Józef Kielar

Wprowadzenie systemu monitorowania zdarzeń niepożądanych spowoduje dodatkowe obciążenie pracą administracyjną personelu medycznego. Uzyskanie akceptacji lekarzy dla tego rozwiązania będzie niezwykle trudne. Dlatego powinno być ono wieloetapowe i długoletnie i dotyczyć tylko przypadków związanych z utratą życia oraz ciężkich nieodwracalnych uszkodzeń ciała - uważa dr Jerzy Gryglewicz z Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

Aby radykalnie poprawić sytuację w ochronie zdrowia, należy zmienić cały system, a nie wyrywkowo i chaotycznie niektóre jego elementy. Warunkiem opracowania niezbędnego projektu jest wyznaczenie sobie celów, które chcemy osiągnąć. Politycy powinni rozliczyć autora nowych rozwiązań z efektów tego przedsięwzięcia, ale nie przeszkadzać - uważa Andrzej Sośnierz z koła poselskiego Polskie Sprawy, były prezes Narodowego Funduszu Zdrowia.

Co roku wykonujemy w Polsce ponad 700 badań klinicznych, co powoduje, że zaliczamy się do czołówki państw europejskich. Mimo tego, musimy nadal prowadzić edukację pacjentów i lekarzy dotyczącą możliwych korzyści z tych badań. Są one bowiem bezpieczne, a udział w nich to często szansa na dostęp do nowoczesnych terapii – uważa dr hab. n. med. Radosław Sierpiński, prezes Agencji Badań Medycznych.

W naszym systemie ochrony zdrowia nie były kontynuowane zmiany wprowadzone w 1999 roku, co spowodowało szybkie odejście od założeń reformy i powolny powrót do systemu nakazowo-rozdzielczego. Każdy nowy minister zdrowia chciał być oryginalny i odrzucał dokonania swoich poprzedników. W konsekwencji powstał chaotyczny zlepek elementów z różnych systemów.

Ogromne braki kadrowe wśród lekarzy powodują, że pogarsza się dostępność do świadczeń, coraz dłużej trzeba czekać na wizytę albo szukać pomocy medycznej w odległej często miejscowości. Efektem zaniedbania problemów systemu opieki zdrowotnej jest też praktyczna prywatyzacja świadczeń. Lekarze odchodzą z nieprzyjaznego i przeciążonego publicznego systemu do udzielania usług prywatnych.