WSA: Wnioskodawca nie chciał poprawić swojej sytuacji, więc nie dostanie zasiłku

Organ odmówił udzielenia zasiłku celowego na zakup butów i odzieży. Wnioskodawca traktował bowiem pomoc jako stałe źródło dochodu i nie chciał podjąć zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zasady, na których opiera się udzielanie pomocy społecznej, wykluczają możliwość zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb. Szczególnie, że wnioskodawca korzystał ze wsparcia od 2003 r. i przez ten czas nie podjął żadnych działań, aby poprawić swoją sytuację.

Marek A. (dane zmienione) zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego w wysokości 1 tys. zł z przeznaczeniem na zakup butów i odzieży na okres jesienno-zimowy 2025/2026.

Wnioskodawca nie chciał poprawić swojej sytuacji

Wójt odmówił przyznania świadczenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca prezentuje całkowicie bierną i lekceważącą postawę wobec podjęcia działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji. Traktuje on pomoc o charakterze finansowym oraz rzeczowym jako stałe źródło dochodu. Ponadto pomimo jedynie lekkiego stopnia niepełnosprawności, nie chciał on podjąć zatrudnienia. Dotychczasowy staż pracy Marka A. to zaledwie 2 lata 11 miesięcy i 27 dni, mimo że ma już 48 lat. Organ podkreślił, że ze strony wnioskodawcy występuje brak współpracy i współdziałania w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej. Tymczasem zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej, osoby i rodziny korzystające z pomocy są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Sporna decyzja została utrzymana w mocy

Marek A. nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie. W piśmie zarzucił, że organ manipuluje faktami, a decyzja została podjęta na podstawie domniemań i osobistej niechęci. Samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało jednak sporne rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że wnioskodawca korzysta z pomocy społecznej od 2003 r. i nie podejmuje żadnych działań, aby poprawić swoją sytuację. Organ podkreślił, że pomoc społeczna powinna mieć udział w pokonywaniu trudności materialnych i życiowych, a nie sprowadzać się do całkowitego wyręczania osób w pozyskiwaniu środków na życie. Nie może ona również zmierzać do zaspokojenia wszelkich zgłaszanych żądań. Sprzeciwiałoby się to bowiem celom opieki społecznej, a co za tym idzie interesowi społecznemu. Nie zakończyło to sporu, ponieważ Marek A. postanowił wnieść skargę.

Pomoc społeczna nie polega na zaspokajaniu wszystkich potrzeb

Sprawą zajął się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta powoduje, że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Sąd podkreślił, że organ nie kwestionował trudnej sytuacji bytowej Marka A. Regularnie zwracał się on o przyznanie zasiłków i w miarę możliwości udzielano mu wsparcia. Niemniej zasady, na których opiera się udzielanie pomocy społecznej, wykluczają możliwość zaspokojenia wszystkich zgłaszanych przez skarżącego potrzeb. Szczególnie, że nie podejmował on żadnych działań w celu poprawy swojej sytuacji. Mając powyższe na uwadze, WSA oddalił skargę.

Wyrok WSA w Krakowie z 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 45/26, nieprawomocny 

Zobacz linię orzeczniczą w LEX: Istota zasiłku celowego (art. 39 ustawy o pomocy społecznej) >