Dorian Lesner

Zwolnienia lekarskie pracownika zaburzały plany produkcyjne, wpływały na mniejszą wydajność i ilość wykonanej produkcji oraz wiązały się z koniecznością wyznaczenia zastępstw i wykonywania pracy w nadgodzinach. Sąd podkreślił, że częste lub długotrwałe nieobecności w pracy spowodowane chorobą z reguły nie pozwalają pracodawcy na osiągnięcie celu zamierzonego w umowie o pracę, a przez to stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia tej umowy.

Pracodawca został pozbawiony uprawnienia do samodzielnego decydowania o liczbie osób w służbie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie wymogów minimalnych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odwoływanie się do kryterium zapewnienia właściwej formy ochrony pracowników przed potencjalnymi zagrożeniami zawodowymi przez zatrudnianie mniejszej liczby pracowników służby bhp niż wymóg wynikający z przepisów, jest prawnie irrelewantne.

Nie każdy ma prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, czyli tak zwanej "trzynastki". Oprócz posiadania statusu pracownika i zatrudnienia w sektorze publicznym, trzeba faktycznie przepracować w roku kalendarzowym co najmniej 6 miesięcy u danego pracodawcy. Prawodawca przewidział jednak wyjątki, które łagodzą wymóg dotyczący okresu pracy.

Przepisy nie wymagają, by osoba prowadząca szkolenie okresowe w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy legitymowała się określonym wykształceniem. Wykładowcy i instruktorzy powinni jednak posiadać zasób wiedzy, doświadczenie zawodowe i przygotowanie dydaktyczne zapewniające właściwą realizację programów szkolenia. Ocena, czy kryteria te zostały spełnione, należy do organizatora.

Nie można wykluczyć, że nawet przy zachowaniu najwyższych standardów, w procesie wykonywania pracy dojdzie do zdarzenia, które będzie wymagało udzielenia pierwszej pomocy. Dlatego też na pracodawcy spoczywa obowiązek wyznaczenia pracowników do jej udzielania. Liczba pracowników, ich szkolenie oraz wyposażenie powinny uwzględniać rodzaj i poziom występujących zagrożeń.