Dorian Lesner

Pracodawca podjął decyzję o zwolnieniu dyscyplinarnym, opierając się na plotkach i rozmowach z innymi osobami. Jedynym konkretnym zarzutem było prowadzenie przez pracownika działalności konkurencyjnej. Nie był on jednak związany umową o zakazie konkurencji. Pracodawca nie udowodnił też, że pracownik naruszył obowiązek sumiennej pracy, dbania o dobro zakładu pracy i zachowywania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę.

W pełnomocnictwie nie wskazano identyfikatorów podatkowych. Organ drugiej instancji pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia, z uwagi na uzupełnienie tego braku po wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że nie była to przeszkoda w prowadzeniu postępowania. Nie można też było twierdzić, że istniała niepewność co do tożsamości osób, ponieważ sporne pełnomocnictwo zostało złożone już przed organem pierwszej instancji, który pomyślnie zidentyfikował stronę i jej pełnomocnika oraz skutecznie doręczył decyzję.

Dzień przed rozpoczęciem pracy, pracownik stał się do niej niezdolny. Organ uznał, że zawarta przez strony umowa nie zrodziła obowiązku ubezpieczeń społecznych. Sąd nie podzielił tego poglądu i stwierdził, że powstanie stosunku pracy nie jest uzależnione od jej faktycznego rozpoczęcia przez pracownika. Natomiast sam fakt wystąpienia konieczności korzystania ze zwolnień lekarskich nie świadczy o pozorności umowy.

Rada gminy przyjęła program opieki nad zwierzętami bezdomnymi. W uchwale wskazała, która komórka organizacyjna urzędu będzie odpowiedzialna za realizację programu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że decydowanie o strukturze organizacyjnej i zakresach działania poszczególnych komórek należy do kompetencji wójta. Organ ten samodzielnie określa przez kogo, w jakich terminach i za pomocą jakich środków oraz w jakim trybie mają być zrealizowane zadania wynikające z uchwały.

Kontrola gospodarstwa rolnego nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Okazało się jednak, że stan ten nie był zgodny z rzeczywistością. Warunki panujące na gospodarstwie wskazywały bowiem na wieloletnie, zadawnione i systematyczne zaniedbania. Pominięcie przez inspektorkę licznych naruszeń nie mogło być wynikiem zwykłego przeoczenia. Sąd uznał, że stanowiło ono rażące i zawinione niedopełnienie podstawowych obowiązków pracowniczych oraz w sposób oczywisty godziło w interes pracodawcy.