Mirosław Ochojski

W kwietniu br. minister rozwoju i technologii wydał decyzję, w której wskazał, jak prawidłowo należy stosować tzw. zasadę korzyści w przypadku wywłaszczenia nieruchomości pod drogę. To jedna z decyzji administracyjnych z ostatniego czasu, w których organ odwołuje się wprost do zapisów ustawy o gospodarce nieruchomościami - pisze Mirosław Ochojski, prokurent w kancelarii prawnej INLEGIS Kołodziej Nogala sp. k.

Zarówno wywłaszczenie, jak i szkoda planistyczna wywołują uszczerbek w majątku właściciela nieruchomości, które są skutkiem sprawowania władztwa publicznego. W obu przypadkach właściciel nieruchomości ma prawo żądać odszkodowania lub innego naprawienia szkody, przy czym każdej z sytuacji służy inny tryb dochodzenia. Rozwiązania te nie sprawiają jednak wrażenia intuicyjnych i prostych w stosowaniu przez zwykłego obywatela.

Założenia "lex knebel" należy postrzegać jako kontynuację wieloletniego trendu ograniczenia roli właściciela nieruchomości oraz społeczności lokalnej w podejmowaniu decyzji o inwestycjach publicznych. Czy strategiczne budowy nadal mają wymiar publiczny i służą społeczeństwu? A może państwo jest bytem o interesach konkurencyjnych w stosunku do swoich obywateli - zastanawia się Mirosław Ochojski, prokurent w Kancelarii Prawnej INLEGIS Kołodziej Nogala sp. k.

Dochowanie terminów ustawowych przez organy administracji wydaje się dziś być w Polsce wyjątkiem, a nie regułą. Wskazuje na to zarówno praktyka, jak i powszechnie dostępna wiedza. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje konsekwencje niezałatwienia sprawy na czas. Dlaczego zatem przewidziane przez ustawodawcę środki prawne w tak wielu przypadkach nie spełniają swojej roli?

Gdyby uwierzyć autorom przepisów o wywłaszczeniach na rzecz budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego, można nabrać przekonania, że przed osobami, których nieruchomości leżą na terenie przyszłych inwestycji CPK rozciąga się pasmo korzyści, bo w ramach „najkorzystniejszego w UE systemu odszkodowań” mają być im wypłacane odszkodowania o wartości „od 120 do 140 procent wartości nieruchomości”.