Krzysztof Sobczak

Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do ministra sprawiedliwości o zmiany w przepisach dotyczących listów gończych, by nie podawać w nich treści zarzutów wobec ściganego, bo czasem w ten sposób do szerokiej opinii trafiają informacje o ofierze przestępcy. Komisja Kodyfikacyjna Prawa Karnego skrytykowała ten pomysł i stwierdziła, że wystarczy tylko zmiana praktyki, w tym pouczenie prokuratorów, by tego nie robili. Kto ma rację? Czy rzeczywiście dla podniesienia standardu ochrony danych osób pokrzywdzonych przestępstwem w listach gończych - wystarczą tylko zmiany w praktyce prokuratorskiej?

Przechowywanie danych o osobach, pozyskanych w ramach kontroli operacyjnej różnych służb, nie jest w Polsce dobrze uregulowane, co pozwala nie tylko na ich gromadzenie, ale też użycie w dogodnym momencie. Konieczne jest wprowadzenie realnego mechanizmu informowania danej osoby o pozyskaniu jej danych, a także wykonanie wyroku ETPCz, który zarzucił Polsce istnienie w tym zakresie wady systemowej.

Gdy po odpowiedzi unijnego Trybunału na pytanie prawne Naczelny Sąd Administracyjny nakazał urzędowi stanu cywilnego dokonanie transkrypcji aktu zawartego za granicą małżeństwa dwóch mężczyzn, mogło się wydawać, że ten trwający od lat impas jest rozwiązany. A już szczególnie, gdy honorowanie takich dokumentów zapowiedziała tak ważna instytucja jak ZUS. Jednak za wcześnie na odtrąbienie sukcesu, bo blokadą jest wciąż brak zapowiedzianych przez rząd formularzy do rejestracji takich związków.

Zapewnienie właściwej i szanującej godność człowieka opieki paliatywnej to jedno z konstytucyjnych zadań państwa - przypomina dr Mateusz Kruczkowski z Katedry Prawa Administracyjnego i Samorządu Terytorialnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Przyznaje, że stworzono nawet do tego podstawy prawne, ale zauważa, że osoby chorujące na inne niż nowotworowe jednostki chorobowe, poza pewnymi wyjątkami, wciąż pozostają, także prawnie, bez dostępu do opieki paliatywnej.

Wciąż brakuje klarownej wizji sędziowskiego zarządzania sprawami, co mogłoby w istotny sposób usprawnić pracę sądów – twierdzi prof. Aneta Łazarska, sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie. Wśród przyczyn tego stanu wymienia m.in. brak szkoleń w tym zakresie, ale też nadmierne i nieproporcjonalne w skali kraju obciążenia sędziów sprawami. Trudno zarządzać referatem rzędu kilkuset spraw, a obowiązujący od kilku lat System Losowego Przydziału Spraw jeszcze pogłębił ten problem – podkreśla.