Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska

Prokurator jako funkcjonariusz publiczny może korzystać z mediów społecznościowych, ale osobom prywatnym wolno więcej. Osobom publicznym, zwłaszcza urzędnikom państwowym, pewnych granic nie wolno przekraczać - orzekła Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego. Chodziło o wpisy internetowe prokurator Ewy Wrzosek w latach 2022-23.

Projekt ma na celu odpolitycznienie mediów publicznych, zapewnienie stabilnego finansowania oraz wdrożenie do polskiego porządku prawnego Europejskiego Aktu o Wolności Mediów, tj. postanowień rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z 11 kwietnia 2024 r. w sprawie ustanowienia wspólnych ram dla usług medialnych na rynku wewnętrznym.

Jeśli przewinienie służbowe było popełnione przez farmaceutę w czasie pandemii Covid-19, to bieg terminu przedawnienia karalności nie był wstrzymany ustawą, jak w przypadku przestępstw i wykroczeń skarbowych oraz spraw o wykroczenia. Dlatego kierowniczka apteki nie poniesie odpowiedzialności za poważne uchybienia w organizacji zadań i prowadzeniu apteki.

Uchwała połączonych dwóch izb Sądu Najwyższego z 3 grudnia br. narusza fundamentalną zasadę prawa rzymskiego i demokratycznego państwa prawa - „nikt nie może być sędzią we własnej sprawie” - stwierdza Ministerstwo Sprawiedliwości w oświadczeniu. I dodaje, że jest to manifest polityczny. Sędziowie nieprawidłowo powołani orzekali na temat ważności wrześniowej uchwały legalnego składu sędziowskiego, a zatem uchwała ta nie rodzi żadnych skutków prawnych.

W tym tygodniu Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższgo nie rozpoznała żadnej ze spraw immunitetowych rzeczników dyscyplinarnych sędziów sądów powszechnych - Piotra Schaba i Przemysława Radzika. Przyczyn nie podano, ale wiadomo, że w tym samym czasie sędziowie ci rozpoznawali sprawy karne w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie. Spadł z wokandy także wniosek o uchylenie immunitetu Maciejowi Nawackiemu, członkowi KRS.

Dentysta zobowiązał się do zapłaty określonej sumy, ale nawet komornik miał kłopot z jej ściągnięciem. Istotą sprawy nie był problem czy lekarz, który zobowiązał się zapłacić określoną kwotę miał pieniądze, czy nie. Jeśli nie miał, to nie należało się zobowiązywać do ich zwrotu. Jeżeli nie miał pacjentów, to powinien był zamknąć gabinet i podjąć inną pracę. Ważne jest dotrzymywanie danego słowa - orzekł Sąd Najwyższy.

I Prezes Sądu Najwyższego stanowczo potępiła "nieodpowiedzialne, a także niszczące zasadę praworządności", medialne uwagi ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka, dotyczące uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2025 r. Sugestie o wyjściu z Unii Europejskiej - jako skutek uchwały, stanowią zwykłą manipulację, pomijającą jej meritum – tj. ochronę Konstytucji, porządku prawnego oraz wyłącznych kompetencji państw członkowskich Unii Europejskiej - twierdzi prof. Manowska.

W związku z kontrolą wyroku sądu polubownego rolą sądu państwowego jest jedynie sprawdzenie, czy sporne orzeczenie skutkuje powstaniem stanu niemożliwego do pogodzenia z podstawowymi zasadami porządku publicznego – a nie to, czy zdaniem Sądu Apelacyjnego zaskarżony wyrok jest prawidłowy – orzekła Izba Cywilna Sądu Najwyższego. I dodała, że okoliczność, iż Sąd Apelacyjny nie zgadza się z oceną prawną sądu polubownego nie mogła uzasadniać uchylenia wyroku tego sądu.

Nie było wątpliwości, że lekarz nauk medycznych znajdował się w szpitalu psychiatrycznym jako konsultant na podstawie umowy o pracę i był pod wpływem alkoholu. Zdumiewające jest to, że był to oddział leczenia uzależnień – orzekł Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej. Dlatego kara nałożona na doktora to nagana.

Sąd Najwyższy uznał w uchwale połączonych dwóch izb, że żaden organ władzy publicznej ani żaden sąd nie jest władny do uznania orzeczenia Sądu Najwyższego za niebyłe, ani pominięcia jego skutków, nawet jeśli miało by to następować z odwołaniem się do prawa Unii Europejskiej. Polska nie umocowała sądów ani innych organów Unii ani organizacji międzynarodowej do stanowienia norm regulujących organizację i funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Jedyna kompetencja należy do ustawodawcy krajowego.