Myli się ten, kto twierdzi, że Rzecznik Generalny TSUE przyznał czy potwierdził prawo konsumentów do dochodzenia od banków wynagrodzenia za korzystanie z ich rat. Z jego opinii wynika jedynie, że dyrektywa 93/13/EWG nie stoi na przeszkodzie ani samym przepisom prawa krajowego (polskiego), ani ich stosowaniu przez sądy w Polsce.

Rzecznik Generalny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie przesądził w swojej ogłoszonej 16 lutego opinii o tym, że w przypadku nieważności umowy kredytu z powodu zamieszczonych w niej nieuczciwych postanowień, konsumentowi przysługuje roszczenie o zapłatę przez bank wynagrodzenia za korzystanie z kapitału - twierdzi adwokat Marcin Szymański.

Rzecznik Generalny TSUE nie przyznał konsumentom prawa do żądania od banków wynagrodzenia za korzystanie z ich rat, ale możliwość dochodzenia dodatkowych roszczeń - uważa większość prawników. Nie oznacza to jednak, że frankowicze nic nie ugrają, gdy tak też uzna TSUE. Będą mogli domagać się m.in. zadośćuczynienia za dyskomfort psychiczny, stres czy rozstrój zdrowia, spowodowane stosowaniem przez bank nieuczciwych postanowień.

Jeśli bank po wydaniu prawomocnego wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu, nie wykreśli byłego kredytobiorcy z BIK, to można złożyć wniosek do Biura Informacji Kredytowej o zaprzestanie przetwarzania danych osobowych oraz wniosek o wykreślenie długu i aktualizację danych w systemie, a od banku można zażądać zaprzestania naruszenia dóbr osobistych.

Zasada skuteczności dyrektywy 93/13 nie sprzeciwia się wynagrodzeniu należnemu bankowi za korzystanie z udostępnionego kredytobiorcy kapitału w razie upadku umowy w wyniku abuzywności jej postanowień - brzmi stanowisko Komisji Nadzoru Finansowego podtrzymane po opublikowaniu w czwartek opinii Rzecznika Generalnego TSUE. Jego zdaniem, bank nie może dochodzić wynagrodzenia za korzystanie z kapitału, gdy umowa została unieważniona.

Sądy w ubiegłym roku przyjęły ponad 60 tys. spraw dotyczących kredytów nominowanych w walucie obcej. Po ogłoszonej 16 lutego opinii Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w oczekiwaniu na ostateczne orzeczenie, frankowicze ostrzej ruszą do boju. Gra toczy się o wysoką stawkę - pisze adwokat Jakub Bartosiak z Kancelarii MBM Legal.

Dyrektywa 93/13 nie stoi na przeszkodzie, by konsument mógł domagać się dodatkowych świadczeń po unieważnieniu umowy, ale bank już nie może - stwierdził rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości. To jeszcze nie wyrok, ale już sama opinia Rzecznika w sposób istotnie korzystny spowoduje zmianę propozycji ugodowych banków w sporach z frankowiczami.

Argument, że w sytuacji pozbawienia banków możliwości dochodzenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału kredytu zagrożona byłaby stabilność rynków finansowych w Polsce i całej Unii Europejskiej, nie ma znaczenia w kontekście wykładni dyrektywy w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich - ocenił w swojej opinii Rzecznik Generalny TSUE Anthony Michael Collins, akcentując wagę ochrony konsumentów.

​Stowarzyszenie Stop Bankowemu Bezprawiu zaapelowało do Komisji Europejskiej o podjęcie działań wobec Komisji Nadzoru Finansowego, zmierzających do naprawy tej instytucji. SBB chce także jak najszybszego wdrożenia chroniącej rynek i konsumentów Dyrektywy 2019/1937. Apeluje też o „dokonanie możliwych dla KE działań wobec Komisji Nadzoru Finansowego zmierzających do naprawy tej instytucji.

Sąd Okręgowy w Warszawie zwaloryzował kapitał udostępnionego kredytu wypłaconego na podstawie nieważnej umowy powiązanej z walutą obcą. Jest to prawdopodobnie pierwsze takie korzystne dla banków, nieprawomocne orzeczenie. Zapadło na kilka dni przed wydaniem opinii przez Rzecznika Generalnego TSUE, dotyczącej m.in. zasadności waloryzacji roszczeń.

We wtorek 7 lutego br. Sąd Apelacyjny w Warszawie wydał wyrok w sporze pomiędzy państwem Dziubaków a Raiffeisen Bank. Sąd zdecydował, że umowa ich o kredyt frankowy jest nieważna. Jednocześnie zmienił sposób, w jaki kredytobiorcy powinni rozliczyć się ze swoim bankiem. To jedna z najgłośniejszych spraw frankowych, a ten wyrok otwiera drogę do rozliczeń z bankiem.

Sąd Najwyższy orzekł, że nie istniały przeszkody do zbadania abuzywności postanowień umowy kredytu. A w świetle przepisów Dyrektywy 93/13 sąd okręgowy był do tego zobowiązany. Zaniechawszy tego badania, sąd naruszył zasadę ochrony konsumentów wynikającą z art. 76 Konstytucji RP nie zapewniając konsumentowi ochrony przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi, a jednocześnie nie zapewnił ochrony zaufania do państwa.

Sąd Najwyższy wróci do kwestii bezstronności sędziego, który ma kredyt we frankach. Przeanalizuje sytuację sędziego orzekającego w sprawie o unieważnienie umowy kredytowej, gdy sam wystąpił z takim pozwem. Wcześniej SN orzekł, że sędzia, który ma kredyt w danym banku, nie jest z tej przyczyny wyłączony z mocy ustawy, gdy chodzi o spór pomiędzy tym bankiem i innym podmiotem.

Po orzeczeniu rozwodu pomiędzy małżonkami ustaje ustrój wspólności majątkowej i od tego czasu byli już małżonkowie są współwłaścicielami (w częściach ułamkowych) wspólnych rzeczy, w tym nieruchomości zakupionej za środki wypłacone przez bank na postawie umowy kredytu. Jednak postępowanie w sprawie podziału majątku nie rozwiązuje problemu kredytu hipotecznego.

Trybunał Sprawiedliwości UE ustawicznie daje wyraz dbałości o interesy konsumentów, tak zbiorowe, jak i indywidualne, prezentując jednocześnie merytoryczną krytykę działań przedsiębiorców wprowadzających nieuczciwe klauzule umowne do swoich wzorców. Jaki będzie zatem wyrok w sprawie polskiej, która wprost dotyczy umowy kredytu frankowego? - zastanawia się adwokat dr Kacper Rożek.

Najpierw wielka miłość, potem wielki kredyt i na końcu burzliwe rozstanie - coraz częściej jednym z problemów przy rozwodach Polaków są kredyty frankowe. I nie chodzi jedynie o to, jak pozbyć się długu, ale też, kto ewentualnie ma go dalej spłacać i jak w takich warunkach rozliczyć się z byłym małżonkiem. Z sytuacji korzystają też banki - oferując tym, którzy mieszkanie przejmują, nową umowę i nową, często wyższą, ratę.

Wielu kredytobiorców jest pozbawionych roszczeń odsetkowych za okres od kilku do kilkunastu miesięcy. To efekt uchwały Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r. Sądy często interpretują ją w ten sposób, że naliczają odsetki od dnia złożenia przez kredytobiorcę oświadczenia o zapoznaniu się ze skutkami nieważności umowy i ich akceptacji, a niekiedy nawet od dnia publikacji prawomocnego orzeczenia w sprawie.

Za niespełna miesiąc polscy frankowicze poznają wstępną odpowiedź na pytanie, czy bankom – w przypadku uznania przez sądy umów tzw. kredytów frankowych za nieważne – będzie należało się tzw. wynagrodzenie za korzystanie z kapitału. 16 lutego Rzecznik Generalny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej  ogłosi opinię, która pokaże możliwy kierunek orzekania przez TSUE w tej sprawie.

Rośnie liczba spraw frankowych trafiających do sądów, co skutkuje tym, że sądy są coraz bardziej „zatkane”. Powstanie tzw. wydziału frankowego w Sądzie Okręgowym w Warszawie miało przyspieszyć rozpoznawanie spraw dotyczących kredytów indeksowanych i denominowanych do CHF, ale w praktyce skumulowało się tam tyle spraw, że oczekiwanie na wyrok trwa tam najdłużej.

Banki składają pozwy do sądów przeciwko frankowiczom o zwrot kapitału oraz wynagrodzenie za korzystanie z niego. Takiego pozwu może się spodziewać każdy, kto w 2019 r. wystąpił o unieważnienie umowy kredytowej lub w inny sposób wszedł w spór z bankiem. W ten sposób banki chcą przerwać trzyletni termin przedawnienia. Wcześniej z tego samego powodu pozwy otrzymali frankowicze, którzy w latach 2016-2018 pozwali banki.