Beata Dązbłaż

Ślimaczą się prace nad rządowym projektem ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej informuje tymczasem o wprowadzeniu nowych zmian, które czekają na akceptację Ministerstwa Finansów. Strona społeczna obawia się, że finalny kształt ustawy może być niezgodny z Konwencją ONZ, a zamiast oczekiwanego rozwiązania powstanie jedynie „produkt asystenckopodobny”.

Świadczenia opiekuńcze są często jedynym źródłem utrzymania dla opiekunów osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Ale gdy nie są w stanie sprawować opieki, pozostają bez środków do życia, czasami bez prawa nawet do najniższej emerytury. Nie ma dla nich żadnego systemowego świadczenia osłonowego. Pozostaje im pomoc społeczna, ale i tu muszą spełnić kryterium dochodowe.

Rzecznik praw obywatelskich (RPO) wskazuje na konieczność wdrożenia systemowych rozwiązań, dzięki którym pacjenci z różnymi rodzajami niepełnosprawności będą mogli skorzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej na zasadzie równości z innymi. Teraz w wielu sytuacjach nie jest to możliwe, np. u ginekologa czy dentysty. Problem z dostępem do świadczeń mają osoby głuche. Prawo jest, ale niekiedy martwe.

Nową formą wsparcia dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy, którą mogą otrzymać w powiatowych urzędach pracy, jest bon kształcenia ustawicznego. Teoretycznie wprowadziła go od 1 czerwca ustawa, ale w wielu urzędach pracy nie jest on jeszcze dostępny. A to dlatego, że nie weszło w życie odpowiednie rozporządzenie. Urzędy czekają więc z ogłoszeniem naboru.

Asystent osoby z niepełnosprawnością, w ramach rządowego programu asystencji, może pojechać na drugi koniec Polski na ślub córki osoby wspieranej, ale z programu będzie można mu sfinansować tylko przejazd. Za nocleg w czasie uroczystości trzeba zapłacić z innych środków – wyjaśnia resort rodziny. Równocześnie zapowiada zmiany, m.in. w wynagrodzeniach dla asystentów.