Dorian Lesner

Konieczność poddania się w przyszłości procedurom ocennym jest wpisana w sprawowanie mandatu przez osoby pełniące funkcje w organie wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, nie można było uznać, że interes prawny członków zarządu powiatu został naruszony przez uchwałę o nieudzieleniu im absolutorium. Złożona przez nich skarga została więc odrzucona.

W oparciu o jedno pismo zleceniodawcy, ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd zmienił wydaną w tej sprawie decyzję. W wyroku podkreślił, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie obowiązuje zasada dowolności, lecz zasada legalizmu i ZUS nie może wedle własnego uznania rezygnować z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ nie mógł ograniczyć się do jednego pisma i nie podjąć żadnych działań zmierzających do weryfikacji wskazanych w nim okoliczności.

W trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, ubezpieczona pojechała na spotkanie z adwokatem. Organ uznał, że zwolnienie zostało wykorzystane niezgodnie z jego celem i odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego. Sąd nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, ponieważ wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego w okresie niezdolności do pracy nie stanowi naruszenia celu zwolnienia lekarskiego. Pod warunkiem jednak, że czynności te nie wpływają negatywnie na proces leczenia i rekonwalescencji.

Celem ograniczenia czasu trwania kontroli w jednym roku kalendarzowym była ochrona przedsiębiorcy przed niekończącymi się, permanentnymi kontrolami zakłócającymi prowadzoną przez niego działalność. WSA przychylił się do wykładni, która była korzystna dla organów, że do czasu kontroli należy zaliczyć tylko dni, w których kontrolerzy faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania przez niego działalności gospodarczej. NSA nie podzielił tej oceny. Z kilku powodów.

Skarżąca nie zgadzała się z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że konieczność sięgania w przeszłości po postępowania egzekucyjne, celem wyegzekwowania stosunkowo niskich zaległości, poddaje w wątpliwość zdolność skarżącej do dobrowolnego wykonania zobowiązań w wyższej kwocie. To zaś uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.