W oparciu o jedno pismo zleceniodawcy, ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd zmienił wydaną w tej sprawie decyzję. W wyroku podkreślił, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie obowiązuje zasada dowolności, lecz zasada legalizmu i ZUS nie może wedle własnego uznania rezygnować z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł ograniczyć się do jednego pisma i nie podjąć żadnych działań zmierzających do weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

Sędzia, która udzielała wywiadów w mediach w sprawie statusu innych sędziów, nie może zostać zawieszona w czynnościach. Co więcej, wysłanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie może stanowić zarzutu i być powodem natychmiastowego zawieszenia w czynnościach służbowych. Sprawa jest wyjątkowa, bo dotyczy istoty niezawisłości sędziowskiej.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok w sprawie notorycznego alimenciarza. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji zdecydowanie bardziej krytycznej analizie powinien poddać akt oskarżenia. W konsekwencji sąd winien zastosować właściwy tryb rozpoznania sprawy - celowym będzie przeprowadzenie rozprawy. Poprzednio sąd nie sprawdził danych skazanego w Krajowym Rejestrze Karnym.

Nie są słuszne obawy, że tolerowanie przerywania biegu przedawnienia wskutek potwierdzenia salda na podstawie przepisów o rachunkowości może doprowadzić od wyeliminowania instytucji przedawnienia z obrotu gospodarczego. Dlatego, że zagadnienie potwierdzania salda dotyczy zasadniczo wierzytelności niespornych, co do których ani fakt obowiązku zapłaty, ani wysokość zadłużenia nie są kwestionowane przez dłużnika - stwierdziła Izba Cywilna Sądu Najwyższego.

Stan zdrowia wnioskodawczyni nie dawał podstaw do uznania jej za osobę całkowicie niezdolną do pracy, choćby do pracy biurowej. Rodzaj dolegliwości, jakie rozpoznano u ubezpieczonej, takie jak padaczka oraz stopień ich zaawansowania, nie uniemożliwiają jej wykonywania pracy zarobkowej – orzekł sąd odwoławczy, a Sąd Najwyższy nie dostrzegł w tym wyroku rażącego naruszenia prawa.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że rozumienie przesłanki wyłączenia sędziego w sprawach cywilnych w ten sposób, że jest nią okoliczność powołania go przez prezydenta po zaopiniowaniu przez obecną Krajową Radę Sądownictwa, jest niezgodne z Konstytucją. Powołał się przy tym na swoje wcześniejsze wyroki. Tym razem chodzi o pytanie prawne, które do TK jeszcze w 2023 r. skierował sędzia dr Kamil Zaradkiewicz z Izby Cywilnej SN.

Polska jest zobowiązana do uznania stanu małżeńskiego ustanowionego zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim. Obowiązek ten nie oznacza wprowadzenia małżeństw osób tej samej płci do prawa krajowego, ale państwo nie może udawać, że związek nie istnieje - orzekł 25 listopada Trybunał Sprawiedliwości UE. To szansa dla par jednopłciowych, by uzyskać dokument stanu cywilnego.

Gdy sędzia dopuścił się rażącej przewlekłości w rozpoznawaniu spraw i gdy Skarb Państwa musiał stronom z tego powodu wypłacić odszkodowania, to należy go surowo ukarać. Jednak kara obniżenia wynagrodzenia o 40 procent przez dwa lata jest rażąco wysoka. Izba Odpowiedzialności Zawodowej obniżyła zatem karę do 30 proc. wynagrodzenia ze względu na dotychczasową służbę i wiek sędziego.

Popełnione w przeszłości przestępstwo i prawomocne skazanie żołnierza zawodowego nie pozostaje faktem obojętnym w sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma konieczność uwzględnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny i zgodził się z Komendantem Głównym Żandarmerii Wojskowej, że nie można wydać skarżącemu pozwolenia na posiadanie siedmiu sztuk broni palnej dla celów kolekcjonerskich. Mimo, że nastąpiło zatarcie skazania.

Wykształcenie urzędującego wójta gminy jest informacją publiczną. Chodzi jednak wyłącznie o poziom wykształcenia tj. wskazanie, że ukończył szkołę podstawową, zawodową (liceum) albo uczelnie wyższe. Nie dotyczy to natomiast danych szkoły albo lat kształcenia. Informacje te nie informują bowiem o posiadanym wykształceniu, ani posiadanych kwalifikacjach orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona pojechała na spotkanie z adwokatem. Organ uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane niezgodnie z jego celem i odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w okresie niezdolności do pracy nie stanowi naruszenia celu zwolnienia lekarskiego. Pod warunkiem jednak, że czynności te nie wpływają negatywnie na proces leczenia i rekonwalescencji.

Prokurator nieumyślnie potrącił pieszą na pasach. Postępowanie dyscyplinarne trwało dziewięć lat. W tym czasie prokurator dwa razy został uniewinniony przez Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym, zaś sąd karny warunkowo umorzył postępowanie. Sąd Najwyższy uznał, że prokurator powinien odznaczać się szczególną ostrożnością i wymierzył mu najłagodniejszą karę - upomnienia.

Ocena prawna dokonana przez sąd odwoławczy nie wiąże sądu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę, jeżeli uzna on, że te wskazówki są sprzeczne z wykładnią dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich – uznał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytanie prejudycjalne w jednej z polskich spraw frankowych. Co więcej, przed takim zignorowaniem wytycznych wyższej instancji sąd krajowy nie musi występować do TSUE, jeśli jest pewny swojego poglądu co do prokonsumenckiej wykładni przepisów.

Termin do uchylenia się od złożonego oświadczenia z powodu błędu biegnie od chwili wykrycia błędu, a więc od momentu, kiedy spadkobierca dowiedział się o faktach dotyczących spadku. Nieznajomość przedmiotu spadku czy nieznajomość prawa spadkowego, będące wynikiem niedołożenia należytej staranności w ustaleniu rzeczywistego stanu majątku, nie mogą być uznane za błąd istotny – orzekł Sąd Najwyższy.

Immunitet formalny zgodnie z Konstytucją i ustawą Prawo o prokuraturze oraz ustawą Prawo o ustroju sądów wojskowych przysługuje osobom posiadającym status prokuratora lub sędziego – taką uchwałę podjęła Izba Karna Sądu Najwyższego. Uznała przy tym, że uchwała Izby Odpowiedzialności Zawodowej w tej sprawie nie obowiązuje i nie ma mocy zasady prawnej, bo podjęły ją osoby nieuprawnione.

Za niedozwolone uważa się zastrzeżenie w umowie deweloperskiej i zapisanie na rzecz konsumenta kary umownej za każdy dzień zwłoki w zawarciu umowy przeniesienia prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego, które nie przewiduje uprawnienia konsumenta do żądania odszkodowania – taki jest sens uchwały Izby Cywilnej Sądu Najwyższego.

Słuszne prezes sądu okręgowego zawiesił w czynnościach sędzię do momentu wydania przez Sąd Najwyższy uchwały 6 listopada 2025 r., czyli dzień po wypadku. Sąd Najwyższy zezwolił tą uchwałą na pociągniecie do odpowiedzialności sędziego za prowadzenie samochodu, będąc w stanie nietrzeźwości. Zbiegły się tu jednocześnie dwie przerwy w wykonywaniu pracy orzeczniczej. Z tego powodu SN uchylił pierwsze zarządzenie.

Już nawet brak opłacenia kilku należności wobec jednego publicznego wierzyciela może spowodować konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki, a zaniechania w tym względzie mogą rodzić odpowiedzialność solidarną zarządzających za długi spółki. Zapominają o tym prezesi, którzy nie regulują płatności wobec ZUS i PFRON, co może być potem dużym ryzykiem dla ich prywatnego majątku.

Zarządzenie ministra sprawiedliwości o zarządzeniu natychmiastowej przerwy w czynnościach służbowych sędziego Jakuba Iwańca jest prawidłowe - orzekł Sąd Najwyższy 17 listopada. Poprzednie dwa zarządzenia zostały uchylone przez sądy. A zawieszenie w czynnościach związane jest z podejrzewaniem przestępstwa prowadzenia przez sędziego pojazdu w stanie nietrzeźwości i kolizji, która miała miejsce 11 października br. w Rejowcu Fabrycznym.

Gdy sędzia spowoduje umyślnie kolizję drogową i to pod wpływem alkoholu, to sąd musi go zawiesić w czynnościach służbowych. A do tego – obniżyć wynagrodzenie. Decydującym czynnikiem w tym względzie jest stopień społecznej szkodliwości czynu oraz postawa sprawcy – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.