Dorian Lesner

Porzucenie pracy wiązało się kiedyś z wygaśnięciem umowy o pracę. Obecnie nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy może zostać zakwalifikowana jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Tym samym będzie ona stanowić przesłankę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. To zaś pociąga za sobą szereg dotkliwych konsekwencji.

W lokalnej prasie ukazała się notatka i artykuł o działalności apteki. Publikacja tych materiałów została uznana za przemyślaną strategię marketingową. Tezę o współpracy właściciela apteki i redaktora miały wzmacniać domniemane relacje towarzysko-biznesowe. Inspekcja farmaceutyczna dopatrzyła się więc naruszenia zakazu reklamy i nałożyła karę pieniężną. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny.

Organ nie może odmówić stronie wydania odpisu lub kopii dokumentu z akt, powołując się na to, że już kiedyś to zrobił. Uzasadnieniem negatywnego rozstrzygnięcia nie jest też ilość spraw, którą zainicjował wnioskodawca. Organ ma możliwość odmowy ponownego udostępnia akt, dopiero w przypadku stwierdzenia nadużywania prawa. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Pracodawca nie chciał wypłacić wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby, ponieważ miał podejrzenie, że pracownik nie ma prawa skorzystać z tego świadczenia. Sytuacji nie zmieniło nawet potwierdzenie prawidłowości zaświadczenia lekarskiego przez lekarza orzecznika ZUS. Inspekcja pracy wydała więc nakaz wypłaty wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potwierdził, że decyzja ta była uzasadniona.

Celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Chociaż przysługuje ono matce, ojcu lub opiekunowi, to w istocie służy dziecku. Dlatego też faktyczne przeznaczenie wypłaconych pieniędzy ma kluczowy wpływ na ocenę, czy świadczenie było nienależne.