Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej trafiły pytania prejudycjalne dotyczące kompetencji obecnej Krajowej Rady Sądownictwa w zakresie wyrażania zgody na dalsze orzekanie sędziów, którzy skończyli 65 lat. Konkretnie - jak wskazano - chodzi o to, czy organ, który nie daje gwarancji niezależności, powinien podejmować taką decyzję. Sprawa ma istotne znaczenie z punktu widzenia co najmniej kilkudziesięciu sędziów, którzy mimo ukończenia 65 roku życia i braku zgody Rady na dalsze orzekanie, pozostają czynnymi sędziami.

Prof. Marcin Wiącek, rzecznik praw obywatelskich, zwrócił się do Naczelnej Rady Lekarskiej o stanowisko i opracowanie zasad i metodyk postępowania w zakresie lekarskiego obowiązku zawiadomienia o przestępstwie zgwałcenia. - Brak jasnych wytycznych prowadzi do wątpliwości w praktyce stosowania przepisów oraz różnicuje sytuacje osób, które zgłaszają się po pomoc medyczną - uważa prof. Wiącek.

Sąd Najwyższy konsekwentnie nie uwzględnia wniosków rzecznika praw obywatelskich. Są one oddalane, odrzucane bądź pozostawiane bez rozpoznania. Rzecznik nie aprobuje argumentacji leżącej u podstaw tych rozstrzygnięć, natomiast nie zamierza składać dalszych wniosków o wyłączenie sędziów na tej podstawie. Nie prowadzą one bowiem do oczekiwanego rezultatu, tj. do tego, że wydane w wyniku rozpoznania skargi nadzwyczajnej orzeczenie nie będzie obciążone ryzykiem uznania za nieistniejące.

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, przedłożony przez ministra sprawiedliwości. Celem zmiany jest ułatwienie wymiany informacji o wyrokach karnych wydanych wobec obywateli państw trzecich, także bezpaństwowców oraz osób, których obywatelstwo jest nieznane. Przyjęte rozwiązania pozwolą na szybsze ustalenie, które państwa członkowskie posiadają dane o tych osobach w rejestrach karnych.

W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, właściciel może żądać odszkodowania za poniesioną szkodę bądź wykupienia nieruchomości lub jej części – orzekł niedawno Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga na uchwałę radnych z Wieliczki, którzy chcą utworzyć ekologiczny las winny, nie odniosła skutku.

Kandydatowi odmówiono powołania na stanowisko notariusza wobec braku spełnienia przesłanki nieskazitelnego charakteru i dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza z powodu wpisów zamieszonych przez niego na Facebook'u. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu I instancji i podkreślił, że nie sposób "usunąć deficytów postawy życiowej", które nie istnieją. Minister musi jeszcze raz określić adres kancelarii.

Sędzia, która udzielała wywiadów w mediach w sprawie statusu innych sędziów, nie może zostać zawieszona w czynnościach. Co więcej, wysłanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie może stanowić zarzutu i być powodem natychmiastowego zawieszenia w czynnościach służbowych. Sprawa jest wyjątkowa, bo dotyczy istoty niezawisłości sędziowskiej.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok w sprawie notorycznego alimenciarza. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji zdecydowanie bardziej krytycznej analizie powinien poddać akt oskarżenia. W konsekwencji sąd winien zastosować właściwy tryb rozpoznania sprawy - celowym będzie przeprowadzenie rozprawy. Poprzednio sąd nie sprawdził danych skazanego w Krajowym Rejestrze Karnym.

Rada Doskonałości Naukowej nie złamała prawa, odmawiając wystąpienia z wnioskiem do prezydenta o nadanie tytułu profesora dr hab. Małgorzacie Manowskiej i dlatego sąd oddalił skargę Pierwszej Prezes Sądu Najwyższego - orzekł 27 listopada Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Uzasadnienie orzeczenia powinno zostać opublikowane w na stronach sądu w ciągu miesiąca. Posiedzenie było niejawne i odbywało się w trybie przyspieszonym.

Nie są słuszne obawy, że tolerowanie przerywania biegu przedawnienia wskutek potwierdzenia salda na podstawie przepisów o rachunkowości może doprowadzić od wyeliminowania instytucji przedawnienia z obrotu gospodarczego. Dlatego, że zagadnienie potwierdzania salda dotyczy zasadniczo wierzytelności niespornych, co do których ani fakt obowiązku zapłaty, ani wysokość zadłużenia nie są kwestionowane przez dłużnika - stwierdziła Izba Cywilna Sądu Najwyższego.