Joanna Gawęda

Wpłaty, które zostały obliczone i pobrane w terminie, a tylko nie zostały dokonane (przekazane) do instytucji finansowej, są wpłatami spóźnionymi i powinny zostać dokonane. Sytuacja komplikuje się, jeśli pracodawca w ogóle nie obliczał i nie pobierał wpłat do pracowniczych planów kapitałowych - mimo że powinien.

Stan partycypacji w PPE, warunkujący zwolnienie ze stosowania ustawy o PPK, pracodawcy muszą sprawdzać co pół roku – według stanu na 1 stycznia i na 1 lipca. Jeśli w którejś z tych dat liczba uczestników PPE spadnie poniżej 25 proc. osób zatrudnionych u tego pracodawcy, będzie on miał obowiązek utworzyć PPK.

Wpłaty do PPK nalicza się i pobiera od wynagrodzenia uczestnika PPK, którym – w uproszczeniu – jest podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Warto pamiętać, że w odniesieniu do wpłat do PPK bez znaczenia jest to, że w okresie, za który przysługiwała dana należność, pracownik nie był jeszcze uczestnikiem PPK.

Jednoczesne zatrudnienie na podstawie dwóch tytułów do ubezpieczeń w tym samym podmiocie nie skutkuje zawarciem dwóch umów o prowadzenie PPK. Może to jednak oznaczać dla podmiotu zatrudniającego obowiązek naliczania wpłat do PPK od łącznego wynagrodzenia osiąganego przez uczestnika PPK z tych tytułów.

Dla obowiązku zawarcia umowy o zarządzanie pracowniczymi planami kapitałowymi, co do zasady, bez znaczenia jest to, czy osoba zatrudniona chce oszczędzać w PPK. Wyjątek przewidziano dla mikro przedsiębiorców. Chodzi o mikro przedsiębiorcę, któremu wszystkie osoby zatrudnione złożyły deklaracje o rezygnacji. W takim przypadku nie stosuje się ustawy o PPK. To zwolnienie ze stosowania ustawy o PPK nie jest jednak bezterminowe.