Zbieranie danych dotyczących form grzecznościowych odnoszących się do klientów nie jest obiektywnie konieczne, zwłaszcza gdy ma ono na celu personalizację komunikacji handlowej. Potwierdził to w czwartek, 9 stycznia, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zbierane dane muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane.

Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, wydając uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu, zobligowany był jednocześnie do zawieszenia go w czynnościach służbowych. Konsekwencją było obligatoryjne obniżenie wynagrodzenia sędziemu o 40 procent na czas trwania zawieszenia.

Mężczyzna, który w czasie pandemii Covid-19 nie nosił maseczki, a na przystanku autobusowym pił alkohol, używał wulgarnych słów i nie chciał poddać się kontroli policjantów, nie poniesie konsekwencji. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku i uniewinnił obwinionego od popełnienia czynów. Brak było podstawy do ukarania, natomiast tryb nakazowy nie wyjaśnił okoliczności zajścia.

Mężczyzna przesłał dziecku zdjęcie nagiej kobiety i za to został skazany na rok pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej orzekł, że oceny wymaga stwierdzenie, czy zdjęcie to ma charakter pornograficzny. Zatem proces karny należy zacząć od początku. A Sąd Najwyższy uznał, że to błąd. Dlatego, że powinnością sądu odwoławczego jest samodzielna ocena dowodów.

Naruszenie dóbr osobistych nie wymaga imiennego, bezpośredniego wskazania go w wypowiedzi. Wystarczające jest powołanie jakichkolwiek danych, które pozwalają na zidentyfikowanie tego podmiotu i powiązanie treści analizowanej wypowiedzi z jego działalnością. A także, by wypowiedź ta mogła wpływać na odbiór określonego podmiotu w społeczeństwie – orzekł Sąd Najwyższy i uchylił wyrok, w którym pozwano Naczelną Izbę Aptekarską.

Kradzież energii elektrycznej wymaga naprawienia szkody zakładowi energetycznemu. Jednak rekompensata jest zawsze związana z wielkością istniejącej szkody, a więc musi odzwierciedlać jej wymiar. Nie jest zatem dopuszczalne, aby kwota zasądzona na rzecz pokrzywdzonego tytułem rekompensaty przewyższała wysokość ustalonej szkody, a tak orzekł sąd I instancji – stwierdził Sąd Najwyższy i uchylił wyrok.

Żal spowodowany wydaniem wadliwego zaświadczenia o zarobkach spowodował, że pracownica uznawała za mobbing wszystkie zdarzenia, które wzbudzały jej niezadowolenie. Zebrany materiał dowodowy potwierdził, że w zakładzie pracy istniały pewne nieprawidłowości, ale nie były one wymierzone w pracownicę i nie zmierzały do jej nękania czy też poniżenia. Natomiast sporadyczne zwracanie się podniesionym tonem nie mogło zostać uznane za mobbing.

Skarżący został wezwany do podania numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym. W odpowiedzi przesłał wydruk z rejestru, ale nie wskazał dodatkowo numeru w piśmie. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, ponieważ stwierdził, że brak formalny nie został uzupełniony. Naczelny Sąd Administracyjny uznał to stanowisko za wyraz nadmiernego formalizmu, ponieważ sporny numer wynikał wprost z treści wydruku z rejestru.

Żołnierz z powodu licznych zwolnień lekarskich oraz słabych wyników w szkoleniach i egzaminach został zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy. Mimo trudnej sytuacji osobistej i zdrowotnej dowództwo uznało, że brak dyspozycyjności oraz niska samodzielność żołnierza uniemożliwiają mu dalszą służbę na zajmowanym stanowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podtrzymał decyzję dowództwa.

Dzierżawca informował służby o rzekomym niebezpieczeństwie stwarzanym przez drzewa, co jednak pozostało bez reakcji. W związku z tym postanowił samodzielnie usunąć drzewa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że było to zdarzenie rozłożone w czasie, a nie nagłe i niespodziewane. Tym samym nie istniały podstawy by uznać, że dzierżawca działał w stanie wyższej konieczności.

Jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianą, wartość nieruchomości wzrosła a właściciel lub użytkownik wieczysty ją zbywa, organ pobiera jednorazową opłatę. Powinna ona zostać ustalona bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego. Nie jest to jednak termin prawa materialnego, po którym nie można już wydać decyzji - wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Zakład energetyczny nie mógł zasiedzieć służebności przesyłu. Posiadanie przedsiębiorstwa przesyłowego nie miało bowiem charakteru posiadania ‎w dobrej wierze, w konsekwencji czego nie minęło 30 lat, czyli termin konieczny do legalnego zasiedzenia tej służebności – orzekła Izba Cywilna Sądu Najwyższego.

W razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu, organy mogą nałożyć obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że uprawnienie to powinno być wykorzystywane tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy organy nie są w stanie, przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości.

Choroba otępienna kobiety uniemożliwia jej samodzielne podjęcie decyzji. Zaburzenia psychiczne oraz niemożność samodzielnego poruszania się czynią konieczną całodobową opiekę, dlatego słusznie sąd drugiej instancji orzekł o umieszczeniu pacjentki w domu pomocy społecznej bez zgody chorej. Izba Cywilna uznała, że takie postanowienie sądu jest zgodne z prawem, bo rodzina nie chce i nie może się nią opiekować.

W sprawie o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa przysługuje w pierwszej kolejności skarga kasacyjna - stwierdziła Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. Prokurator nie wniósł jej jednak, choć był do tego uprawniony i termin ku temu nie upłynął w dacie inicjowania kontroli nadzwyczajnej, zaś podniesione przezeń zarzuty mogły stanowić również podstawę skargi kasacyjnej.

Dostawcę można uznać za producenta, jeżeli jego nazwa jest zbieżna ze znakiem towarowym umieszczonym na produkcie przez producenta - orzekł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W tym konkretnym wypadku chodziło o samochód marki Ford kupiony we Włoszech od dealera tej marki. Podczas wypadku w samochodzie nie otworzyła się poduszka powietrzna. Dealer nie chciał ponieść odpowiedzialności.

Świadek, zatajając fakty i zeznając nieprawdę w procesie o handel narkotykami, był już wcześniej skazany za czyny, na okoliczność których miał zeznawać. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, czy grozi mu dodatkowa odpowiedzialność karna. Kłamstwo nie było więc realizacją prawa do obrony. Uniewinnienie go było przedwczesne - potwierdziła Izba Karna Sądu Najwyższego.

Umowa o pracę z prezesem spółki przewidywała wypłacenie odszkodowania, bez potrzeby spełnienia przez powoda dodatkowych warunków. Strony ustaliły w nim, że odszkodowanie nie będzie przysługiwać pracownikowi, jeżeli wygaśnięcie jego mandatu jako członka zarządu nastąpi z powodu okoliczności leżących po stronie pracownika, ale nie wtedy, gdy złoży sam rezygnację z funkcji. Sąd Najwyższy uznał, że prezes nie złamał w tej sytuacji zasad współżycia społecznego.

Organ podatkowy nie może odmówić odliczenia VAT zapłaconego przez spółkę przy nabyciu usług od innych podmiotów należących do tej samej grupy, jeśli usługi były przez nią wykorzystywane na potrzeby własnych transakcji - wynika z orzeczenia TSUE C‑527/23. Eksperci wskazują na konieczność prowadzenia dokładnej dokumentacji, która wykazuje związek usług z działalnością opodatkowaną. Powstają jednak wątpliwości, czy wyrok nie zwiększa też uprawnień fiskusa do badania, czy obciążająca podatnika część kosztu usługi ogólnych odpowiada temu, co faktycznie otrzymał. 

Bardzo rzadko zdarza się, aby sąd uchylił immunitet sędziego czy prokuratora na wniosek oskarżyciela prywatnego. Immunitet chroni funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości przed naciskami i presją ze strony podsądnych. Ale pierwszy raz zdarza się, żeby sąd dyscyplinarny I instancji pomylił swoje kompetencje w zakresie uchwały zezwalającej na pociągniecie sędziego do odpowiedzialności karnej w sprawie groźby karalnej na rozprawie.