Dorian Lesner

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego z tytułu wypadku przy pracy, ponieważ ustalono, że w dniu zdarzenia spożywał on alkohol. Sąd uznał jednak, że pomimo obecności alkoholu w organizmie, nie doszło do zerwania związku z pracą. Szczególnie, że jego stężenie we krwi było stosunkowo niskie i z dużym prawdopodobieństwem nie przekładało się w istotny sposób na realizację obowiązków pracowniczych.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wnioskodawczyni prawa do zasiłku, ponieważ uznał, że po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, kontynuowała ona umowy zlecenia, które stanowiły podstawę do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Sąd nie podzielił tej oceny i wskazał, że sam fakt zawarcia umów nie przesądza o faktycznym wykonywaniu pracy. Szczególnie, że okoliczności tej zaprzeczyli zarówno wnioskodawczyni, jak i jej zleceniodawcy.

Skarżąca wniosła odwołanie o jeden dzień za późno, więc organ stwierdził uchybienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że zarówno jednodniowe, jak i kilkudniowe czy wielotygodniowe opóźnienie mają ten sam skutek prawny. Naruszenie terminu do dokonania czynności skutkuje bowiem jej bezskutecznością. Nie miała przy tym znaczenia kwestia związana z brakiem placówki pocztowej we wsi, w której mieszkała skarżąca.

W sytuacji, gdy jednocześnie w tym samym miejscu pracę wykonują pracownicy zatrudnieni przez różnych pracodawców, pracodawcy ci muszą ze sobą współpracować i informować o działaniach w zakresie zapobiegania zagrożeniom zawodowym. Przepisy nakładają na nich również obowiązek wyznaczenia koordynatora sprawującego nadzór nad bezpieczeństwem i higieną pracy pracowników. Zaniechanie w tym zakresie może wiązać się z konsekwencjami.

Organy odmówiły udostępnienia informacji publicznej ze względu na nadużycie prawa przez wnioskodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że co do zasady, nie można korzystać z instytucji dostępu do informacji publicznej dla celów prywatnych na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych. Organy nie wykazały jednak, że żądanie dotyczyło takich celów. Brak było też podstaw do uznania, że złożenie wniosku wynikało ze złych intencji, złośliwości lub chęci dokuczenia.