł. Zrealizowano wtedy 172 mln recept, wypisano na nich 256 mln pozycji leków. Refundacją objęto 362 mln opakowań o łącznej wartości blisko 9 mld zł. Prawie połowę ogólnej kwoty przeznaczonej na refundację wydano na leki dostępne za opłatą ryczałtową. Polskie przepisy dotyczące refundacji stanowią w dużej mierze implementację Dyrektywy Rady Nr 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz. U. UE L 40 z 11.02.1989, str. 8), która wprowadza szereg ograniczeń i wymogów proceduralnych w umieszczaniu, odmowach umieszczenia oraz wykreślaniu produktów leczniczych z list refundacyjnych.

Bezpłatne zaopatrzenie w lekiŚwiadczeniom zdrowotnym z ubezpieczenia zdrowotnego towarzyszy często konieczność zapewnienia choremu leków. W przypadku leczenia w szpitalu, obok świadczeń zdrowotnych pacjent ma prawo do otrzymania ze szpitala środków farmaceutycznych art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.; dalej jako: u.z.o.z.).

Przepis art. 12 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 Kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) nadaje każdemu obywatelowi prawo do zrzeszania się. Stąd tak, jak w innych zawodach regulowanych, również farmaceuci posiadają swój samorząd zawodowy. W skład samorządu wchodzą wszyscy farmaceuci wpisani do właściwych rejestrów farmaceutów.

Przepis art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) odróżnia prawo do ochrony zdrowia oraz prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Zostało to ujęte w dwóch pierwszych ustępach tego artykułu: 1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia. 2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielenia świadczeń określa ustawa.

Lekarz może aplikować swoim pacjentom środki farmaceutyczne i materiały medyczne bezpośrednio, podczas gdy pacjent podlega hospitalizacji w zakładzie opieki zdrowotnej, lub też przepisywać je pacjentowi do samodzielnego przyjmowania za pomocą recepty lekarskiej. Wydawaniem zapisanych przez lekarzy leków zajmują się apteki. Lekarz nie może sprzedawać środków farmaceutycznych, materiałów medycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy doraźnie dostarcza pacjentowi środek farmaceutyczny lub materiał medyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku art. 46 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857; dalej jako: u.z.l.l.d.).

Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera dyrektor wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia na mocy art. 107 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.). Świadczeniodawca jest zobowiązany wykonywać umowę zgodnie z warunkami udzielania świadczeń, określonymi w ustawie, ogólnych warunkach umów, odrębnych przepisach oraz zgodnie z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców, określonymi przez Prezesa NFZ. Kontrahent jest zobowiązany do udzielania świadczeń z zachowaniem należytej staranności oraz zgodnie z zasadami etyki zawodowej.