Dorian Lesner

Celem ograniczenia czasu trwania kontroli w jednym roku kalendarzowym była ochrona przedsiębiorcy przed niekończącymi się, permanentnymi kontrolami zakłócającymi prowadzoną przez niego działalność. WSA przychylił się do wykładni, która była korzystna dla organów, że do czasu kontroli należy zaliczyć tylko dni, w których kontrolerzy faktycznie przebywali w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania przez niego działalności gospodarczej. NSA nie podzielił tej oceny. Z kilku powodów.

Skarżąca nie zgadzała się z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że konieczność sięgania w przeszłości po postępowania egzekucyjne, celem wyegzekwowania stosunkowo niskich zaległości, poddaje w wątpliwość zdolność skarżącej do dobrowolnego wykonania zobowiązań w wyższej kwocie. To zaś uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Uchwała o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szpitala nie jest decyzją administracyjną i w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zmienia to jednak faktu, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych w każdym postępowaniu toczącym się przed organami administracyjnymi jest zapewnienie stronie możliwości czynnego udziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił również, że podjęta uchwała powinna zawierać rzetelne i szczegółowe uzasadnienie.

Przygotowana przez pracownicę decyzja administracyjna zawierała omyłkę, która została sprostowana w drodze postanowienia. Urzędniczka została jednak ukarana karą porządkową upomnienia. Sąd podkreślił, że błędy są immanentną cechą natury ludzkiej, więc samo ich popełnienie nie może skutkować nałożeniem kary. Natomiast istnienie mechanizmu sprostowania w procedurze administracyjnej dowodzi, że ustawodawca zakłada ludzką omylność i toleruje jej niegroźne, korygowalne przejawy.

Skarżący twierdził, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy rodzi realne i poważne niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ inwestor może uzyskać pozwolenie i rozpocząć budowę. To zaś doprowadzi do głębokich i trwałych zmian w strukturze przestrzennej oraz środowiskowej otoczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tej oceny, ponieważ sporna decyzja określała jedynie ramy zagospodarowania terenu i nie upoważniała do prowadzenia robót.