1. Formy doskonalenia zawodowegoJedną z podstawowych zasad wykonywania zawodu pielęgniarki jest udzielanie świadczeń zdrowotnych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej. Zasadę tę wyraża art. 18 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 z późn. zm.; dalej jako: u.z.p.p.). Aby powyższe założenie znajdowało odzwierciedlenie w stanie faktycznym, aby udzielane świadczenia rzeczywiście odpowiadały stanowi aktualnej wiedzy w zakresie świadczeń pielęgniarskich, na pielęgniarki nałożony został obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych (art. 10b ust. 1 u.z.p.p.). Obowiązek ten koresponduje z przyznanym pielęgniarkom prawem do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.Generalną zasadą kształcenia podyplomowego jest bowiem w świetle art. 10b ust. 2 u.z.p.p. realizacja treści programowych zgodnych z aktualnym stanem wiedzy medycznej.

Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 z późn. zm.) zastąpiła obowiązujące poprzednio ustawy: z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.) oraz z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 241, poz. 2073, z późn. zm.).

Regulacje prawne dotyczące transportu materiału biologicznego są niejasne i nieprecyzyjne. Nie ma bowiem żadnego dokumentu o charakterze prawnym, który odnosiłby się bezpośrednio do problemu transportu ludzkiego materiału biologicznego pobranego od żywego osobnika w celach wyłącznie badawczych (diagnostycznych). Tym bardziej brak jest uregulowań szczególnych transportu ludzkiego materiału biologicznego do celów diagnostycznych w ramach badań klinicznych produktu leczniczego.

1. Podstawy formalno-prawne działalnościW myśl zapisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.; dalej jako: u.ś.o.z.) zmienionej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1172), niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, jak również indywidualna (bądź grupowa) praktyka lekarska może zawrzeć umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia. Ustawodawca w art. 5 u.ś.o.z. określił te podmioty mianem świadczeniodawców.