Beata Dązbłaż

Nowelizacja ustawy o rehabilitacji zakłada m.in. zmniejszenie liczby osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności zatrudnionych w zakładach aktywności zawodowej. W środowisku organizacji związanych z tym obszarem nie ma zgody, czy to dobre posunięcie. Dla jednych to wyjście naprzeciw współczesnym potrzebom, dla innych - zagrożenie dla aktywności zawodowej osób wymagających największego wsparcia na rynku pracy.

Ośrodki pomocy społecznej prześcigają się w pomysłach, jak mają udowodnić możliwość pracy opiekunowie dzieci ze znacznym stopniem niepełnosprawności, którzy starają się o świadczenie pielęgnacyjne na nowych zasadach. Tymczasem przepisy pozwalają im pracować bez żadnych ograniczeń, ale też nie określają wymaganych dokumentów przy staraniu się o świadczenie. Urzędy wprowadzają więc swoje zasady, każdy inne.

Przepisy nie określają jasno, jakie są zasady powrotu do zakładu opiekuńczo-leczniczego, gdy jego mieszkaniec trafi do szpitala na dłużej niż piętnaście dni. Pacjenci muszą niekiedy od nowa ustawiać się w kolejce oczekujących na przyjęcie, przez co znajdują się w próżni. A wymagają przecież stałej opieki medycznej.

W opinii Związku Powiatów Polskich pewne schorzenia kategorycznie powinny wykluczać możliwość zawarcia małżeństwa. Ten bezwzględny zakaz nie jest - w opinii ZPP - dyskryminacją, a ma chronić te osoby, a także społeczeństwo. Z taką opinią zdecydowanie nie zgadzają się organizacje pozarządowe, działające na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Wprost mówią o ableizmie i niezgodzie z Konwencją o prawach osób z niepełnosprawnościami.

Ministerstwo Zdrowia nie planuje powrotu do gotowego projektu, który regulował zasady reklamy suplementów diety. Nie wskazuje także, żeby toczyły się prace nad przepisami, które kontrolowałyby jakość suplementów diety, zanim zostaną wprowadzone do obrotu, zasłaniając się przepisami unijnymi. Tymczasem rynek takich suplementów wciąż rośnie, w Polsce przyjmuje je już 40 proc. osób.