Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Dentysta zobowiązał się do zapłaty określonej sumy, ale nawet komornik miał kłopot z jej ściągnięciem. Istotą sprawy nie był problem czy lekarz, który zobowiązał się zapłacić określoną kwotę miał pieniądze, czy nie. Jeśli nie miał, to nie należało się zobowiązywać do ich zwrotu. Jeżeli nie miał pacjentów, to powinien był zamknąć gabinet i podjąć inną pracę. Ważne jest dotrzymywanie danego słowa - orzekł Sąd Najwyższy.

I Prezes Sądu Najwyższego stanowczo potępiła "nieodpowiedzialne, a także niszczące zasadę praworządności", medialne uwagi ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka, dotyczące uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2025 r. Sugestie o wyjściu z Unii Europejskiej - jako skutek uchwały, stanowią zwykłą manipulację, pomijającą jej meritum – tj. ochronę Konstytucji, porządku prawnego oraz wyłącznych kompetencji państw członkowskich Unii Europejskiej - twierdzi prof. Manowska.

W związku z kontrolą wyroku sądu polubownego rolą sądu państwowego jest jedynie sprawdzenie, czy sporne orzeczenie skutkuje powstaniem stanu niemożliwego do pogodzenia z podstawowymi zasadami porządku publicznego – a nie to, czy zdaniem Sądu Apelacyjnego zaskarżony wyrok jest prawidłowy – orzekła Izba Cywilna Sądu Najwyższego. I dodała, że okoliczność, iż Sąd Apelacyjny nie zgadza się z oceną prawną sądu polubownego nie mogła uzasadniać uchylenia wyroku tego sądu.

Nie było wątpliwości, że lekarz nauk medycznych znajdował się w szpitalu psychiatrycznym jako konsultant na podstawie umowy o pracę i był pod wpływem alkoholu. Zdumiewające jest to, że był to oddział leczenia uzależnień – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. Dlatego kara nałożona na doktora to nagana.

Sąd Najwyższy uznał w uchwale połączonych dwóch izb, że żaden organ władzy publicznej ani żaden sąd nie jest władny do uznania orzeczenia Sądu Najwyższego za niebyłe, ani pominięcia jego skutków, nawet jeśli miało by to następować z odwołaniem się do prawa Unii Europejskiej. Polska nie umocowała sądów ani innych organów Unii ani organizacji międzynarodowej do stanowienia norm regulujących organizację i funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Jedyna kompetencja należy do ustawodawcy krajowego.