Józef Kielar

Model centrum, który chcielibyśmy wprowadzić, pełniłyby rolę koordynatora opieki zdrowotnej. Wokół niego koncentrowałyby się podstawowe usługi dostosowane do lokalnych potrzeb i możliwości. Dzięki temu nie dochodziłoby np. do tego, że pacjent ze skierowaniem od lekarza rodzinnego, jest diagnozowany dopiero, gdy trafia do szpitala - zauważa Bernadeta Skóbel, kierownik Działu Monitoringu Prawnego i Ekspertyz Biura Związku Powiatów Polskich.

Wprowadzenie zasady no-fault (bez orzekania o winie) wzmocni konstytucyjne prawo obywateli do ochrony zdrowia, bo lekarze śmielej będą raportować o swoich błędach. Pozwoli to na ich analizę i uchronienie się od nich w przyszłości. W efekcie błędów będzie mniej, a zatem zdrowie i życie obywateli będzie lepiej chronione - uważa Krzysztof Bukiel, przewodniczący Zarządu Krajowego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy.

Ustalanie wynagrodzeń przez dyrektora placówki medycznej jest jednym z podstawowych narzędzi zarządzania. Nie da się odgórnie regulować płac ze względu na inną specyfikę każdej placówki ochrony zdrowia i lokalny rynek pracy - uważa Stanisław Szczepaniak, zastępca dyrektora ds. ekonomicznych w Szpitalu Klinicznym im. H. Święcickiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Podstawowy błąd, jaki popełniono w walce z pandemią, to brak odpowiedniej koordynacji na poziomie regionalnym. Jej zwalczaniem nie da się bowiem zarządzać z jednego miejsca w kraju. Co prawda część decyzji podejmowali wojewodowie, ale nie były one konsultowane, a niektóre, dotyczące przekształceń szpitali, były zbyt pochopne i kosztowne - uważa Marcin Pakulski, były prezes Narodowego Funduszu Zdrowia.

Im wyższy poziom kwalifikacji personelu medycznego, tym wyższy udział kosztów wynagrodzeń w produkcie końcowym, czyli usłudze medycznej. Procent wydatków przeznaczanych na płace w ochronie zdrowia zależy od wielkości finansowania całego systemu. Jeżeli jest ono wysokie, tym procent dotyczący wynagrodzeń może być niższy. W Polsce jednak o podwyżkach decyduje zazwyczaj strajk.